Mermaid's Tavern

Η θρυλική pub του Λονδίνου αναβιώνει στο ελληνικό διαδίκτυο.

Σάββατο, Ιανουαρίου 21, 2006

Έβδομη Τέχνη.

Αφού δε μου λέτε γιατί οι άντρες πάνε στους οίκους ανοχής ( ο/η Id λέει ότι πάνε να πηδήξουν και εγώ νόμιζα πως πάνε να διαλογιστούν) , μήπως μπορείτε να μου πείτε γιατί ένας κομψός άντρας (το λέω ως κοπλιμέντο το κομψός) που είναι φανερό ότι το λαικό το έχει μόνον ακουστά και αυτό όχι τόσο καλά, ισχυρίζεται ότι τον συγκινεί η ηθοποιός Τίνα Σπάθη;

Εντάξει, πλάκα σας κάνω. Λέτε να μην ξέρω την απάντηση στην ερώτηση αυτή; Απλά, προσπαθούσα να ανοίξω το κείμενο πιασιάρικα. Τελικά η μπλογκόσφαιρα τα'χει παίξει τελευταίως. Τα διλήμματά της είναι του νηπιαγωγείου. Μάνος ή Μίκης; Μανάρα ή Τίνα Σπάθη; Κιθαρίστας ή ντράμερ; Αρκετά με αυτά όμως. Όλο για σεξ θα μιλάμε;

Σάββατο βράδυ απόψε και οι σικάτοι αστοί και αστές δεν βγαίνουν από το σπίτι τους για να μη βρεθούν να διασκεδάζουν στο ίδιο κλάμπ με την οικιακή τους βοηθό, γιαυτό σκέφτηκα να σας προτείνω κάποιες ταινίες δράσης και περιπέτειας που είναι ό,τι πρέπει για ένα χειμωνιάτικο σαββατιάτικο βράδυ στο σπίτι.

Μου αρέσουν πολύ οι ταινίες δράσης και περιπέτειας. Έχω δει πάρα πολλές και τις συλλέγω κι όλας. Εαν και η συλλογή μου είναι πλούσια και η παραγωγή του είδους ακόμη πλουσιότερη δεν μου ήταν δύσκολο να διαλέξω τρεις αγαπημένες μου ταινίες.

Η πλέον αγαπημένη ταινία δράσης και περιπέτειας είναι βέβαια η "Euphoria" του σκηνοθέτη Brad Armstrong με πρωταγωνίστρια την κουκλάρα Sydnee Steele. Η ταινία αυτή θα αρέσει πολύ στους επικούς-παύλα- βαγκνερικούς τύπους, ενώ δεν θα αφήσει ασυγκίνητους τους λάτρεις του black metal και βέβαια της επιστημονικής φαντασίας!

Οι άσχετοι του είδους ( π.χ. οι λάτρεις Τίνας Σπάθη,Tracey Lords κλπ) ειρωνεύονται τις ταινίες δράσης και περιπέτειας ως μη έχουσες υπόθεση, υπονοώντας ότι η υπόθεση δεν είναι σημαντική στις ταινίες αυτές. Μου-α-χα-χά- με γαλλικό αξάν, s'il vous plait. Με αυτήν εδώ την ταινία, θα σας φύγει ο τάκος. Εξάλλου, πρόκειται για ένα έργο που έχει σαρώσει τα βραβεία σε έξι κατηγορίες . Την Sydnee Steele την έχουμε απολαύσει και σε άλλες ταινίες του συζύγου της Brad Armstrong αλλά εδώ είναι πραγματικά μια θεά, με υπέροχα μακριά μαλλιά και κορμί κόλαση. Μην φανταστείτε ότι πρόκειται για καμία θολοκουλτούρα πασπαλισμένη με ολίγη δράση. Καμία σχέση. Η ταινία είναι δράσης και μάλιστα ωμής. Οι σκηνές δεν προβάλλονται στον τοίχο ως σκιές και άλλα τέτοια του νηπιαγωγείου. Από μόνες τους αποτελούν μικρά video clip μιας και εκτυλίσσονται με δυνατή πανκ-ροκ μουσική υπόκρουση και βέβαια είναι εντελώς ενταγμένες μέσα στην υπόθεση.

Πιστεύω ότι σημαντικός παράγοντας επιτυχίας της ταινίας αυτής, είναι το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης, σκηνοθετεί την ίδια του τη γυναίκα και ως εκ τούτου την αποθεώνει. Πέραν ότι είναι μια πολυ καλή ταινία δράσης και περιπέτειας, σας τη συστήνω απερίφραστα γιατί μόλις τη δείτε θα μπείτε στον πειρασμό να αρχίσετε να σκηνοθετείτε την καθημερινότητά σας και να της δίνετε μια επική διάσταση. Με τα διλήμματα που βλέπω ότι σας ταλανίζουν, νομίζω πως το χρειάζεστε επειγόντως.

