Mermaid's Tavern

Η θρυλική pub του Λονδίνου αναβιώνει στο ελληνικό διαδίκτυο.

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 27, 2006

Σύντομη αγγελία εν αναμονή της ΚΔΩΑ

Η αναγνώστρια, η μηχανικός, η σκεπτόμενη ύπαρξη μα πάνω απ’ όλα ο άνθρωπος Οιδίπα αναζητά έτερο άνθρωπο που πραγματοποίησε τα ακόλουθα (η σειρά με την οποία αναφέρονται είναι ενδεικτική) :

  • -αγόρασε το «Σπίτι από φύλλα»
  • -διάβασε το προαναφερθέν βιβλίο
  • -είναι σε θέση να εξηγήσει σε απλά ελληνικά τον κακό χαμό που γίνεται στο ίντερνετ εξωτερικού για το συγκεκριμένο πόνημα-φόρα, αναλύσεις επί αναλύσεων, συμβολισμοί και δε συμμαζεύεται.

(και καλώς σάς ήρθα :-))

Σάββατο, Φεβρουαρίου 25, 2006

Έτσι κάνουν οι άντρες

Κλικάρετε εδώ για το καλλίτερο pre-nup...

Έχει 4 σελίδες, μη νομίσετε πως τελείωσε στην πρώτη.

Το αφιερώνω στην Ελένη αυτό. Ο μάγκας είναι και αντισυμβατικός αλλά και χιούμορ έχει.

ΚΔΩΑ

Το αφήνω μετέωρο για να έρθω αύριο -όταν ξυπνήσω απο τα αποψινά όργια, εννοείται - να διδάξω τον Ορλάντο το κουτό (που το έγραψε ΚΔΟΑ) περί της μυστικής οργάνωσης που είχε ιδρύσει ο Πάνος Κουτρουμπούσης. Εν ολίγοις, καπαρώνω το θέμα.

Πού το πάω, πού το φέρνω όλο στους Happy Few κολλάω... Εμ ήταν ( και μερικοί είναι ακόμη) ωραίοι γκόμενοι, όλοι τους και κυρίως αντι-ταγαρέ.

"Μου'φαγες όλα τα δαχτυλίδια..."

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 23, 2006

Happy Few: το κίνημα.


Αφιερωμένο στον 45 άρη που με καταπιέζει. Το κουτό. Και μην πει πως όποιος αγαπάει παιδεύει, γιατί θα του απαντήσω...


Έχει και μουσικούλα, very happy few...

Τσακνοπέμπτη

Eγώ, πάντα τέτοια μέρα την τελευταία δεκαπενταετία, επειδή είμαι τύπος πολύ του εντέχνου και του επαναστατικού συνάμα, το τσακνίζω, παρακολουθώ δηλαδή τον πολυαγαπημένο μου Διονύση Τσακνή.

Τρίτη, Φεβρουαρίου 21, 2006

"This love is silent".


Σιγομουρμουρίζει όμως...

Δαμάζοντας τα κύματα

"Είμαι μικρός και δεν χωρώ τον αναστέναγμό μου"

Σάββατο, Φεβρουαρίου 18, 2006

Te dashuroj


Κοιτάξτε ωρέ bloggers τί χέρια φτιάχνει το γιαπί, το πιλοφόρι, το μυστρί...

Τρίτη, Φεβρουαρίου 14, 2006

" Θέλω να σε παντρευτώ, Ελενάκι ζηλευτό..."




Ο κόσμος των μπλογκ μ’εχει συγκλονίσει. Δεν έχω καταφέρει να αποφασίσω ποιος είναι πιο μορφωμένος. 'Ολοι είναι τόσο πολύ... Αποφάσισα να παραδειγματιστώ και εγώ και να αρχίσω τα δειλά μου βήματα στο χώρο των Γραμμάτων και των Τεχνών. Στο πρώτο μου έργο, εμπνέομαι από το δράμα του δυτικού άντρα όπως αυτό εκφράζεται στις αγωνιώδεις προσπάθειες του Πλωτινακίου μας να φτιάξει τη γυναίκα της ζωής του.

Εσείς είστε όλοι Δανοί. Εμείς εδώ στην Ταβέρνα είμαστε όλοι Πλωτίνοι.

'Ηθελα το πρώτο μου επίσημο έργο να είναι άτιτλο αλλά δεν θέλω να το μπερδέψετε με το άτιτλο έργο του μέλλοντα πεθερούλη μου. Αφήστε που τα περισσότερα είστε κουτά και δεν θα καταλάβετε τί θέλει να πει η καλλιτέχνης, δηλαδή εγώ η Ελένη.

