Mermaid's Tavern

Η θρυλική pub του Λονδίνου αναβιώνει στο ελληνικό διαδίκτυο.

Τρίτη, Ιανουαρίου 31, 2006

Θυμάμαι

«Θυμάμαι στα Γαυγάμηλα
τσιμπούκια απαράμιλλα».
Μέγας Αλέκος

10 χρόνια


Ελληνική Φυλή τι φωνάζεις; Μπήκαν κλέφτες στο μανδρί;

Εάν Σού βαστά έμπα διώχτους.

Ελληνική Φυλή είσαι ΑΝΗΘΙΚΟΣ: διότι θέλεις οι Φραγκικοί Στρατοί
και Στόλοι να Σού φυλάν τ' αμπέλια ΣΟΥ.

(Περικλής Γιαννόπουλος, "Έκκλησις προς το Πανελλήνιο Κοινό", 1907)

Δευτέρα, Ιανουαρίου 30, 2006

"Τελεία και παύλα...

Γιωργάκη είσαι κάβλα! "

Κυριακή, Ιανουαρίου 29, 2006

Οι άντρες της ζωής μου.

Οι γυναίκες της ζωής μου


























Innocent and Sweet

Fighter Femme

Hidden Beauty

Mystery Woman

Dominatrix

Slave

Naughty Office Girl

Goth Kid's dream

Goddess

Pierced Princess

Temptress

Dark Goddess

Smart and Sexy

Nature Girl

Όλες οι γυναίκες της ζωής μου

παραδόξως, επέμεναν να είναι κάτι άλλο απ' αυτό που εγώ φανταζόμουν ότι έβλεπα.



Τώρα φτιάχνω μια δικιά μου.

Σάββατο, Ιανουαρίου 28, 2006

Οι γυναίκες της ζωής του.

Δεν τον βοήθησαν να λύσει τα μυστήρια της ζωής,όμως,τον έκαναν σοφότερο. Έναν αληθινό γκουρού.

Αγγίζουμε απαλά την εικόνα με το ποντίκι...

Παρασκευή, Ιανουαρίου 27, 2006

Οι γυναίκες της ζωής μου.

με σόδα.

Οι γυναίκες ήταν πάντοτε για μένα ένα μυστήριο. Δυστυχώς η Ντομινίκ (δεξιά) δεν έκανε τίποτα για να με βοηθήσει. Αριστερά η καλή μου φίλη Τζέην. [5πμ, Μασσαλία 23/06/1966.]

Πέμπτη, Ιανουαρίου 26, 2006

Fractals

Δε λέω, συγκινήθηκα που (άλλος ένας) άντρας χρησιμοποίησε την ερωτική γλώσσα των μαθηματικών για να κάνει τη ψυχή μιας κοπελιάς να φτερουγίσει.

Με κάθε σεβασμό όμως, φίλη Ελένη, να μου επιτρέψεις να αποκαλέσω το συνάδελφο κοσμηματοπώλη 'ερασιτέχνη'. Από τη στιγμή που υπάρχει χιόνι, είναι προφανές πως αυτό που θα έπρεπε να έχει σταλθει είναι το λεγόμενο "Koch Curve" ή "Koch Snowflake".

...το οποίο μάλιστα καταφέρνει να συνδιάσει τη χιονονιφάδα με το Magen David.

Τετάρτη, Ιανουαρίου 25, 2006

Πνευματικό γκομενιλίκι από το Tiffany όμως...

Αυτό το έχω κρατήσει ως σουβενίρ από μια "προηγουμενη ζωή". Το έλαβα ως ραβασάκι μια μέρα που κλαιγόμουν για το χιόνι. Στο mailbox μου προσγειώθηκε ως απάντηση αυτό:

Take this:

Z1=Z+C

and map it in complex space, and what do you get...







Sheer beauty...

Exit Poll

Τρίτη, Ιανουαρίου 24, 2006

Χαικού I



Σκίσε με, ν'αλλάξω ράφτη.




Από εδώ και μην πεταχτεί κανείς εξυπνάκιας να μου πει πως είναι gay. Είναι bisexual.

Χαικού (διορθωμένο)

(Μια καθαρά φορμαλιστική σύνοψη προηγούμενων δημοσιευμάτων του παρόντος ιστολογίου)



Πού να 'ναι τώρα, η γνωστή ηθοποιός,η Ντέβιν Λέην?

Δύσκολες ώρες.

Έχει περάσει καιρός από τότε.

Μαρωνίτης. Σε ασανσέρ, για τις ανάγκες της εκπομπής της ΕΡΤ, η "ποίηση στο ασανσέρ". Ουισκάρα στο χέρι.

[ σκύβει το κεφάλι ] Βγάλε [ εκπνοή - παύση ] τις κάλτσες σου [ συνέχεια εκπνοής - παύση ] για να μπορείς [ εισπνοή - μικρή παύση - μας κοιτάει στα μάτια - με αποφασιστικότητα: ] ελεύθερα να κλάσεις.


Τέλος εκπομπής.

Δικό του ή; Ξέρει κανείς;

Η εκπομπή θησαυρίστηκε στο δεύτερο "συλλεκτικό" VCD, "best of the best όλα" που διανεμόταν δωρεάν με την εφημερίδα Το Πρώτο Θέμα.

Δευτέρα, Ιανουαρίου 23, 2006

Μαύρος

«Πράσινο δέντρο, στον ίσκιο μαύρος
ο παιδικός φαλλός».

Δημήτρης Μαρωνίτης

Η Καικιλία Βολάνζ στη Μαρκησία ντε Μαρτέιγ....





Αγαπητή Κυρία.

Σήμερα αρχίζουν οι χειμερινές εκπτώσεις. Τί με συμβουλεύετε να αγοράσω;



Βόρεια Προάστεια, 23 Ιανουαρίου 200....

Η Μαρκησία Ντε Μαρτέιγ στην Καικιλία Βολάνζ....