Η δεύτερη ταινία δράσης και περιπέτειας που συστήνω, θα κάνει appeal στους μυστικιστές και τις θρησκευτικές φύσεις της μπλογκόσφαιρας και δεν είναι άλλη από το "Klimaxx: The Nectar of the Gods", του "κακού" παιδιού της 7ης Τέχνης Chris Kramski. Όσοι διαβάζετε τον Guardian θα γνωρίζετε τα έργα και τις ημέρες αυτού του controversial καλλιτέχνη. Ομολογώ ότι ο Kramski μου δημιουργεί μια αμηχανία, ίσως δεν είναι ο τύπος της δράσης που μου αρέσει. Το extreme για το extreme. Στον Armstrong το extreme έρχεται φυσικά, προκύπτει. Δεν ξεκινάνε οι ήρωες την περιπέτεια με σκοπό να σκοτωθούν. Στον Kramski τους βλέπεις ότι από την αρχή, με το που σχεδιάζουν την επιχείρηση είναι αποφασισμένοι να γίνουν κομμάτια. Λάθος αυτό, IMHO. Μου θυμίζει τις ερμηνείες του Κιμούλη στον "Οιδίποδα Τύραννο" και τον " Μάκβεθ". Είναι ο Μάκβεθ τρελλος από την πρώτη πράξη; έχει συνειδητοποιήσει ο Οιδίποδας το ανοσιουργημά του από την εισαγωγή που απευθύνεται στους Ικέτες; Ας σοβαρευτούμε παρακαλώ.Στις ταινίες δράσης και περιπέτειας εκεί είναι το σασπένς. Να δεις τί θα γίνει. Θα φάει ο ένας τον άλλον ή απλά θα πιούν ένα καφέ;

Έπειτα, ένα δεύτερο ελάττωμα που βρίσκω στις ταινίες του Kramski, αλλά αυτό άπτεται του προσωπικού μου γούστου, είναι ότι δεν μπορώ να ταυτιστώ με τις πρωταγωνίστριες. Πλατινέ ξανθές, χωρίς μακριά μαλλιά, μπουζουκογκόμενες σκέτες, σίγουρα όμως έχουν ένα τεράστιο κοινό. Μου αρέσει που έχουν προβληματισμούς όμως. Να, στην ταινία η ιστορία, πλέκεται γύρω από μία θρησκεία που προάγει την καλωσύνη και την αγάπη η οποία όμως κινδυνεύει απο μία αίρεση που ευαγγελίζεται ότι η σωτηρία έρχεται μέσα από τον πόνο. Η πρωθιέρεια της καλής θρησκείας ( τη βλέπετε στη φωτό) αναλαμβάνει να σώσει την Οικουμένη.

Τρίτη ταινία, για τους στυλάτους. The Dod Walker του John Leslie. Ωραία ταινία αναμφισβήτητα, διαβάστε και την κριτική στο IMDΒ. Δεν τη βάζω number one στις προτάσεις μου γιατί στις ταινίες δράσεις μου αρέσει λίγο το επικό και το γκροτέσκο και αυτή εδώ είναι "τζαζ" δεν ξέρω πώς αλλιώς να σας το πω. Βραβευμένη και αυτή η ταινία, εννοείται.

Εαν δεν βρείτε κάποια ταινία από αυτές στο DVD Club της γειτονίας σας, μένετε Αθήνα και δεν έχετε δώσει ρεπό στον οδηγό σας, ευχαρίστως να μου το στείλετε για να σας τη δανείσω.

Εγώ απόψε την κάνω νωρίς. Θα κουρνιάσω δίπλα στο τζάκι μ'ενα ποτήρι κόκκινο κρασί να διαβάσω " Ρουμπαγιάτ"...


14 Comments:

Blogger ΣΚΙΑΣ ΟΝΑΡ said...

Έχουν Ελληνικούς υποτίτλους;
(Για να μην χάσω την υπόθεση.)

Ιανουαρίου 21, 2006 8:11 μ.μ.  
Blogger vraxovraxotonkaymomoy said...

Exw ena swro sxolia na kanw, alla 8a to apofygw giati ola einai toy typoy: ola arxisan apo tote poy ekeinos o kretinos o Perry Komo....ktl ktl

Ιανουαρίου 21, 2006 8:41 μ.μ.  
Blogger Πλωτίνος Παπακαλιάτης said...

