Mermaid's Tavern

Η θρυλική pub του Λονδίνου αναβιώνει στο ελληνικό διαδίκτυο.

Τρίτη, Ιανουαρίου 17, 2006

"Don't breathe on me, it comes like ice..."

Τυχερός αυτός ο Keats που έζησε 200 χρόνια μετά από την παρέα της "Mermaid Tavern" και βρέθηκε να την υμνεί εξ αποστάσεως και μέσα από τα ποιήματά του. Λέω πως είναι τυχερός γιατί εάν ζούσε εκείνη τη χρονική περίοδο τότε θα είχε φάει "χοντρή πόρτα" από τα μέλη του club και ειδικά από τον ιδρυτή του, τον Ralegh και θα καθόταν να τους κοιτάει από το παράθυρο να συζητούν, να πίνουν και να χλευάζουν τους πάντες και τα πάντα και ιδιαίτερα τη Βίβλο...

Ο Keats ανήκε στην κατηγορία εκείνη των ανθρώπων που έδειχνε μεγάλη εχθρότητα προς τις νέες ανακαλύψεις των Φυσικών Επιστημών (ήταν κλάδος της Φιλοσοφίας τότε) γιατί του χαλούσαν, λέει, τη μαγεία της Φύσης. Λύσσα κακιά είχε με τη Φιλοσοφία και τις ανακαλύψεις. Να τι λεει στη " Λάμια".

Do not all charms fly
At the mere touch of cold philosophy?
There was an awful rainbow once in heaven:
We know her woof, her texture; she is given
In the dull catalogue of common things.
Philosophy will clip an Angel’s wings,
Conquer all mysteries by rule and line,
Empty the haunted air, and gnomed mine?


Γιαυτό σας λέω. Τυχερός ο Keats. Να πέταγε κανένα τέτοιο στο club κ αμέσως ο Ralegh με τον Johnson θα έπεφταν στα γόνατα να του κάνουν λεζάντα να χορέψει το « Δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω»...

Αλλά και με τα ουράνια τόξα είχε ένα κόλλημα όπως φαίνεται και στο ποίημα. Μάλιστα εξαιτίας των ουράνιων τόξων είχε ανοίξει βεντέτα ( μόνος του βέβαια) με τον Νεύτωνα τον οποίο κατηγορούσε ότι χάλασε όλη τη μαγεία και την ομορφιά τους με το να εξηγήσει το φαινόμενο με την ανάλυση του φωτός!

Η υποκατάσταση της σκέψης με κάθε είδους πίστη είναι βέβαια μια παλιά ιστορία, μόνο που στην εποχή του Keats τα πράγματα είχαν αρχίσει να παίρνουν ένα σοβαρό δρόμο και η ανθρώπινη σκέψη να ξεκολλάει από τον ουρανό και να εστιάζει - επιτέλους- στον άνθρωπο και τότε είναι που εμφανίστηκε αυτή η επιχειρηματολογία. Η Επιστήμη που χαλάει τη μαγεία της Φύσης, η Επιστήμη που καταστρέφει την Ποίηση και τη Μαγεία των πραγμάτων...

Τη βεντέτα μεταξύ Ποίησης και Επιστήμης δεν την άρχισε μόνος του ο Keats. Στο γνωστό "Immortal Dinner" του Benjamin Heydon στο οποίο παραβρέθηκαν ο Keats, o Wordsworth και Lamb, ο πρώτος την έπεσε στο δεύτερο επειδή δεν τους ακολούθησε στην πρόποση για τη
"Σύγχιση των Μαθηματικών και του Νεύτωνα" ( "Confusion on Mathematics and Newton").

Φαίνεται πάντως πώς η αντιεπιστημονική υστερία εμφανίζεται στην Ιστορία κυκλικά και σήμερα βρισκόμαστε ξανά στο peak ενός τέτοιου κύκλου με τις διάφορες μεταμοντέρνες θεωρίες που κυκλοφορούν και εξαπλώνονται. Εάν ζούσε σήμερα ο Keats, θα άφηνε τους θρήνους για τα δήθεν χαμένα ουράνια τόξα και θα ισχυριζόταν και αυτός ότι οι επιστημονικοί νόμοι είναι προιόντα κοινωνικών συμβάσεων.