Αγαπητή μου Καικιλία.

Διάβασα με προσοχή το γράμμα σου και έχω να σε συμβουλεύσω τούτο: τώρα στις εκπτώσεις να αγοράσεις τα πάντα εκτός από πνευματικό γκομενιλίκι...


Ivory Tower, 23 Ιανουαρίου 200....

Κυριακή, Ιανουαρίου 22, 2006

Σκληρή κριτική...




Όλα τα όμορφα πλάσματα της Φύσης ζουν ανεξάρτητα και ελεύθερα και κυρίως, πολύ μακριά μας. Μας αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι. Μας πλησιάζουν μόνον όταν θέλουν να πεθάνουν δηλώνοντας έτσι, με τον πλέον εύγλωττο τρόπο, τη γνώμη τους για το είδος μας.

Η φωτογραφία, από τον δικτυακό τόπο του BBCNews.

Σάββατο, Ιανουαρίου 21, 2006

Έβδομη Τέχνη.

Αφού δε μου λέτε γιατί οι άντρες πάνε στους οίκους ανοχής ( ο/η Id λέει ότι πάνε να πηδήξουν και εγώ νόμιζα πως πάνε να διαλογιστούν) , μήπως μπορείτε να μου πείτε γιατί ένας κομψός άντρας (το λέω ως κοπλιμέντο το κομψός) που είναι φανερό ότι το λαικό το έχει μόνον ακουστά και αυτό όχι τόσο καλά, ισχυρίζεται ότι τον συγκινεί η ηθοποιός Τίνα Σπάθη;

Εντάξει, πλάκα σας κάνω. Λέτε να μην ξέρω την απάντηση στην ερώτηση αυτή; Απλά, προσπαθούσα να ανοίξω το κείμενο πιασιάρικα. Τελικά η μπλογκόσφαιρα τα'χει παίξει τελευταίως. Τα διλήμματά της είναι του νηπιαγωγείου. Μάνος ή Μίκης; Μανάρα ή Τίνα Σπάθη; Κιθαρίστας ή ντράμερ; Αρκετά με αυτά όμως. Όλο για σεξ θα μιλάμε;

Σάββατο βράδυ απόψε και οι σικάτοι αστοί και αστές δεν βγαίνουν από το σπίτι τους για να μη βρεθούν να διασκεδάζουν στο ίδιο κλάμπ με την οικιακή τους βοηθό, γιαυτό σκέφτηκα να σας προτείνω κάποιες ταινίες δράσης και περιπέτειας που είναι ό,τι πρέπει για ένα χειμωνιάτικο σαββατιάτικο βράδυ στο σπίτι.

Μου αρέσουν πολύ οι ταινίες δράσης και περιπέτειας. Έχω δει πάρα πολλές και τις συλλέγω κι όλας. Εαν και η συλλογή μου είναι πλούσια και η παραγωγή του είδους ακόμη πλουσιότερη δεν μου ήταν δύσκολο να διαλέξω τρεις αγαπημένες μου ταινίες.

Η πλέον αγαπημένη ταινία δράσης και περιπέτειας είναι βέβαια η "Euphoria" του σκηνοθέτη Brad Armstrong με πρωταγωνίστρια την κουκλάρα Sydnee Steele. Η ταινία αυτή θα αρέσει πολύ στους επικούς-παύλα- βαγκνερικούς τύπους, ενώ δεν θα αφήσει ασυγκίνητους τους λάτρεις του black metal και βέβαια της επιστημονικής φαντασίας!

Οι άσχετοι του είδους ( π.χ. οι λάτρεις Τίνας Σπάθη,Tracey Lords κλπ) ειρωνεύονται τις ταινίες δράσης και περιπέτειας ως μη έχουσες υπόθεση, υπονοώντας ότι η υπόθεση δεν είναι σημαντική στις ταινίες αυτές. Μου-α-χα-χά- με γαλλικό αξάν, s'il vous plait. Με αυτήν εδώ την ταινία, θα σας φύγει ο τάκος. Εξάλλου, πρόκειται για ένα έργο που έχει σαρώσει τα βραβεία σε έξι κατηγορίες . Την Sydnee Steele την έχουμε απολαύσει και σε άλλες ταινίες του συζύγου της Brad Armstrong αλλά εδώ είναι πραγματικά μια θεά, με υπέροχα μακριά μαλλιά και κορμί κόλαση. Μην φανταστείτε ότι πρόκειται για καμία θολοκουλτούρα πασπαλισμένη με ολίγη δράση. Καμία σχέση. Η ταινία είναι δράσης και μάλιστα ωμής. Οι σκηνές δεν προβάλλονται στον τοίχο ως σκιές και άλλα τέτοια του νηπιαγωγείου. Από μόνες τους αποτελούν μικρά video clip μιας και εκτυλίσσονται με δυνατή πανκ-ροκ μουσική υπόκρουση και βέβαια είναι εντελώς ενταγμένες μέσα στην υπόθεση.

Πιστεύω ότι σημαντικός παράγοντας επιτυχίας της ταινίας αυτής, είναι το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης, σκηνοθετεί την ίδια του τη γυναίκα και ως εκ τούτου την αποθεώνει. Πέραν ότι είναι μια πολυ καλή ταινία δράσης και περιπέτειας, σας τη συστήνω απερίφραστα γιατί μόλις τη δείτε θα μπείτε στον πειρασμό να αρχίσετε να σκηνοθετείτε την καθημερινότητά σας και να της δίνετε μια επική διάσταση. Με τα διλήμματα που βλέπω ότι σας ταλανίζουν, νομίζω πως το χρειάζεστε επειγόντως.