Το έργο μου έχει τίτλο « Σπουδή σε μωβ γραμμούλα, εγγραμμένη στον εν δυνάμει τετραγωνισμένο κύκλο του πεπρωμένου». Η μωβ γραμμούλα συμβολίζει τη μωβ γραμμούλα βρε κουτά, ενώ ο κύκλος που συμβολίζει από την εποχή των αρχαίων κινέζων το συναίσθημα, είναι εγκλωβισμένος στο τετράγωνο του «Κτηνώδους Διαφωτισμού» όπως θα έλεγαν οι φωτισμένοι ανθρώποι της Πατρίδος μας.

Στο έργο περιέλαβα μια αυτοπροσωπογραφία της καλλιτέχνιδας (δηλαδή έχω ζωγραφίσει τον εαυτό μου with my very hands ) για να έχει το Πλωτινάκι ένα σωστό πρότυπο στη δημιουργία της τέλειας γυναίκας. Στα χέρια μου κρατώ καδραρισμένη την κάρτα που μου έστειλε για του Αγίου Βαλεντίνου ο Κινέζος με τον οποίο κάνω cyber-sex. Αλβέριχε, τί λέει η καρτούλα;

Eat my dust Art Attack...

Τελος, επειδή είμαι πολύ trendy συνοδεύω αυτην την καλλιτεχνία μ’ένα τραγούδι στο οποίο εφήρμοσα την τεχνική OULIPO. Πήρα το πασίγνωστο «Πένθιμο Εμβατήριο για δύο τρομπόνια και ένα αφρικανικό μονόχορδο» του Καρλ Μαρία φον Φίχτενμπεργκ και το ανέβασα 69 ημιτόνια και βγήκε το τραγούδι που μπορεί να ακούσετε εδώ.

Προσοχή όμως, να το ακούσετε απαλά γιατί τα 69 ημιτόνια το έκαναν πολύ παθιάρικο και κινδυνεύετε όλοι να αφήσετε τον κομπιούτερα τρέχοντας και να πάτε να κάνετε και λίγο σεξ και όχι τίποτε άλλο αλλά μπορεί να σας αρέσει και μετά τέρμα το μπλογκιν. Φοβάμαι πως στο τέλος θα μείνω μόνη μου να τα λέω με τον κύριο Δήμου και τον Ορλάντο το κουτό που δεν είμαστε απλά συνάδελφοι αλλά ζούμε και τα ίδια δράματα.

Είμαστε και τα δυο μας δύο μοναχικά κυκλάκια εγκλωβισμένα στο τετράγωνο του κτηνώδους Διαφωτισμού. Αυτός με την ανορεξική και εγώ με τον executive που τον έχω για αξεσουάρ για τα events αλλά που πρέπει να του κάθομαι και μια φορά στις 365 μέρες. Όμως, για τον Ορλάντο το κουτό, τον executive και τον γκόμενο που κατά βάθος γουστάρω - αλβανικής καταγωγής που είναι ο μόνος νορμάλ άντρας που έχω γνωρίσει την τελευταία διετία και είναι εργοδηγός στην πολυκατοικία που χτίζεται απέναντι που τον βλέπω κάθε πρωί και βάζω στον καφέ ό,τι βάζουν στα ροφήματα στο στρατό για να μπορέσω να δουλέψω αλλά επειδή είμαι μια καρακατίνα κομπλάρω να τα φτιάξω μαζί του γιατι θα φάω πόρτα από την κοσμική Αθήνα, οπότε τρώω στη μάπα τον executive...Ίσως αν ψήφιζα Συνασπισμό να μην είχα τέτοια κολλήματα. Τί λέτε γιαυτό; Για όλα αυτά τα δράματα λοιπόν και μερικά ακόμη θα σας πω άλλη φορά. Old Boy αν μου φας το θέμα με τον αλβανό γκόμενο θα σε τσακίσω.

Άσχετο. Μήπως ξέρει κανείς πώς λέμε στ' αλβανικά το "Voulez vous coucher avec moi? "

Πάω να ξυλιάσω για να ξεχάσω. Ραντεβού στο Rock n'Roll.

Ευχαριστώ πολύ τους δύο disc jockey της μπλογκόσφαιρας που με βοήθησαν στην εφαρμογή της μεθόδου OULIPO στο κομμάτι του von Fichtenbergh.



Κυριακή, Φεβρουαρίου 12, 2006

Οι γυναίκες της ζωής μου.

με σόδα.

Ό,τι ξέρω από μουσική, μου το έμαθε η Μαρία.



Είχε την απίστευτη ικανότητα να ακροάται, συγκεντρωμένη απόλυτα, ακόμα κι όταν ήμουν παρών.



Άραγε σήμερα ακούει;



Βιέννη, 1960.

Σάββατο, Φεβρουαρίου 11, 2006

Der Rosenkavalier

Σήμερα το πρωί άκουγα στο Τρίτο Πρόγραμμα " Τον Ιππότη με το Ρόδο" του Στράους.Η όπερα αυτή συχνά γίνεται αντικείμενο σάτιρας επειδή έχει πολύπλοκη υπόθεση.Μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ, στην επίσημη σελίδα της Μετροπόλιταν Όπερα αλλά επειδή δεν θα καταλάβετε τίποτε έτσι που οι γυναίκες ντυνονται άντρες και οι άντρες γυναίκες, θα σας την εξηγήσω εγώ την υπόθεση.