που είναι φανερό ότι το λαικό το έχει μόνον ακουστά και αυτό όχι τόσο καλά, ισχυρίζεται ότι τον συγκινεί η ηθοποιός Τίνα Σπάθη;

Αυτό δεν είναι τίποτε μπροστά σε κάτι άλλους, που τράγουδούν αντάρτικα πλάι στην πισίνα.
Πάντως το είδος της συγκίνησης που προκαλεί η Τίνα στον σημερινό θεατή δεν είναι η έξαψη που προκαλούσε στο προ 30ετίας κοινό της.
Νομίζω ότι, πλέον, μπορεί να μας ερεθίσει , όσο μπορεί να μας κάνει να κλάψουμε η Μάρθα Βουρτση. Παραδόξως ο Γκουζγκούνης και ο Βέγγος αντίστοιχα, προκαλούν διαχρονικά το γέλιο.

Ιανουαρίου 22, 2006 10:07 π.μ.  
Blogger Αθήναιος said...

Βράχε, καλύτερα να μην πεις τίποτε γιατί όπως λέμε κ στη Μάνη που είμαστε σοφοί :" Τί να πει κανείς για το μ-ν της αλληνής; "

Ιανουαρίου 22, 2006 12:09 μ.μ.  
Blogger Πάνος said...

Με πρόλαβε ο φίλος μου ο Αθήναιος (θα χειαζόμουν πολύ περισσότερες λέξεις για να πω το ίδιο πράγμα) οπότε - καλύτερα.

*

Υπάρχουν άνθρωποι που είδαν τον Κιμούλη στον "Οιδίποδα" (όπως εγώ) και πήγαν γυρεύοντας να τον δούν ΚΑΙ στον "Μάκβεθ"; Ε, τα θέλει ο αποτέτοιος τους...

*

Ως φανατικός κινηματογραφόφιλος έχω δει τα πάντα. Έτσι νόμιζα δηλαδή, μέχρι που συνάντησα στο βιντεάδικο γιαπωνέζικες τσόντες με ...κινούμενα σχέδια! (και πάλι νοσταλγεί κανείς το Μανάρα...)


*

Εν καιρώ (όχι πολύ) θα σου απαντήσω και στο βαθύ μεταφυσικό σου ερώτημα γιατί πάνε οι άντρες στα μπουρδέλα. Θέλω όμως η απάντησή μου να είναι αντάξια της εντάσεως με την οποία θέτεις το θέμα - οπότε, λίγο υπομονή.

*

Στο μεταξύ, Ελένη, συνέχισε την ευγενή επιμορφωτική /πολιτιστική σου προσπάθεια. Ο Έλλην σέρφερ διψά για γνώση!

Ιανουαρίου 22, 2006 7:11 μ.μ.  
Blogger Ελένη said...

Θα απαντήσω ανάκατα.

Αγαπητέ Πάνο σιχαίνομαι να παίζω τη δασκάλα, αυτο το κάνουν συνήθως τα κορίτσια ή οι άντρες που αρέσκονται να το παίζουν πυγμαλίωνες.Οι γυναίκες ποτέ. Το έθεσε ο Πλωτίνος ωραιότατα προ ημερών.Οπότε τα γράφω γιατί με διασκεδαζει. Τη νοσοκόμα μου αρέσει να παίζω κάτι φορές αλλά γιαυτό θα σας πω εαν ποτέ μου έρθει η διάθεση να διηγηθώ ιστορίες για τους γιατρούς της ζωής μου.Βέβαια γιατρός-δάσκαλος ομοιάζουν κάπως, γιαυτό και έχει βγει η παροιμία " Ουδείς μωρότερος των ιατρών, αν δεν υπήρχαν οι δάσκαλοι".Η εμπειρία μου όμως διαψεύδει το περί ιατρών κομμάτι.

Πλωτίνε : Καταρχάς να μην ξεχάσω να σας συγχαρώ εσάς και τον/την Id γιατί διαπίστωσα από σχόλια σε προηγούμενο ποστ ότι οι δικές σας γνώσεις στην Τέχνη τη number seven, έχουν ξεπεράσει το νηπιαγωγείο και βρίσκονται περίπου στην έκτη δημοτικού. Συνεχίστε, φίλοι μου, ακάθεκτοι γιατί η υποχρεωτική εκπαίδευση στην Ελλάδα περιλαμβάνει και το Γυμνάσιο.

Δεν νομίζω ότι ο τύπος που είχα στο μυαλό μου ισχυρίστηκε ότι του αρέσει η Τίνα Σπάθη από νοσταλγία αλλά γενικά καταλαβαίνω τί λέτε.