Η δεύτερη ταινία δράσης και περιπέτειας που συστήνω, θα κάνει appeal στους μυστικιστές και τις θρησκευτικές φύσεις της μπλογκόσφαιρας και δεν είναι άλλη από το "Klimaxx: The Nectar of the Gods", του "κακού" παιδιού της 7ης Τέχνης Chris Kramski. Όσοι διαβάζετε τον Guardian θα γνωρίζετε τα έργα και τις ημέρες αυτού του controversial καλλιτέχνη. Ομολογώ ότι ο Kramski μου δημιουργεί μια αμηχανία, ίσως δεν είναι ο τύπος της δράσης που μου αρέσει. Το extreme για το extreme. Στον Armstrong το extreme έρχεται φυσικά, προκύπτει. Δεν ξεκινάνε οι ήρωες την περιπέτεια με σκοπό να σκοτωθούν. Στον Kramski τους βλέπεις ότι από την αρχή, με το που σχεδιάζουν την επιχείρηση είναι αποφασισμένοι να γίνουν κομμάτια. Λάθος αυτό, IMHO. Μου θυμίζει τις ερμηνείες του Κιμούλη στον "Οιδίποδα Τύραννο" και τον " Μάκβεθ". Είναι ο Μάκβεθ τρελλος από την πρώτη πράξη; έχει συνειδητοποιήσει ο Οιδίποδας το ανοσιουργημά του από την εισαγωγή που απευθύνεται στους Ικέτες; Ας σοβαρευτούμε παρακαλώ.Στις ταινίες δράσης και περιπέτειας εκεί είναι το σασπένς. Να δεις τί θα γίνει. Θα φάει ο ένας τον άλλον ή απλά θα πιούν ένα καφέ;

Έπειτα, ένα δεύτερο ελάττωμα που βρίσκω στις ταινίες του Kramski, αλλά αυτό άπτεται του προσωπικού μου γούστου, είναι ότι δεν μπορώ να ταυτιστώ με τις πρωταγωνίστριες. Πλατινέ ξανθές, χωρίς μακριά μαλλιά, μπουζουκογκόμενες σκέτες, σίγουρα όμως έχουν ένα τεράστιο κοινό. Μου αρέσει που έχουν προβληματισμούς όμως. Να, στην ταινία η ιστορία, πλέκεται γύρω από μία θρησκεία που προάγει την καλωσύνη και την αγάπη η οποία όμως κινδυνεύει απο μία αίρεση που ευαγγελίζεται ότι η σωτηρία έρχεται μέσα από τον πόνο. Η πρωθιέρεια της καλής θρησκείας ( τη βλέπετε στη φωτό) αναλαμβάνει να σώσει την Οικουμένη.

Τρίτη ταινία, για τους στυλάτους. The Dod Walker του John Leslie. Ωραία ταινία αναμφισβήτητα, διαβάστε και την κριτική στο IMDΒ. Δεν τη βάζω number one στις προτάσεις μου γιατί στις ταινίες δράσεις μου αρέσει λίγο το επικό και το γκροτέσκο και αυτή εδώ είναι "τζαζ" δεν ξέρω πώς αλλιώς να σας το πω. Βραβευμένη και αυτή η ταινία, εννοείται.

Εαν δεν βρείτε κάποια ταινία από αυτές στο DVD Club της γειτονίας σας, μένετε Αθήνα και δεν έχετε δώσει ρεπό στον οδηγό σας, ευχαρίστως να μου το στείλετε για να σας τη δανείσω.

Εγώ απόψε την κάνω νωρίς. Θα κουρνιάσω δίπλα στο τζάκι μ'ενα ποτήρι κόκκινο κρασί να διαβάσω " Ρουμπαγιάτ"...


Παρασκευή, Ιανουαρίου 20, 2006

Οι γυναίκες της ζωής μου.

Με σόδα.

Αυτή η φωτογραφία μου χει μείνει, αλλά την Λένα την ερωτεύτηκα όταν την είδα να χειρίζεται το μπουζόκλειδο.

Πέμπτη, Ιανουαρίου 19, 2006

Χριστιανόπουλα ΙΙ


Πριν λίγους μήνες έμαθα για την ύπαρξη αυτού του δίσκου, που κυκλοφόρησε πριν τρεις μήνες, και περιέχει ποιήματα του Gerard Manley Hopkins μελοποιημένα από τον Sean O'Leary.
To αποτέλεσμα δυσκολεύομαι πολύ να το χαρακτηρίσω επιτυχημένο, και μάλλον ο Hopkins δεν επιδέχεται τέτοιου είδους μελοποίηση. Εν πάσει περιπτώσει το ποίημα που ακούγεται στο δείγμα είναι το The Wreck Of The Deutschland.

THOU mastering me
God! giver of breath and bread;
World's strand, sway of the sea;
Lord of living and dead;
Thou hast bound bones and veins in me, fastened me flesh,
And after it almost unmade, what with dread,
Thy doing: and dost thou touch me afresh?
Over again I feel thy finger and find thee.

Η ζωή και η ποίηση του Hopkins αποτελούν ένα αδιάσπαστο σύνολο υποταγμένο στην εσωτερική του έφεση να υμνήσει τη δόξα του Θεού και να ακολουθήσει το παράδειγμα του Χριστού (Selected Poems of G.M. Hopkins, James Reeves (ed.), Heinemann).

H ποίησή του είναι ένας ύμνος στην μοναδικότητα των απτών όντων, μέσα από το βλέμμα του πιστού.

Each mortal thing does one thing and the same:
Deals out that being indoors each one dwells;


Η οπτική του αυτή απέναντι στην φύση πηγάζει από την πίστη του στην ιδέα της "haecceitas" (αυτότητα/ thisness -από εδώ βγαίνει και ο εκκεντρικός), έννοια που εισήγαγε ο σχολαστικός φιλόσοφος και θεολόγος του μεσαίωνα Duns Scotus ,ο οποίος αρνείται ότι η ύλη είναι η αρχή της διαφορετικότητας, και θεωρεί ότι η μοναδικότητα κάθε όντος καθορίζεται από μια ενύπαρκτη ιδιότητα την οποία ονομάζει αυτότητα.