Ήταν μία, η ηρωίδα, που για κάποιον λόγο που δεν κατάλαβα ντυνόταν άντρας, όχι μόνιμα, απλά φορούσε αντρικά ρούχα και έκανε την πλάκα της, τότε οι εποχές δεν ήταν όπως η σημερινή που όλα είναι πανεύκολα για τις γυναίκες, υπήρχαν περιορισμοί. Κάποιος όμως ήξερε αυτήν τη μία και τα έλεγαν και όλας σε πολύ ζεστή ατμόσφαιρα καθώς υπήρχε και μια έλξη. Επειδή αυτή του είχε εμπιστοσύνη, του είχε πει γιαυτό που έκανε με τα αντρικά ρούχα οπότε αυτός που τη γούσταρε την τύπισσα τί πάει και κάνει νομίζετε; Για να της κολλήσει εκ του ασφαλούς ( προσέξτε αυτό το σημείο γιατί γιαυτόν το λόγο γίνονται όλα) πάει και ντύνεται εξωτική γυναίκα για να κολλήσει στον άντρα που δεν ήταν άντρας αλλά γυναίκα!

Ούτε στα μπλογκ δεν γίνονται τέτοια, που πήγε και το σκέφτηκε αυτός ο Στράους;

Η τύπισσα όμως που ντυνόταν τύπος, ήταν απλά κουκουρούκου δεν ήταν και καμια ηλίθια, γιατί άλλο το κουκουρούκου άλλο το ηλίθια, οπότε το κατάλαβε αμέσως, δηλαδή πιο αμέσως δεν γινόταν αλλά επειδή κι άν έχουν δει τα μάτια της κολλήματα από άντρες αυτό ήταν το πιο πρωτότυπο και χιουμοριστικό που της είχε συμβεί. Από τις άριες που ακολουθούν ο θεατής καταλαβαίνει ότι είχε φάση η όλη φάση, ήταν δηλαδή γουστόζικη.

Λοιπόν, μην τα πολυλογώ. Η τύπισσα που ντυνόταν άντρας και ο εξωτικός τύπος που ντυνόταν εξωτική γυναίκα, στο τελος της πρώτης πράξης γίνονται μούτι όπως ήταν αναμενόμενο γιατί άλλο πράγμα το να πεις δυο μαλακίες ως γυναίκα όταν δεν είσαι και άλλο να στην πέφτει ο άντρας που δεν είναι άντρας επειδή το ξέρει ότι δεν είσαι γυναίκα αλλά είτε είναι ντυμένος άντρας είτε όχι δεν καταλαβαίνει Χριστό γενικώς. Τα πράγματα παίρνουν επικίνδυνη τροπή. Εκεί λοιπόν που έγιναν μούτι η γυναίκα που δεν ήταν γυναίκα αλλά άντρας την έτζασε την κατάλληλη στιγμή και καλά έκανε γιατί θα του τον έπαιρνε ο διάολος τον πατέρα. Στο τέλος της πρώτης πράξης επειδή η γυναίκα που δεν ήταν γυναίκα αλλά άντρας και είχε κολλήσει στον άντρα που δεν ήταν άντρας αλλά γυναίκα την έκανε την κατάλληλη στιγμή, δηλαδή δεν το παραγάμησε το θέμα, η γυναίκα που ντυνόταν άντρας και που ήταν γατόνι και τα είχε καταλάβει από την αρχή έκανε τον μαλάκα αφενός γιατί ο άλλος το σταμάτησε in time και αφετέρου γιατί κατα βάθος τον γούσταρε πολύ τον τύπο.

Στη δεύτερη πράξη περίμενουμε όλοι τα πράγματα να γίνουν πιο απλά σε αυτή τη μυστήρια όπερα και να ηρεμήσουν οι ήρωες. Η τύπισσα συνέχισε την πλάκα της αλλά δεν ενοχλούσε και κανέναν. Ήσυχη καθόταν εξάλλου δεν μασκαρευόταν για να την πέφτει στους άλλους όπως ο εξωτικός που ντυνόταν ξωτικιά. Ο άλλος όμως; Κόβει η πουτάνα το γαμήσι; Αμ δεν το κόβει. Τί να κάνει, τί να κάνει. Στην αρχή επιχείρησε να εμφανιστεί ξανά ως γυναίκα αλλά έφαγε ροχάλα από εκείνες και κατάλαβε ότι δεν τον έπαιρνε και έπρεπε να εφεύρει κάτι καινούργιο. Να γινόταν Χρυσή Βροχή σαν το Δία; Ταύρος να απαγάγει την Ευρώπη; Να την έριχνε σε βαθύ ύπνο και να την έκρυβε σε ένα βουνό περικυκλωμένη από φωτιές σαν την Βρουχλίνδη των Νιμπελούγκεν ένα πράγμα; Αυτό το τελευταίο πολύ θα του άρεσε να μπορούσε να το κάνει. Δικιά του, κοιμισμένη και περικυκλωμένη από φωτιές. Ο ορισμός του " εκ του ασφαλούς".