Vraxo, ελάτε καλέ! Γιατί με πειράζετε;(γέλια) Τί Perry Komo και τέτοια λέτε; :-)

Όναρ, η Euphoria είναι υποτιτλισμένη κανονικά. Οι άλλες δύο ταινίες όχι.

Αθήναιε,για το αιδοίον ας πει κανείς ό,τι θέλει αφού έτσι και αλλιώς η άποψή του εκεί θα καταγραφεί.

Ιανουαρίου 22, 2006 7:32 μ.μ.  
Blogger Πλωτίνος Παπακαλιάτης said...

Λοιπόν αυτός ο Brad Armstrong δεν είναι τυχαίος.
Από τις πρωταγωνίστριες ξεχωρίζω την Devinn Lane, κόρη φανατικού ιεροκήρυκα.

Ιανουαρίου 23, 2006 10:19 π.μ.  
Blogger Ελένη said...

Μα νομίζατε ότι σας έκανα πλάκα; Η Euphoria θεωρείται μία από τις καλύτερες ταινίες στο είδος της το οποίο είδος είναι αρκετά σοβαρό δεν ξέρω γιατί στην Ελλάδα το έχουμε συνδιάσει είτε με κωμωδία, είτε με " χασάπικο".

Δεν έχω βρει τον " Collector" που ορισμένοι το θεωρούν πιο σοφιστικέ κ από το Euphoria.

Ιανουαρίου 23, 2006 10:46 π.μ.  
Blogger ΣΚΙΑΣ ΟΝΑΡ said...

Ουφ! Μάς έχεις βάλει σε πειρασμό πια! Πώς μπορώ να τά αντιγρ... αυτά;



Διάλογος από την κλασσική ταινία επιστημονικής φαντασίας "Ο Κύβος" ("The Cube"):

[Συστήνονται οι πρωταγωνιστές]
"Εσύ, είσαι παντρεμένος;"
"Όχι, αλλά έχω καλή πορνοσυλλογή από το Ιντερνετ."

Ιανουαρίου 23, 2006 12:40 μ.μ.  
Blogger antistixi said...

να σας ξενερώσω?

Γιατί εμένα το trafficking και η εκμετάλλευση των ανθρώπων με οποιοδήποτε τρόπο δεν μου φαίνονται ποτέ, μα ποτέ αστεία?

Και κάνοντας έτσι, με σπάσιμο την είσοδό μου στην ταβέρνα, να γράψω κιόλας, εδώ, στις πίσω σας σελίδες, καλως σας βρίσκω.

Ιανουαρίου 24, 2006 3:28 μ.μ.  
Blogger Πλωτίνος Παπακαλιάτης said...

Αν η εννοια της εκμετάλλευσης ξεχειλώσει τόσο ώστε να συμπεριλάβει την Devinn Lane, τότε μπορεί κάλλιστα να συμπεριλάβει και την Madonna.
Χρειάζεται διάκριση σε αυτά τα πράγματα.Για κάποιες γυναίκες -και άνδρες, μη εξαιρουμένου και αυτού του Γκουζγκούνη- οι επιλογές αυτές είναι μονόδρομος,για άλλες απλώς ένας συμφέρων συμβιβασμός.
Η πρόταση "οι συνθήκες ανάγκασαν την Devinn να γίνει εξώφυλλο στο Πεντχάουζ" είναι εξ' ίσου ισοπεδωτική με την πρόταση "η Σβετλάνα επέλεξε ελεύθερα να ζεί φυλακισμένη και να τρώει ξύλο για να κάνει κονσομασιόν σε κωλόμπαρο στην ελληνική επαρχία".

Ιανουαρίου 24, 2006 4:24 μ.μ.  
Blogger Ελένη said...

Ναι, Αντίστιξη σκέφτηκα να το γράψω στο ποστ μου. Ένας λόγος που πρότεινα αυτού του είδους τις ταινίες είναι γιατί είναι σαφές ότι οι ηθοποιοί είναι καρριερίστες.

Πλωτίνε, βλέπω πως η Devinn Lane,έγινε σκέτη Devinn όπως λέμε η Αλίκη. :-)

Ιανουαρίου 24, 2006 8:42 μ.μ.  
Blogger Γοργόνα said...

Επειδή είμαι μαγαζάτορας με αρχίδια, στο δικό μου μαγαζί, τις αγάμητες κυρίες τις πετάνε έξω οι μπράβοι.

Ιανουαρίου 28, 2006 9:52 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Best regards from NY! here

Μαρτίου 15, 2007 6:27 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home