We all have our price




Από το site του Bill Drummond , ο οποίος ξεκίνησε σαν μουσικός, εξελίχθηκε σε στοργικό μάνατζερ (συμβούλευσε τον Julian Cope να αυτοκτονήσει για να ανέβουν οι πωλήσεις των Teardrop Explodes ) και αργότερα ,αφού ανέβηκε στην κορυφή των charts με ένα μπανάλ ποπ κομμάτι ,γραμμένο ακριβώς για το σκοπό αυτό, εξέδωσε λεπτομερέστατο manual για το πως ανεβαίνεις στην κορυφή των charts με ένα μπανάλ πόπ κομμάτι.
Στη συνέχεια σχημάτισε τους πολύ καλούς KLF, αλλά σύντομα βαρέθηκε. Η διάλυση του γκρουπ ανακοινώθηκε με θεαματικό τρόπο στη διάρκεια του Brit Awards -on camera και ενώπιον των μεγάλων της μουσικής βιομηχανίας- όπου ο Drummond,αφού το γκρούπ έπαιξε ένα θανατηφόρο thrash στα 200 bpm αντί του αναμενόμενου hit των KLF, έβγαλε ένα πολυβόλο και άρχισε να πυροβολεί (ρεαλίστικότατα) προς το κοινό- ευτυχώς με άσφαιρα πυρά.
Ακολούθησε η ίδρυση των K Foundation που επιδόθηκαν στην οργάνωση εμπνευσμένων performances, όπως η διακωμώδηση των βραβείων Turner, με την προσφορά διπλάσιου χρηματικού επάθλου (40.000 λίρες) στον χειρότερο καλλιτέχνη (που θα έπρεπε να αποδεχτεί τον τίτλο για να το εισπράξει), ή το τελετουργικό κάψιμο 1.000.000 (πραγματικών & δικών του) λιρών.


Έχει επίσης κάνει κινηματογράφο (The Rites of Mu) και έχει γράψει αρκετά ακόμα βιβλία, όπως το Bad Wisdom, με τις ταξιδιωτικές εμπειρίες δύο μουσικών ( ο άλλος είναι ο Mark Manning) που πηγαίνουν στον βόρειο πόλο, για να θυσιάσουν μια φωτογραφία του Elvis, και το (επίσης ταξιδιωτικό) Wild Highway, πάλι σε συνεργασία με τον Manning, με τις εμπειρίες τους από το Ζαϊρ, στη διάρκεια του πρόσφατου εμφύλιου.

Στην φωτογραφία o Drummond σε πόζα που θυμίζει κάπως Oscar Wilde.

Σπάσε τα ποτήρια !

Γέμισε, πλανεύτρα, τα ποτήρια ολονών μας. Σήμερα κερνάω εγώ, που γύρισα από τα ξένα. Κοίτα γύρω σου τις φάτσες. Κάτι σου θυμίζουν αλλά δεν είσαι βέβαιη. Μα απορώ γιατί, αφού όλοι γνωστοί είμεθα σ' αυτό το μαγαζί. Να, εκεί πέρα κάθεται ο φιλόσοφος καθηγητής. Παραδίπλα ο τεχνοκράτης ιδεολόγος. Κι εκείνη η κυρία στη γωνία που κοιτάζει κάτι λευκώματα, γνωστή μου φαίνεται κι αυτή. Και τα αγαπημένα πολύχρωμα παιδιά, φίλοι κι αυτοί, τελευταίας εσοδείας. Έλειψα τόσο, αλλά χάρηκα που σας είδα και πάλι έτσι, μονιασμένους, μελαγχολικούς κι αγαπημένους. Θέλω να μεθύσω μαζί σας απόψε και να κάψω τα σωθικά μου. Να σας δείξω το νέο μου τατουάζ που χτύπησα στο στήθος με το όνομα μιας μελαμψής βραζιλιάνας στο Ρίο. Την ουλή στο πόδι από έναν καυγά στον Παναμά. Τη φωτογραφία των παιδιών μου που έχω να δω κάτι μήνες. Την πρώην γυναίκα μου που γαμιέται με άλλον, αλλά εγώ τη θεωρώ δική μου ακόμη. Γέμισε τα γαμημένα, Γοργόνα μου, τρύπια νομίζω πως είναι. Βάλε και λίγο Τσιτσάνη να ακούσουμε. Σαν το στέκι σου, κανένα στον κόσμο δεν υπάρχει.

Χριστιανόπουλα.

Δεν είναι η αγαπημένη μου τράπουλα ταρό όμως η συγκεκριμένη κάρτα ερμηνεύει τους "Εραστες" με τον πιο εύστοχο τρόπο.

Τί γαλήνια ερωτική σκηνή. Το μοντέλο ποζάρει όλο αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στο ζωγράφο- εραστή.

Τί είναι αυτά τα σημάδια στην πλάτη και τα πόδια της γυναίκας; Σημάδια από μαστίγιο είναι;

Τα ταρό είναι αρχαιότατα και συμβολίζουν αρχέτυπα βάρβαρα και απολίτιστα. Ευτυχώς που στη συνέχεια ήρθε ο Χριστιανισμός και αποκατέστησε τις ερωτικές σχέσεις άπαξ και δια παντός διδάσκοντας ότι μέσα στις σχέσεις υπάρχει ισότητα και από τότε, οι "βουρδουλιές" στην πλάτη δεν είναι πλέον απόλυτα ανάλογες του πάθους και της πολυπλοκότητας μιας ερωτικής σχέσης...δεν εκφράζουν καν το τίμημα που διαλέγεις να καταβάλεις, τις ονομάσαμε βίτσιο και έτσι τις στιγμές που σε ζορίζει " όλο αυτό" είναι πρόβλημά σου, είναι που αρνείσαι να εκλογικεύσεις και να "βάλεις μυαλό". Απαλλάξου από τα "βίτσια" σου για να σωθείς. Δες το θέμα απλά, μην το βλέπεις σαν κάτι πολύπλοκο και μυστήριο.Είναι απλά ένα βίτσιο. Το λύσαμε και αυτό. Άλλο.