Πώς να παίξει λοιπόν που τον τρώει ο κώλος του αλλά το θέλει σταθερά εκ του ασφαλούς ( να το ξανά το ασφαλες) το παιχνίδι; Δηλαδή, θέλει να το εκτονώνει το ντέρτι αλλά χωρίς επιπλοκές. Παραμένει άντρας αλλά φοράει άλλα ρούχα, κάποιου άλλου και να τος! Πλευρίζει πάλι τον άντρα που δεν ήταν άντρας αλλά γυναίκα. Πιο έξυπνο αυτή τη φορά γιατί την ήξερε καλά αυτήν που ντυνόταν άντρας. Σου λέει εγώ θα την πλευρίσω, θα κουνήσω την ουρίτσα μου κατά πως ξέρω και επειδή εκείνη είναι εκδηλωτική και δεν θα αντέξει, θα τη βάλω στο τριπάκι. Και όταν χοντρύνουν πάλι τα πράγματα, την κάνουμε. Εξάλλου, την πρώτη φορά, πέτυχε το κόλπο. Θα τον ξανακάνει τον μαλάκα η τύπισσα. Εδώ ο συνθέτης δίνει και μια χιουμοριστική διάσταση και σχολιάζει τον τύπο και τις αυθαίρετες σκέψεις που κάνει. Πιστευει ας πούμε , αυθαιρέτως ότι επειδή η τύπισσα που ντύνεται άντρας είναι επικοινωνιακός τύπος κάθεται και λέει τις σκέψεις της παντού με τον ίδιο τρόπο που τις λέει σε εκείνον,δεν του έχει περάσει από το μυαλό ότι ορισμένα τα έχει πει μόνον σε εκείνον, οπότε κάθεται και τις αραδιάζει σαν τον ηλίθιο δεξιά αριστερά και τις χρησιμοποιεί στις περσόνες που ενδύεται. Αυτό είναι και λίγο προσβλητικό γιαυτό και τα διηγούνται αυτά τα 2 όμποε αλλά δεν γαμιέται, ο έρωτας είναι από τη φύση του κανιβαλικός.

Σε αυτό το σημείο έχουμε το γνωστό ορχηστρικό Intermezzo. Τα έγχορδα διηγούνται την πλοκή και μας προετοιμάζουν γιαυτό που αναμένουμε όλοι. Ότι δηλαδή η γυναίκα που γινόταν άντρας μπαίνει στο τριπάκι και κου του λου που.

Έλα όμως που ο Στράους είναι μεγάλος καλλιτέχνης και τη φέρνει την ανατροπή.

Στην τέλος της δεύτερης πράξης αντί να τσιμπήσει η τύπισσα, ο τύπος παίρνει τ'αρχίδια του γιατί δεν ξέρει ότι οι καλύτερες οι στρατηγικές καταρρέουν όταν δεν υπάρχει και κάποιο ρίσκο involved. Ο τύπος ήθελε να είναι risk-free Παρ'τα τρία μου τώρα τύπε εξωτικέ και κάτσε και βράσε στο ζουμί σου και εσύ, μόνον εμείς θα βράζουμε; Σωστή η τυπισσα που ντυνόταν άντρας imho, γιατί άλλο το να σε γαμήσει ο Χ κοινή συναινέσει και να σου αρέσει και άλλο το να σε πηγαίνει γαμιώντας. Huge difference.

Τί γίνεται στην τρίτη πράξη; Μα γίνεται αυτό που καταλαβαίνετε όλοι πως θα γίνει. Ναι, αυτό ακριβώς που φαντάζεστε είναι αυτό που θα γίνει.

Ωραίο πράγμα η όπερα, ωραίο και το Τρίτο Πρόγραμμα.

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 10, 2006

Οι γυναίκες της ζωής μου μέρος ?

Πιστεύω, μερικές φορές, πως το μεγάλο πρόβλημα αυτού του κόσμου είναι πως εμείς οι άνδρες είμαστε πολύ απλά πλάσματα. Ένα παράδειγμα. Τον τελευταίο αιώνα το ανδρικό ντύσιμο ήταν ένα. Το κοστούμι. Μπορεί να κάνουμε μαγκιές στο γιακά, στο κούμπωμα και στο χρώμα, αλλά βασικά, όσοι γουστάρουμε να βγαίνουμε έξω και να είμαστε κούκλοι θα φορέσουμε, λίγο πολύ τα ίδια που φόραγε και ο παπούς μας.