Δεν μπορώ να πάρω στα σοβαρά τον Keats. Όχι τόσο γιατί αυτά που έλεγε αλλά βασικώς γιατί στο στο "Immortal Dinner" έπινε μαζί με τους άλλους νερό...

Πώς μπορείς να πάρεις σοβαρά ανθρώπους που στοχάζονται την ποίηση της φύσης πίνοντας νερό;

Λέγεται ότι οι τελευταίες λέξεις του Keats ήταν : "Don't breathe on me, it comes like ice..."

Και γι αυτό ο Νεύτωνας είχε κάποια εξήγηση...

8 Comments:

Blogger ΣΚΙΑΣ ΟΝΑΡ said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

Ιανουαρίου 17, 2006 10:14 μ.μ.  
Blogger ΣΚΙΑΣ ΟΝΑΡ said...

Ωραίο καί ενδιαφέρον θέμα.

Πριν τους αποδομιστές φιλοσόφους, βεβαίως, είχαν προγηθεί οι ίδιες οι θετικές επιστήμες, οι οποίες άλλαξαν τον τρόπο σκέψεως (Γκαίντελ, Αϊνστάιν, Χάιζενμπεργκ).

Ναι, ο Κητς είχε δίκιο.

φ?σις κρ?πτεσθαι φιλε?. (?ρ?κλειτος, Diels 123)
?ρμον?η ?φαν?ς φανερ?ς κρε?ττων. (?ρ?κλειτος, Diels 54)

Θα επανέλθω...

Ιανουαρίου 17, 2006 10:21 μ.μ.  
Blogger ΣΚΙΑΣ ΟΝΑΡ said...

Εκτός που υποψιάζομαι ότι και ο Νεύτων (από τους μεγαλύτερους μυστικιστές και αποκρυφιστές των αιώνων) με τον Κητς θα συμφωνούσε!

Ιανουαρίου 17, 2006 10:24 μ.μ.  
Blogger Ελένη said...

Κερνάω ποτό για να μου τα αναλύσετε αυτά.

Ιανουαρίου 17, 2006 10:35 μ.μ.  
Blogger ΣΚΙΑΣ ΟΝΑΡ said...

Μού ήλθαν στον νου κάποιες παλαιές συζητήσεις και γνώμες, αλλά και άλλα διαβάσματα περί τεχνοκρατικής-μηχανιστικής και μυθολογικής-ιερής αντίληψης, αλλά και κυρίαρχου προτύπου στην επιστήμη...

Εγώ όμως θέλω να μού απαντήσετε πρώτα: Τώρα που "εξηγήσαμε" το ουράνιο τόξο, πού βρίσκεται το τσουκάλι με τα χρυσά φλουριά που ήταν στις άκρες του;


Ο Κητς ήταν λογοτέχνης. (Και οι άλλοι ήταν, εντάξει.)

Ιδού τί έγραψε κάποιος άλλος, απαντώντας στο ερώτημα:

Why do you read Fantasy?

The short and trite answer is: because I refuse to accept the reality of reality.

The slightly longer (and rather more trite) answer is: because I refuse to accept the irreality of irreality.

The very long, very true and very difficult answer is: because it's real.

I mean the last bit very seriously, but it would take all sorts of verbiage to explain fully. What it amounts to, though, is this: at its best, fantasy dissolves the material or social chains that bind us, and sets us adrift into something close to a malleable state, wherein we might either amble off jovially to escapist pastures, or - alternatively - be dragged into the most intricate moral, social or emotional landscapes. All of this is real, though: all of this is part of what we think, feel or want.

Fantasy is, in short, the only form of fiction that can be anything. And it achieves this by doing something that is generally held to be unacceptable: the suspension of reality. At its best, it encompasses all thought and feeling whilst negating the neccessity of any points of reference.

Phew....

That was a little heavy-handed, wasn't it? Still, it's what I believe, essentially.

P.S. "Why not?" might have been the better answer...

Ιανουαρίου 18, 2006 4:40 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Excellent, love it! » » »

Φεβρουαρίου 15, 2007 4:47 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Wonderful and informative web site. I used information from that site its great. » » »

Μαρτίου 02, 2007 6:04 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Enjoyed a lot! film editing schools

Μαρτίου 15, 2007 12:23 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home