Η κάρτα των Εραστών είναι από την τράπουλα των ερωτικών ταρό του Milo Manara.

Χριστιανό-πουλος redux

Υπάρχει βεβαίως και το άλλο αθάνατο επίγραμμα του Ντίνου Χριστιανόπουλου, το οποίο, ανεβαίνοντας στην καρέκλα μου, θα απαγγείλω από μνήμης:

Με ένα Λουκά
και μ' έναν Νίκο
έφτιαξα ένα λουκάνικο.

Επιστρέφοντας στη θέση μου και παίρνοντας μια γουλιά Glenlivet προτείνω να γυρίσουμε καλύτερα στον Ελύτη και πώς τρίβεται στα σεντόνια του στο Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου. Παρεμπιπτόντως, να και μια ερώτηση για το σπίτι: εκτός από το Καραγάτσειο φολκλόρ, τα σύγχρονα εξυπνόπαιδα καθώς και τα πρόστυχα και άκομψα, σχεδόν κακόγουστα, Ερωτικά του Ρίτσου, έχετε παρατηρήσει πόσο λίγο (καλό) σεξ υπάρχει στη νεοελληνική λογοτεχνία; Η γενικευμένη σοβαροφάνειά της θα φταίει.

Υπογεγραμμένη

Ίσως θα μπορούσαμε να τής απαγγείλουμε Ντίνο Χριστιανόπουλο:


Μην καταργείτε την υπογεγραμμένη
ιδίως κάτω από το ωμέγα

Είναι κρίμα να εκλείψει
η πιο μικρή ασέλγεια
του αλφαβήτου μας

(Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Μην καταργείτε την υπογεγραμμένη», εκδ. «Διαγώνιος»)


[Δυστυχώς, αυτή η παραδόπιστη Γοργόνα, αντί να αφήσει το "Universal (Unicode UTF-8)", όταν έφτιαχνε την ταβέρνα (στο "Settings | Formatting | Encoding"), τό έκανε "Greek (ISO-8859-7)"· τώρα δεν γίνεται τίποτε· εάν τό άλλαζε δεν θα φαινόταν ό,τι έχει γραφεί μέχρι τώρα. (Αυτό μάλλον λέγεται "ευνουχισμός τών τόνων".) :-P ]

Τετάρτη, Ιανουαρίου 18, 2006

Με λένε Αρτέμη.

Κι αν αντί να το αναλύουμε, το κάναμε, αυτό δεν ειναι καλύτερο από το να θυμόμαστε τι είπε ο Ελύτης για την πίπα και το πισωκολλητό;

Καλά τα λέω ή μήπως έγινα αισχρός;

Και ένα τεστ. Σκοπεύω, τους επόμενους 5/6 μήνες να το κάνω. Ποιον ποιητή μου προτείνετε να απαγγείλω την κρίσιμη στιγμή ώστε να εντυπωσιαστεί η γυνή και να εκστασιαστεί με την κουλτούρα μου; Σκέφτηκα Ρίτσο αλλά μάλλον πολύ μπαναλ μου φαίνεται! Σας έρχεται στο μυαλό κανένα ποίημα με πολλά φωνήεντα;

Ποίηση

Αγαπητή Ωραία Ελένη,


Ο προικισμένος γνωστός σας μού θύμισε το περίφημο άσμα "Το παλαμάρι" των Kafrillion (άλμπουμ "Μπες-βγες", 1997):

Άμα έχεις παλαμάρι
τι την θέλεις την Φερράρι
Κι άμα έχεις ψ**ή σαΐνι
τι την θες την Λαμποργκίνι

Αυτό το έχω και σε mp3.


Όσο για τον Κητς, μού θύμισε τον Ομάρ Καγιάμ ("Ρουμπαγιάτ", εκδ. "Ερατώ", 1997):

Αυγή αυγή θα σηκωθώ γλυκό κρασάκι νά 'βρω.
Δός μου το χρώμα σου, ω καρπέ του Μάη, κεράσι μαύρο.
Εσένα, ψεύτρα Λογική, στο πρόσωπό σου φτύνω.
Κρασί, να βαριοκοιμηθεί το λογικό το μαύρο.

Αυτό δεν το έχω σε mp3.

Τρίτη, Ιανουαρίου 17, 2006

Επ'αμοιβή...

Αφού έτσι και αλλιώς, οι περισσότεροι άντρες ακόμη και την κυρά τους με τον παρά τους τη γαμούν, γέρασα και ακόμη δεν κατάλαβα γιατί τόσοι πολλοί άντρες έχουν κόλλημα με τον πληρωμένο έρωτα. Δεν τους κατακρίνω. Ακριβώς το αντίθετο! Έχω σε πολύ μεγάλη εκτίμηση αυτούς που ξέρουν ότι για να γαμήσουν,πρέπει να πληρώσουν. Είναι όμως η αυτογνωσία που τους οδηγεί στην πόρτα του οίκου ανοχής ή κάτι άλλο;

Δεν το ξέρω και αυτό είναι που θέλω να μάθω. Είναι ένα θέμα όμως που το σκέφτομαι από την προηγούμενη Πέμπτη που διάβασα στο LiFO για τους τύπους που διατηρούν ένα site όπου καταγράφουν τις εντυπώσεις τους από τους οίκους ανοχής που επισκέπτονται.Ένας από αυτούς μάλιστα λέει ότι επισκέπτεται από τα 14 του οίκους ανοχής ακατάπαυστα, ίσως για τις ανάγκες του site του. Κάτι σα γευσιγνωσία οίκων ανοχής ένα πράγμα. Στο site μπορείτε να διαβάσετε και τη συνέντευξη που έδωσαν.