Ας πάρουμε τώρα τη μέση γυναίκα... Χάος. Όσοι είχαν σε κάποια φάση της ζωής τους τη χαρά να ζήσουν με κάποια γυναίκα (οι φίλοι απο το μπακουροσάιτ εξαιρούνται, συγνώμη μάγκες αλλά με τέτοιες συμβουλές μόνο τη σαβούρα θα τραβάτε) ξέρουν πως δεν υπάρχει περίπτωση μια γυναίκα να ξέρει τι θέλει να φορέσει.

Το πρόβλημα δεν είναι ποιοτικό. Ούτε καν ποσοτικό. Είναι θέμα νοοτροπίας.

Άλλο ένα παράδειγμα. Όταν ο μέσος άντρας γυρνάει για να βρεί γυναίκα, τι ψάχνει; Βυζάκια. Κωλαράκι. Μεσούλα. Ματάκια. Μαλλιά. Μυαλό (με ή ανευ, εξαρτάται από τον άντρα αυτό). Ρώτα έναν οποιονδήποτε άντρα τι γυναίκα του αρέσει και θα σου πει πως του αρέσουν οι ξανθές, οι βυζαρούδες, οι αδύνατες, οι χοντρές, οι ψηλές, οι κοντές...

Μια οποιαδήποτε γυναίκα όμως δε δουλεύει έτσι. Οι γυναίκες μπορεί να σαλιαρίζουν με άσχετους και μετρίου γκομενικού διαμετρήματος άντρες, όπως πχ ο Tom Ford που είναι και καράφλας. Τους αρέσουν άσχετα πράγματα. Οι δυναμικοί. Οι ευαίσθητοι. Οι κακοχαρακτήρες. Οι αλήτες. Οι επιτυχημένοι. Γιατί;

Λοιπόν, θα σας πω ένα μεγάλο μυστικό. Μετά απο 50 χρόνια σε αυτό τον πλανήτη, 2 από τα οποία πνευματικά ενήλικος, το κατάλαβα.

Οι γυναίκες δεν ξέρουν τι θέλουν. Γιατί το μυαλό τους, φίλοι άντρες, είναι ΠΟΛΥ πιο ανεπτυγμένο από το δικό μας. Είναι, δηλαδή, πολύ πιο έξυπνες, για να το πω απλά να το καταλάβουν οι φίλοι από το μπακουροσάιτ. Μας κάνουν ό,τι θέλουν επειδή εμείς είμαστε ΒΛΑΚΕΣ! ΗΛΙΘΙΟΙ! Και καλά κάνουν! Μας αξίζει!

Και θα πω εδώ και κάτι άλλο. Όποιος άντρας 'ωριμάσει' από το επίπεδο βυζάκι κωλαράκι και τέτοια επιφανιακά, θα υποφέρει. Αν κάποιος φίλος σας σας πει, δηλαδή, πως δεν τον νοιάζει τι γυναίκα θα βρει, αρκεί να είναι καλός άνθρωπος ή αφοσιωμένη γυναίκα, κάνετε έρανο να βγάλετε το παιδί στα μπουζούκια γιατί επέρχεται επική καταστροφή. Σιγά μην κερδίσουμε εμείς στο παιχνίδι των γυναικών!

Ένας άντρας δεν είναι άντρας μέχρι να κλάψει. Αυτό δε μας το μαθαίνει ο πατέρας μας, μας το μαθαίνουν οι γυναίκες, και τους χρωστάμε μεγάλη χάρη. Γι αυτό, συντρόφια, αντί να βρίζετε την κάθε μια που σας πλήγωσε και σας έκανε να κλάψετε, χαμογελάστε, πάρτε την τηλέφωνο και πείτε της ευχαριστώ που σας έκανε επιτέλους άντρες.

Και μετά πάρτε τηλέφωνο τη μελαχροινή, βυζαρού, αδύνατη και ψηλή που σας κόλαγε τόσους μήνες και δώστε της πάλι τα πάντα, γιατί ρε καριόληδες τι αξία έχει η ζωή χωρίς πάθος; Πώς θα ξέρεις ότι είσαι πραγματικά ευτυχισμένος αν δεν έχεις κλάψει ρε;

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 09, 2006

Μπαρ Φλωμπέρ...

Πιστεύω ότι ο συγγραφέας και ηθοποιός Χριστόφορος Παπακαλιάτης είναι ανάμεσά μας και κρατάει blog με το ψευδώνυμο Αλέξης Σταμάτης. Θα εκπλαγεί ο αμφιβληστροειδής σας, η ίριδα, μέχρι και το οπτικό σας νεύρο θα έλεγα, όταν σας αποκαλυφθεί η πρωτότυπη ιδέα ότι τα μυστικά κρύβονται εκεί που δεν μπορεί να τα δει κανείς...