Κάποτε είχα ένα σοβαρό δεσμό μ’έναν τέτοιο τύπο. Μέρος της προσωπικής του μυθολογίας ήταν ότι είχε κοιμηθεί με όλες τις πουτάνες της Αθήνας και τις μισές της Νέας Υόρκης και φυσικά δεν έλεγε ψέμματα. Η αλήθεια είναι ότι ο τύπος αυτός είχε πολλά πράγματα για τα οποία μπορούσε να είναι περήφανος. Είχε γίνει πάμπλουτος από το μηδέν, ήταν υπερβολικά διαβασμένος και βέβαια ήταν πολύ ευφυής.Την ιστορία με τον Keats που έγραψα το πρωί αυτός μου την είχε πει και αυτός μ’εμαθε να σκέφτομαι συνδυαστικά και να συνδέω τις γνώσεις που είχα μεταξύ τους. Θεωρούσα τις διηγήσεις για τους οίκους ανοχής απόλυτα συμβατές με το χαρακτήρα του και δεν με εντυπωσίαζαν ιδιαιτέρως. Αυτό που με εντυπωσίασε όμως με τον «ειδικό επί των οίκων ανοχής» ήταν το πόσο μέτριος εραστής ήταν ως προς το τεχνικό μέρος της υπόθεσης. Από ενθουσιασμό άλλο τίποτε και παραδέχομαι ότι δεν είχε κανένα πρόβλημα και να του δείξεις. Κανένα κόμπλεξ στο «δείξε μου γιατί εσύ φαίνεται ότι το ξέρεις καλύτερα».Μάθαινε και αμέσως. Ε βεβαια, το CalTech δεν το τελειώνει κανείς τυχαία... Όμως τί διάολο έκανε με τόσες γυναίκες; Ή δεν έπρεπε να μου κάνει εντύπωση; Πάλι δεν ξέρω. Είναι όλοι οι θαμώνες των οίκων ανοχής μέτριοι εραστές τους οποίους πρέπει να τους εκπαιδεύεις και από πάνω ή απλά είχα πέσει στην περίπτωση; Ελπίζω το δεύτερο.

Στον αντίποδα βρισκόταν ένας άλλος γκόμενος που γνώρισα πρόπερσυ και στον οποίο θ’αναφερθώ μόνο και μόνο για να μη λένε ότι οι γυναίκες δε μιλάνε ποτέ για τις περιπτώσεις που για να πάρουν σεξ έχουν καταβάλει κάποιο είδος αμοιβής.

Αυτός επαίρονταν ότι δεν είχε πληρώσει ποτέ για να πηδήξει. Στην πορεία διαπίστωσα ότι δεν είχε πληρώσει ποτέ για να φάει, για να κοιμηθεί, ότι δεν πλήρωνε τη γραμματέα του,τη γυναίκα που του καθάριζε το σπίτι, την εταιρεία που του μετέφερε τα εμπορεύματα στην Ελλάδα ( ήταν πρώην νταλικέρης και νυν εισαγωγέας,όχι παίζουμε?), μια εταιρεία που την είχε μια γυναίκα βέβαια

Ήταν ένας τύπος που ναι μεν δεν είχε πληρώσει ποτέ για να πηδήξει αλλά πηδούσε για να πάρει αυτά για τα οποία οι άλλοι πλήρωναν.Φοβερό;

Ήταν και πολύ ωραίος άντρας, αντικειμενικά. Αρχετυπικά αρσενικός. Και φυσικά ως εραστής ήταν όλα τα λεφτά. Το υπηρετούσε το σεξ. Δεν έκανε σεξ για τον εαυτό του, το έκανε ως παροχή υπηρεσιών και ήταν άψογος, «άριστα εύγε μετά πολλών επαίνων». Βέβαια κατά τα άλλα ήταν το απόλυτο μπάζο. Πιο αμόρφωτο και άξεστο άνθρωπο δεν είχα συναντήσει στη ζωή μου. Στην αρχή, η γνωριμία μας δεν τράβαγε. Λογικο ήταν γιατί δεν είχα καταλάβει πώς παιζόταν το παιχνίδι. Είχε πει ότι ήθελε να εκλεγεί νομαρχιακός σύμβουλος στα Χανιά και νόμιζα πως με είχε πλευρίσει γιαυτό. Σκέφτηκα πως θα είχε ακούσει ότι το consulting είναι δαπανηρό και είπε να τη βγάλει φτηνά. Όμως, ευτυχώς για μένα, δεν είχε καταλάβει ακριβώς τί δουλειά έκανα. Αυτός απλά αποφάσισε ότι είχε γίνει πλέον επιχειρηματίας και προεστός και έπρεπε να κόψει τις μπαρόβιες και τις τραγουδίστριες και να βρει μια πιο μαζεμένη γκόμενα για να κάνει appeal στον μέσο οικογενειάρχη ψηφοφόρο, εάν αυτή έμενε και στην Αθήνα, ακόμη καλύτερα για να μην την έχει και στα πόδια του.

Ρε μπας και τον μανατζάριζε ο James Carville πίσω από την πλάτη μου;

Όταν όμως άρχισα να τον τσιμπάω να μου λέει ψέμματα και να ψυλλιάζομαι τι γίνεται με τη γραμματέα, την καθαρίστρια, τη μεταφορέα και δεν ξέρω εγώ ποια άλλη, άρχισα τις ερωτήσεις και τότε λοιπόν άρχισε να επιδεικνύει τον αξιέπαινο αυτό ζήλο στο κρεβάτι. Έπαθα την πλάκα του βίου μου. Οικτίρω τον εαυτό μου που δεν κατάλαβα από την αρχή πώς πήγαινε το πράγμα. Όταν όμως το κατάλαβα, το ξεφτύλισα. Και προς τι; Τσάμπα πράμα!! Ούτε να τον έχω στα πόδια μου, ούτε τίποτε.