Αλλά το σχόλιο το παίρνω πίσω μετά την αντίδρασή του γιατί το χιούμορ αφοπλίζει πάραυτα το οπτικό μου νεύρο. Αν ήταν άλλος, θα πλάκωνε τα μπινελίκια. Σσσσσαπώ στον Αλέξη Σταμάτη!

Το καλύτερο ψευδώνυμο της πιάτσας

" ΜΟΥΝΟΧΕΙΛΟ ΕΓΚΥΜΟΝΟΥΣΑΣ "

Σχολιάζει στο τελευταίο post του Νίκου Δήμου. Παρακαλείται η κυρά-Γοργόνα να της/του απευθύνει πρόσκληση άμεσα. Ευχαριστώ.

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 08, 2006

Νουνουνού ...Νουνουνού, βρε τί κάνει το Νουνού...



Εγώ σας το είπα ότι από γυναίκες πάει μόνο με ξανθές...

Από εδώ.

Γοργόνα, καταγγέλλω τον Art Attack για plagiarism.

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 06, 2006

Το Δράμα του Δυτικού Άντρα.


Έκαψα εγώ το σουτιέν μου για να διαμαρτυρηθώ για την παρακμή του Διαφωτισμού και νόμιζαν κάποιοι ότι έκανα πλάκα. Ορίστε. Είδατε τί τραβάει ο Πλωτίνος Παπακαλιάτης; Προσπαθεί να δημιουργήσει τη γυναίκα τη ζωής του και δεν του "κάθεται".

Πώς να σου βγει, βρε παλικάρι μου;


Δεν ξέρεις τι φταίει; Ο υποσυνείδητος φοβος σου για τις έξυπνες και ανεξάρτητες γυναίκες, βρε κουτό.Γιαυτό μπροστά σου ξεπροβάλει η νοικοκυρούλα. 'Ομως, μην νιώθεις άσχημα!!!! Δεν είσαι ο μόνος. Θα έλεγα δε, ότι ανήκεις στην πλειοψηφία των ανδρών γιαυτό σου συνιστώ τούτο. Άσε τις κατασκευές των θηλυκών Φρανκενστάιν και κοίτα να μάθεις να κάνεις καλό κρεβάτι γιατί το κρεβάτι ,το οποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή και από τα ίδια τα φράγκα, είναι το μόνο που μπορεί να κρατήσει μια γυναίκα δίπλα σ'εναν άντρα τη σήμερον ημέρα, μιας και όλα τα υπόλοιπα τα κάνουμε πολύ καλά και από μονες μας και μην πεις τίποτε για δονητές γιατί θα ανεβάσω ανάλυση για το θέμα που θα αναγκάσει τον εισαγγελέα να μεταμορφωθεί σε μουλά και να μας το κόψει το Ιnternet στην Ελλάδα για πάντα...

Σκίσε τα πτυχία και γίνε επιβήτορας, Πλωτίνε μου.

Αυτήν την απλή αλήθεια να ξέρατε οι άντρες και εμείς τα νέα κορίτσια δεν θα καταλήγαμε κάθε τόσο στην αγκαλιά των εξηντάρηδων που μπορεί να έχουν όλα τα κακά του κόσμου αλλά κακά τα ψέμματα, στο σεξ, είναι άφταστοι μιας και είναι το μόνο που τους απασχολεί...

Να ναι που έχουν αρχίσει να διακρίνουν τον Άγιο Πέτρο από τη γωνία να τους κάνει νοήματα; Να ναι που δεν ξέρουν αν την επομένη θα τους ξανασηκωθεί και αυτό τους κάνει κάθε φορά όλο και πιο επικούς και δοτικούς και δεν σε αφήνουν να σηκωθείς από το κρεβάτι αν δεν βεβαιωθούν ότι έχεις τελειώσει 15 φορές ;Και ξέρουν και πότε το κάνεις fake, οι άτιμοι...Εμ τόσα χρόνια στα θρανία.

Bέβαια έχουν και ένα ελαττωματάκι. Έχει αρχίσει το... Έμενταλ και ξεχνούν τί κάνουν με τα παντελόνια κατεβασμένα και σε ρωτούν κάθε τρεις και λίγο τί σου κάνουν και αυτό ανώνυμε εξηντάρη που με διαβάζεις ευλαβικά, το ξέρω, να το κοψεις, σε παρακαλώ, γιατί είναι εντελώς ντεκαβλέ.

Δεν ξέρω, αλλά μπορεί να ανεβάσω κάποιο ποστ για να αναπτύξω τα ερωτήματα αυτά και τον προβληματισμό μου, που λυσσάξατε όλοι σας με τη Δανία πια λες και δεν έχουμε σοβαρότερα θέματα να μας απασχολήσουν...

Είναι που δεν έχετε κοιμηθεί ποτέ με Άραβα, βρε κουτά γιαυτό τους φοβάστε, ρωτήστε και μας...

Κορίτσια όλα τα λεφτά ο Άραβας στο ρίχνει το χαστούκι και την ανάποδη στο κωλομέρι ακριβως την κατάλληλη στιγμή.

Αμ στην Ινδία; Ο Ινδός ανάβει το ναργιλέ στο ενδιάμεσο για να σου δώσει χρόνο να προλάβεις να τον "συναντήσεις". Αυτοί είναι πολιτισμοί βρε κουτά, οχι τα viagra των διαφωτιστών...

Αλλά για τις φυλές στα κρεβάτια, σε προσεχές ποστ...

Η φωτογραφία είναι από το μπλογκ "Τα μυστικά του Κόλπου". Μου ήρθε κόλπος όταν είδα αυτό το κορίτσι κάτω από το όνομα ενός Διαφωτιστή. Ντροπή σου, Πάνο. Θα έρθω στη Θεσσαλονίκη να σε κάνω spank. Αναδημοσιεύω τη φωτογραφία για να αποκαταστήσω το κορίτσι. Τέτοια κορίτσια τάζει ο Αλλάχ στους Άραβες γιαυτό ζηλεύουν οι Διαφωτιστές-παύλα- καταναλωτές του viagra.

Όλες οι γυναίκες της ζωής μου ΙΙ



Δεν μπορώ να καταλάβω πού στράβωσε το πείραμα.Αφού τα είχα υπολογίσει όλα.

Κυριακή, Φεβρουαρίου 05, 2006

Αποδείξεις...


Αφού υπάρχει και φωτογραφία.


Σάββατο, Φεβρουαρίου 04, 2006

Κόκκινο

Έπιασε κόκκινο στο ύψος της Πανόρμου την Αφροδίτη Μάνου.

Ααααχχχχχ

Βααααχχχχχ.

Λέω να παντρευτώ. Πού θα βρω καλύτερη, άλλωστε;

Και μετά;

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 03, 2006

Κρυφακούει

Eπιτέλους, ποιός κρυφακούει αυτόν τον τόπο;

Ποιός νομίζεις ότι είσαι ;

Παλιοπούστη αμερικάνε και παρακολουθείς την κυβέρνησή μου ; Μπορεί να είναι άθλια κυβέρνηση, αλλά είναι δικιά μου, σκατογαμημένε. Γαμώ τα μακ ντόναλντς σου και τα τι-τζι-άϊ φράϊντειζ και κάθε μαλακία που μου πασάρεις. Γουστάρεις να επανέλθουμε στο κλίμα της δεκαετίας του 1980 ; Γουστάρεις να καίγονται σημαίες της πατρίδας σου στους δρόμους και να πετάγονται αυγά στα starbucks ; Δε φτάνει που έχεις καταστρέψει τόσο κόσμο, καταστρέφεις και την ησυχία μου ; Μου θυμίζεις κατεστραμμένο σπιτικό που για να μην αντιμετωπίσει τα προβλήματα που έχει, ασχολείται με τους άλλους. Παράτα με ήσυχο, κωλορουφιάνε. Κοίτα το βλαμμένο πρόεδρό σου και δέξου τη βοήθεια από τον Τσάβεζ και τον Φιντέλ, αυτοί είναι πολύ καλύτεροι από σένα. Άντε, μη σε γαμήσω.

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 02, 2006

Εικαστική παρέμβαση: "Μ**ί καλλιγραφία".

Έφτασε πλέον ο κόμπος στο χτένι. Ήρθε η ώρα να συνταχτώ εμπράκτως με τις εμπνευσμένες φωνές της χώρας και να καταγγείλω μαζί τους τη Δύση και το ιδεολογικό τερατούργημα που λέγεται Διαφωτισμός. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν ο ισχυρισμός του Art Attack ότι συνευρέθη μαζί μου στη μάνα του ελληνορθόδοξου πολιτισμού , τη Θεσσαλονίκη μας , κάτι που δεν είναι βεβαίως αληθές.

Το συγκεκριμένο επεισόδιο, είναι ενδεικτικό της χρεοκοπημένης δυτικής λογικής που εκπορνεύει την αλήθεια του προσώπου με σκοπό την καθολική του αναίρεση και έχει ως σύμπτωμα, ως μέσο αλλά και ως τελικό αποτέλεσμα θα έλεγα, την εμπορευματοποίηση της θείας φύσης του έρωτα, της μοναδικότητας του προσώπου, το μηδενισμό της ηθικής όπως αυτή σφυρηλατήθηκε στις κομμούνες και τα κοινόβια και το χειρότερο; Την ιδεολογικοποίηση της παρτούζας, του στοματικού έρωτα (της πίπας ντε! Μου κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε!) και γενικά του σεξ το οποίο εκτός της Εκκλησίας μας, συνιστά μια από τις καταπτυστες δυτικές πρακτικές που ακυρώνουν τη μία και μοναδική αλήθεια του πρόσωπου και που στοχεύουν να κάνουν τη νεολαία μας μαλθακή και ομοφυλόφιλη.

Είναι τυχαίο που το ποστ του Art Attack εμφανίζεται σε μια περίοδο κρίσιμη για τον ελληνορθόδοξο ελληνισμό μας; Το πιάνετε το υπονοούμενο; Ό,τι δεν κατάφερε να καταστρέψει ο δυτικός και ανήθικος κοινοβουλευτισμός των ευρολιγούρηδων ναινέκων που επιβλήθηκε δια της βίας καταστρέφοντας τις παραδοσιακές μας κοινότητες, όπου κουμάντο έκανε ο παπάς και ο προεστός, κυρίως ο παπάς , δίνοντας δικαίωμα ψήφου (δηλαδή άποψης!!!!) στην κάθε τσουτσού, θα το ισοπεδώσει το περίφημο αντικομμουνιστικό μνημόνιο το οποίο θέλει να μας κάνει να ξεχάσουμε το ποσο ευεργέτησε τη χώρα αυτή ο κομμουνισμός.

Τα ίδια άνομα αντιεθνικά, αντιχριστιανικά συμφέροντα εξυπηρετεί και η επικείμενη αναθεώρηση του Συντάγματος που έχει μονον ένα στόχο : να εγκαταστήσει στη χώρα μας ιδιωτικά πανεπιστήμια και να αφήσει του ξένους επενδυτές, όλοι τους εβραικής καταγωγής, να υφαρπάξουν για ένα κομμάτι ψωμί τη σωρεία της έρευνας που παράγουν σήμερα τα δημόσια πανεπιστήμια μας και να κλέψουν τις διδακτορικές διατριβές που εκπόνησαν μόλις πριν από 50 χρόνια -χθες δηλαδή- αλλά τις διδάσκουν ακόμη, οι δημόσιοι υπάλληλοι καθηγητές μας, μιας και η επιστήμη δεν έχει κάνει βήμα απο τη στιγμή που αυτοί έγιναν διδάκτορες.

Επί τη ευκαιρία, καταγγέλω και τον Bill Gates, τον Internet Explorer και τη Microsoft γιατί σήμερα που μιλάμε, τώρα που σας γράφω, this very moment, ποιος θα είχε σπίτι του υπολογιστή αν δεν υπήρχε το LINUX?

Για να μην προχωρήσω και παρακάτω. Τί να μας πει ο Βάγκνερ μπροστά στο Βαμβακάρη; Τί να μας πει ο Μοτζαρτ μπροστά στο Ρωμανό τον Μελωδό;

Γιαυτό λοιπόν, στη Δυτική και ως εκ τούτου έκφυλη τέχνη ( με μικρό ταυ) του Art Attack απαντώ με Τέχνη και εγώ. Στο κολάζ βλέπετε μια εμπνευσμένη Eλληνοπούλα-παύλα- Χριστιανοπούλα να καίει ένα χαρακτηριστικό σύμβολο του δυτικού ευδαιμονισμού που θέλει τη γυναίκα επιστήμονα, βουλευτή, επιχειρηματία, αντί για μια νοικοκυρούλα, υποτακτική γκέισσα, μπροστά στο αρχαιότερο μνημείο της δυτικής παρακμής το οποίο θα έπρεπε να είχαμε κατεδαφίσει αν δεν είχε καθαγιαστεί και εξελληνιστεί με την έστω και σύντομη μετατροπή του σε εκκλησία, με μουσική υπόκρουση μιας γνωστής και χιλιοτραγουδισμένης επιτυχίας του εθνικού μας συνθέτη Μίκη που φέτος θα γιορτάσει στο Club 22 και για εκατομμυριοστή φορά την τελευταία διετία, τα 80ά του Γενέθλια .Θα είμαστε όλοι εκεί.

Το έργο έχει τον τίτλο " Μ**ί Καλλιγραφία". Δείτε πρώτα ως μ**ί, μετά ως καλλιγραφία και τέλος, ως σύνολο, χαιδεύοντας διακριτικά, με το ποντικάκι σας το έργο.

Ευχαριστώ τον ανώνυμο θαυμαστή μου που με βοήθησε στη δημιουργία αυτού του καλλιτεχνήματος και για να του δείξω την ευγνωμοσύνη μου, κατά την τελετή του εκατομμυριοστού εορτασμού των γενεθλίων του Μίκη στο Club 22, θα του απονείμω ένα μαύρο δαντελένιο σουτιέν από την προσωπική μου συλλογή, για να μεταφέρει το laptop του όταν πηγαίνει εκδρομές αν και θα πέφτει λιγο μεγάλο στο laptop. Μάκια βρε ζημιάρη ανώνυμε!

Αν δεν παίξει με τη μία, κάνουμε δεξί κλικ και play.






Γεια

Γεια σου πουτάνα Vodafone
με τον λευκό σου κρόταφον.

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 01, 2006

Νηπιακές αρρώστιες...



Shitto