Επειδή ήταν κοινωνικός και το ‘παιζε προεστός, τα Σαββατοκύριακα ήθελε να κατεβαίνω στα Χανιά για να βγαίνουμε. Κανένα πρόβλημα.Το’χα βρει το κόλπο. Την Τετάρτη το βράδυ και αφού είχα πρώτα κανονίσει τις δουλειές μου, τον έπαιρνα τηλέφωνο μιξοκλαίοντας. « Δεν κατεβαίνω, δεν μ’αγαπάς, με απατάς με άλλες, θα γελάνε μαζί μου στα Χανιά. Δεν έρχομαι, δεν είμαι ψυχολογικά καλά. Νεό κορίτσι να κοιμάμαι μόνη μου και εσύ να γυρίζεις στα Χανιά.Δεν θα έρθω». Δεν χρειαζόταν να πω παραπάνω από 2 φορές ότι δεν θα κατέβαινα το σαββατοκύριακο.Το έπαιρνε το μήνυμα και μαζί με το μήνυμα έπαιρνε και το τελευταίο αεροπλάνο και το ίδιο βράδυ ήταν εδώ.

Του άλλαξα τον αδόξαστο του ανθρώπου. Slave labor σκέτο και είχα αρχίσει να διασκεδάζω πολύ γιατί κατάλαβα ότι είχε αρχίσει «τα βερεσέδια» στις άλλες. Ε πού να βγει κιόλας, μεσήλικας άνθρωπος.Από Τετάρτη βράδυ μέχρι Δευτέρα ξημερώματα ήταν στην πρίζα. Το κατάλαβα ότι του είχα δημιουργήσει πρόβλημα γιατί η γραμματέας άρχισε να μην τον δίνει στο τηλέφωνο και μια φορά στο σπίτι η Αλβανίδα μου έβγαλε γλώσσα: « Δεν είσαι εσύ το αφεντικό εδώ μέσα» .Σωστά, εγώ απλά μπορώ να πληρώνω τη θέση στο κρεβάτι του «αφεντικού σου», εσένα το «βαλάντιό» σου φτάνει μέχρι τη θέση πάνω στο πλυντήριο, της άλλης το «βαλάντιο» φτάνει μέχρι τη θέση πάνω στο γραφείο και πάει λέγοντας.

Σκληρό πράγμα ο καπιταλισμός τελικά.Ούτε να γαμηθείς σαν άνθρωπος δεν μπορείς εάν δεν έχεις να πληρώσεις σε κάποιο σκληρό νόμισμα.

Μην τα πολυλογώ. Επειδή είχα επηρρεαστεί από το ?Pretty Woman? σκέφτηκα προς στιγμήν να κάνω μια απόπειρα να τον εξανθρωπίσω. Με σκληρές διαπραγματεύσεις του είχα βγάλει τις 3 από τις 4 χρυσές καδένες που φόραγε και τα 2 από τα 4 δαχτυλίδια. Ούτε η Παναγία της Τήνου τόσα χρυσαφικά. Όμως δεν έπαιρνε βελτίωση. Στο μεταξύ είχα ακούσει και από τον πρώην που πλήρωνε, πόσο λάθος είναι να ερωτευθείς μια πουτάνα και με πολύ βαριά καρδιά, διέλυσα ένα από τα πιο διασκεδαστικά deal που έχω κάνει στη ζωή μου.

Πάντως και οι δύο αυτοί κύριοι εάν και τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, είχαν κοινό μότο :

« Όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες».

Ψέμματα;

Χαίρετε

Εγώ απλώς για τα ποτά είμαι εδώ -- καλά ακούγονται.

Το ισραηλινό κόκκινο, να υποθέσω;

"Don't breathe on me, it comes like ice..."

Τυχερός αυτός ο Keats που έζησε 200 χρόνια μετά από την παρέα της "Mermaid Tavern" και βρέθηκε να την υμνεί εξ αποστάσεως και μέσα από τα ποιήματά του. Λέω πως είναι τυχερός γιατί εάν ζούσε εκείνη τη χρονική περίοδο τότε θα είχε φάει "χοντρή πόρτα" από τα μέλη του club και ειδικά από τον ιδρυτή του, τον Ralegh και θα καθόταν να τους κοιτάει από το παράθυρο να συζητούν, να πίνουν και να χλευάζουν τους πάντες και τα πάντα και ιδιαίτερα τη Βίβλο...

Ο Keats ανήκε στην κατηγορία εκείνη των ανθρώπων που έδειχνε μεγάλη εχθρότητα προς τις νέες ανακαλύψεις των Φυσικών Επιστημών (ήταν κλάδος της Φιλοσοφίας τότε) γιατί του χαλούσαν, λέει, τη μαγεία της Φύσης. Λύσσα κακιά είχε με τη Φιλοσοφία και τις ανακαλύψεις. Να τι λεει στη " Λάμια".

Do not all charms fly
At the mere touch of cold philosophy?
There was an awful rainbow once in heaven:
We know her woof, her texture; she is given
In the dull catalogue of common things.
Philosophy will clip an Angel’s wings,
Conquer all mysteries by rule and line,
Empty the haunted air, and gnomed mine?


Γιαυτό σας λέω. Τυχερός ο Keats. Να πέταγε κανένα τέτοιο στο club κ αμέσως ο Ralegh με τον Johnson θα έπεφταν στα γόνατα να του κάνουν λεζάντα να χορέψει το « Δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω»...

Αλλά και με τα ουράνια τόξα είχε ένα κόλλημα όπως φαίνεται και στο ποίημα. Μάλιστα εξαιτίας των ουράνιων τόξων είχε ανοίξει βεντέτα ( μόνος του βέβαια) με τον Νεύτωνα τον οποίο κατηγορούσε ότι χάλασε όλη τη μαγεία και την ομορφιά τους με το να εξηγήσει το φαινόμενο με την ανάλυση του φωτός!

Η υποκατάσταση της σκέψης με κάθε είδους πίστη είναι βέβαια μια παλιά ιστορία, μόνο που στην εποχή του Keats τα πράγματα είχαν αρχίσει να παίρνουν ένα σοβαρό δρόμο και η ανθρώπινη σκέψη να ξεκολλάει από τον ουρανό και να εστιάζει - επιτέλους- στον άνθρωπο και τότε είναι που εμφανίστηκε αυτή η επιχειρηματολογία. Η Επιστήμη που χαλάει τη μαγεία της Φύσης, η Επιστήμη που καταστρέφει την Ποίηση και τη Μαγεία των πραγμάτων...

Τη βεντέτα μεταξύ Ποίησης και Επιστήμης δεν την άρχισε μόνος του ο Keats. Στο γνωστό "Immortal Dinner" του Benjamin Heydon στο οποίο παραβρέθηκαν ο Keats, o Wordsworth και Lamb, ο πρώτος την έπεσε στο δεύτερο επειδή δεν τους ακολούθησε στην πρόποση για τη
"Σύγχιση των Μαθηματικών και του Νεύτωνα" ( "Confusion on Mathematics and Newton").

Φαίνεται πάντως πώς η αντιεπιστημονική υστερία εμφανίζεται στην Ιστορία κυκλικά και σήμερα βρισκόμαστε ξανά στο peak ενός τέτοιου κύκλου με τις διάφορες μεταμοντέρνες θεωρίες που κυκλοφορούν και εξαπλώνονται. Εάν ζούσε σήμερα ο Keats, θα άφηνε τους θρήνους για τα δήθεν χαμένα ουράνια τόξα και θα ισχυριζόταν και αυτός ότι οι επιστημονικοί νόμοι είναι προιόντα κοινωνικών συμβάσεων.

Δεν μπορώ να πάρω στα σοβαρά τον Keats. Όχι τόσο γιατί αυτά που έλεγε αλλά βασικώς γιατί στο στο "Immortal Dinner" έπινε μαζί με τους άλλους νερό...

Πώς μπορείς να πάρεις σοβαρά ανθρώπους που στοχάζονται την ποίηση της φύσης πίνοντας νερό;

Λέγεται ότι οι τελευταίες λέξεις του Keats ήταν : "Don't breathe on me, it comes like ice..."

Και γι αυτό ο Νεύτωνας είχε κάποια εξήγηση...

Δευτέρα, Ιανουαρίου 16, 2006

" Η Ταβέρνα της Γοργόνας"

Κάποτε, δεν θυμάμαι και εγώ ακριβώς πότε ακριβώς , πάνε χρόνια πάντως, είχα ακούσει σε μία συνέντευξη του, τον Μάνο Χατζιδάκι να μιλάει για την παρέα του και τις συναντήσεις τους στο " Ζόναρς" και το " Μπραζίλιαν". Έλεγε λοιπόν ο μακαρίτης ότι του άρεσε να παρατηρεί πως το δεός και η λαχτάρα που είχαν στα μάτια οι προσκεκλημένοι στην παρέα τους, μεταμορφωνόταν σε απογοήτευση όταν άκουγαν τις πεζές τους συζητήσεις. Δεν τον πίστεψα. Δεν ήταν δυνατόν ο Χατζιδάκις, ο Γκάτσος, ο Κουν όταν συναντιόντουσαν , να συζητούσαν για την αύξηση του ΦΠΑ στις οικοδομές και εαν ήταν δυνατόν αυτό να συμβαίνει, τότε ειλικρινά δεν με ενδιέφερε να το μάθω.

Το ίδιο αισθάνεται αρκετός κόσμος για μια άλλη διάσημη λογοτεχνική παρέα η οποία γύρω στα 1603, με πρωτοβουλία του Sir Walter Ralegh ξεκίνησε τις συναντήσεις της σε μία pub που λεγόταν "Mermaid Tavern" και βρισκόταν στο Cheapside του Λονδίνου . Το λογοτεχνικό αυτό club είχε την ονομασία "Friday Street Club" γιατί η pub είχε πρόσβαση από τις οδούς Friday Street και Bread Street. Τα μέλη του κλαμπ αυτού αγγίζουν τα όρια του μυθικού και η συμμετοχή των περισσοτέρων από τις διασημότητες το όνομα των οποίων ακολουθεί, δεν έχει απολύτως εξακριβωθεί. Ο Ben Johnson, o John Fletcher, o John Donne, o Robert Herrick και βέβαια, ο William Shakespeare.

Ο θρύλος της "Ταβέρνας της Γοργόνας" επιβίωσε στο έργο του Ben Johnson "Inviting a Friend to Supper" του Beaumont στο "Mr. Francis Beaumont's Letter to Ben Jonson" και διακόσια χρόνια μετά στους στίχους του Keats " Lines on the Mermaid Tavern".

Η διαδικτυακή αυτή pub έχει μια μικρή ιδιομορφία. Η ιδιοκτήτης της, δηλαδή εγώ, "η γοργόνα", δεν γνωρίζω τις ταυτότητες των μελών του club η ανωνυμία των οποίων έχει εξασφαλιστεί μέσα από ένα σύστημα προσκλήσεων που δημιουργήθηκε γιαυτόν ακριβώς το σκοπό. Οι θαμώνες της με γνωρίζουν, εγώ πάλι όχι.

Η "Ταβέρνα της Γοργόνας" είναι το μπαρ που πάντα ονειρευόμουν να αποκτήσω, με πελατεία που ναι μεν έχω διαλέξει εγώ, αλλά που δεν γνωρίζω απολύτως τίποτε γιαυτήν και είναι σίγουρο πως εδώ μέσα, θα περάσω πολύ καλά.

"Η Γοργόνα".

Για τον θρύλο της "Mermaid Tavern" μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ.