Mermaid's Tavern

Η θρυλική pub του Λονδίνου αναβιώνει στο ελληνικό διαδίκτυο.

Παρασκευή, Μαρτίου 31, 2006

Do bee do bee doooo (F.Sinatra)

"To be or not to be"
W.Shakespear

"To be is to do"
J.P.Sartre



"Αν κάποιος θέλει να γράψει ένα καλό σενάριο, είναι προτιμότερο, αντί να του δώσεις ένα έτοιμο, να τον μάθεις να φτιάχνει βάσεις δεδομένων."

Mao Zedong

Σχόλιον

Αντιπαρέρχομαι τα ευφυολογήματα με αφορμήν αναξιόπιστη και αναξία λόγου δημοσιευθείσα ψευδοεπιστημονική έρευνα (αν και, όπως είπαμε, λέει κι ένα σωστό για τις γυναίκες), για να πω αυτό που προσπαθούσα να πω προηγουμένως και εσείς μέ εμποδίζατε.

Καταπληκτική, λοιπόν, η φωτογραφία με το αυτοκίνητο και το φυτό!

Δυστυχώς, ο σχολιασμός είναι ατυχής.

Μετά την θριαμβευτικήν αυτήν απόδειξιν της κατισχύσεως της Φύσεως της καθ' ημάς ανατολής επί της δυτικής τεχνολογικής ύβρεως, μετά την θαυμαστήν αυτήν μεταμόρφωσιν της δυτικής μηχανής σε σημείον του θείου κάλλους, έρχεστε και μάς κοπανάτε αφόρητα υπερφύαλον δυτικίζον στιχούργημα (έστω και προ νεωτέρου φωταδισμού), εις το οποίον ο στιχοπλόκος επαίρεται ότι το θείον κάλλος της αγαπημένης του (της δεύτερης αγαπημένης του, δηλαδή, μετά την ποιητική μεγαλωσύνη του εαυτού του) υπάρχει και θα υπάρχει μόνον και μόνον χάρις στους... στίχους του ιδίου! Ήμαρτον, Κύριε! (Εάν ήμουν ιεροεξεταστής, θα τό έκαιγα μόνον και μόνον για να τού τήν σπάσω!) Εντάξει, έχουν, έστω, δικαίωμα οι Σακαισπήροι να εκτοξεύουν και τέτοια. Συγκρίνετε ήθος, όμως, μια και ομιλούμε περί Φύσεως, με την στάσιν του Περικλέους Γιαννοπούλου, ο οποίος, προτού ενωθεί με τα ιερά ύδατα της Ελευσίνος, έκαψε όλα τα ανέκδοτα έργα του, λέγοντας ότι, αφού η Ελληνική Φύσις τά εγέννησε μία φορά, θα τά γεννήσει και πάλιν, όταν είναι ο καιρός. (Ίσως το 2088, οπότε και θα γίνει, όπως διαβάζω, ολική έκλειψη ηλίου στους Δελφούς και θα έλθουν, επιτέλους, φαντάζομαι, και οι θεοί με τα διαστημόπλοια.)

...
Το δε καλοκαίρι, χρησιμεύει μόνον για να μπορεί κανείς να ξυρίζεται χωρίς να πρέπει να ανάψει θερμοσίφωνα (ή έστω να ζεστάνει νερό στο μπρίκι).

Πού πήγε το "κάντε ένα σχόλιο";

Πού πήγε το "κάντε ένα σχόλιο";
Εξαφανίστηκε· ειδικώς στις καινούργιες δημοσιεύσεις, είναι αδύνατον να κάνει κανείς σχόλιο.
Μήπως δεν βλέπω κάτι; Μήπως η προχθεσινή έκλειψη είχε επιπτώσεις;
Η Ελένη δυτικίζει ασυστόλως και δεν μπορώ να επέμβω. >:->

Προσθήκη:
Χμ, τώρα τό "0 comments" φαίνεται με την πρώτη, αλλά στα προηγούμενα όχι.
Τέλος πάντων, σχόλιο σε ξεχωριστό μήνυμα.

Προσθήκη 2:
Α, τώρα τό είδα· επενέβη η ίδια, ...βολταιρικώς από την ανάποδη! Καλά!

Εξυπνάδες.

Μίμησις Duns.

O Περγκολέζι, συνέθεσε το Stabat Mater σε ηλικία 26 χρονών. Δύο μήνες μετά την ολοκλήρωσή του, πέθανε. Απο κατάθλιψη, υποστήριξαν κάποιοι.

Ο Πάμπλο Καζάλς άρχιζε τη μέρα του παίζοντας πάντα Μπαχ. Επί 70 συναπτά έτη.

Καθ'όλη τη διάρκεια των 11 χρόνων που έπασχε από παράνοια, έπαιζε πιάνο καθημερινά και επί ώρες. Με τους αγκώνες.
Ο Νίτσε.

Κάθε βράδι, τους παρακολουθούσε να μεθοκοπάνε μαζί στην "Ταβέρνα της Γοργόνας" και το πρωί να γυρίζουν σπίτι τρεκλίζοντας απαγγέλοντας ο ένας, στίχους του άλλου.
Το νήπιο Μίλτον, τον Σαίξπηρ και τον Μπέν Τζόνσον.


Κλείνω τα σχόλια γιατί βαριέμαι να απαντώ.
Εγώ, δηλαδή η Ελένη.


Υ.Γ. Οι κόρες του Μίλτον ήταν όλες αγράμματες. Όταν όμως πέθανε ο πατήρ αποφάσισαν να μάθουν γράμματα για να διαβάσουν τα έργα του. Ήταν όλα γραμμένα στα Λατινικά.

Υ.Γ.1. Και ένα για τον πεθερούλη που εντρυφεί στην αβασταχτη ελαφρότητα του είναι.

Ο Ηράκλειτος επέπληξε τον Ησίοδο: " Η φύση όλων των ημερών είναι μία και αυτή". Ο δεύτερος θεωρούσε ότι άλλες μέρες είναι καλές και άλλες κακές.
" It's always the same fucking day", είπε η Τζάνις Τζόπλιν, παίρνοντας ανοιχτά το μέρος του προσωκρατικού.

Μπουχαχαχαχα

Πέμπτη, Μαρτίου 30, 2006

Συνειρμοί.

Σήμερα το πρωί περπατούσα στη γειτονιά μου και σκεφτόμουν τον άνθρωπο που έγραψε αυτό το κείμενο όταν έπεσα πάνω στο αυτοκίνητο της φωτογραφίας από το οποίο έχει φυτρώσει ένα αγριολούλουδο. Μια εικόνα ανέλπιστη. Ποιος θα το φανταζόταν...

Η επόμενη σκέψη ήταν ότι τα ευφυολογήματα είναι ωραία αλλά δεν συγκρίνονται με τα βαθιά αισθήματα που πηγάζουν από το βάθος μιας καρδιάς.

Η επόμενη σκέψη ήταν ότι έρχεται το Καλοκαίρι. Επιτέλους.

Μετά, θυμήθηκα το Σονέτο 18 του Σαίξπηρ.

Δευτέρα, Μαρτίου 27, 2006

ALERT!!! Νέα Ανθελληνική Συνομωσία.


Ε όχι, αυτό παραπάει! Δεν φτάνει που οι ναινέκοι ευρωλιγούρηδες αμφισβητούν ότι η ελληνική γλώσσα αριθμεί περί τα 10 δισ ( σε ευρώ) λέξεις, τώρα αμφισβητούν και το IQ μας!!

Μόλις 18ους μας κατατάσσει το γελοίο αμερικανάκι που εξεπόνησε σχετική έρευνα. ( Όταν σας λέω εγώ κουτά...) Βέβαια το συγκεκριμένο αμερικανάκι είναι κάπως γελοίο, το γνωρίζουμε όλοι από τη μελέτη που είχε δημοσιεύσει πέρσι στην οποία ισχυριζόταν πως οι άντρες είναι εξυπνότεροι από τις γυναίκες.

Παρ'όλα αυτά όμως, πίσω από αυτήν τη έρευνα κρύβεται σίγουρα το αμερικανοεβραικό λόμπυ. Το καταγγέλλω και βγαίνω τώρα αμέσως στο Σύνταγμα να κάψω ένα σουτιέν.

Καλούμε τους Ιππότες του ΕΛ να αναλάβουν δράση.

Τρέξτε βρε κουτά! Μας κατέταξαν κάτω και από τους ψηφοφόροι του Μπερλουσκόνι!!!

Τετάρτη, Μαρτίου 22, 2006

Μαγειρικές συμβουλές

1. Να προσέχετε πάντα την ποιότητα του κρέατος που αγοράζετε. Εαν είναι δυνατόν, διαλέγετέ το πάντα μόνοι σας απο τα κατεψυγμένα του σούπερ μάρκετ. Κρέας κακής ποιότητας μπορεί να αλλοιώσει τη γεύση του σκόρδου.

2. Κρατάτε πάντα το δεξί χέρι στεγνό για να κάνετε το σταυρό σας με σύννεση και ευλάβεια όταν αρχίζετε μια συνταγή.

3. Το τέλειο επιδόρπιο όπως το έφαγα στο Sherraton του Rio. Μπανάνα με nutella.

Ευχαριστώ το φίλο μου Αθήναιο για τις συμβουλές που μου έδωσε και που αγνοώ μέρες τώρα, για κακό του κεφαλιού μου.

Κυριακή, Μαρτίου 19, 2006

Οι άντρες της ζωής μου.

Σκέτο.

Μύκονος, Καλοκαίρι 2000.
Όταν γνώρισα τον Παύλο είχε κλειστεί στον εαυτό του πληγωμένος και προδομένος απο τις γυναίκες.


Όμως, η αγάπη μου και η αφοσίωσή μου τον μεταμόρφωσε.


Σάββατο, Μαρτίου 18, 2006

Οι γυναίκες της ζωής μου.

με σόδα.

Παρίσι 1958. Με τη Ζωή είχαμε μια σχέση ζεστή,



κι όταν κουραζόμαστε το ρίχναμε στις τρέλες.

Πέμπτη, Μαρτίου 16, 2006

Γιατί ζούμε;

Θα σε κάνω εγω μία καμπάνια...

Λοιπόν Ορλάντο να κλείσουμε τα γραφεία PR-Media-Entertainment και να ανοίξουμε σουβλατζίδικο γιατί μετά από αυτό που είδα σήμερα, δεν πιάνουμε μία και ούτε πρόκειται να φτάσουμε σε αυτά τα ασύλληπτα μεγέθη επικοινωνιακής τακτικής...Όχι τίποτε άλλο αλλά προχθές ο Αθήναιος είχε ανεβάσει flyer για να μας δείξει τον βλάχο που πούλαγε σουβλάκια με φωτογραφίες ερωτιδέων. Κοιτάξτε εδώ...

Αλλά να τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Πρόσφατα άλλαξα κουρτίνες στο σαλόνι και μοιραία έπρεπε να αγοράσω καινούργια βιβλία που να έχουν εξώφυλλα το χρώμα των οποίων να ταιριάζει με τις καινούργιες κουρτίνες... Τ' άλλα τα πέταξα ή λέω να τα κάψω στο τζάκι. Θα δούμε.

Έδωσα λοιπόν ραντεβού με την Οιδίπα έξω από την "Πολιτεία", τη βλέπω να με περιμένει σκασμένη στα γέλια κοιτώντας ένα χαρτί που ήταν πεσμένο στο πεζοδρόμιο, στο παρτέρι με το δεντράκι. " Ελένη κοίτα! Τί διαφημίζει; Sex Shop?"

Σκύβω και τί να δω. Το flyer που βλέπετε...



Προσέξτε την έμφαση που δίδεται στην παραπλάνηση του...ταχυδρόμου! Ενώ όλα τα λεφτά είναι το CD με τον τίτλο Άγιος Βαλεντίνος με εικόνες ζωντανές!!!!!

" Μάθε για κάθε προιόν πώς το κάνει"

Έλα Μ**ί στον τόπο σου...

Δευτέρα, Μαρτίου 13, 2006

Baby love...

Μόλις κατάλαβα γιατί στους άντρες αρέσουν οι μικρότερες... :-)

Έκκληση για βοήθεια...

Έκκληση για βοήθεια...

Αχ! Σας παρακαλώ ακούστε προσεκτικά αυτό το ηχογραφημένο μήνυμα! Ό,τι στοιχεία μας δώσετε για τον εντοπισμό των τεσσάρων (4) παιδιών από το Βόλο θα είναι καλοδεχούμενα. Έχουμε καιρό μέχρι την Παρασκευή το βράδυ.

Εγώ, δηλαδή η Ελένη.

Σάββατο, Μαρτίου 11, 2006

"Cosi fan tutte"

Χθες το απόγευμα το Τριτο Πρόγραμμα μετέδοσε την όπερα " Cos? fan tutte" το πασίγνωστο και καθόλου βαρετό έργο του Μότζαρτ με την πολύπλοκη υπόθεση. Ομως, ησυχάστε βρε κουτά. Δεν την άκουσα, γιατί βαριόμουν. Αμέσως να ανησυχήσετε...


Μόλις έκλεισα το ράδιο( sic) χτύπησε το τηλέφωνο. 'Ηταν η φίλη μου η γλυκομίλητη Ε.: " Ξύπνησες μωρή; Απόψε κερνάς Πάριο για τη δουλειά που πήρες, το υποσχέθηκες, μουλάρα". Το είχα υποσχεθεί πράγματι και δεν ξέρω τί σκεφτόμουν όταν έδινα την υπόσχεση. Το θέμα ήταν ότι pacta sunt servanta όπως θα έλεγαν ο Old Boy και ο e-lawyer-και σε αυτό τουλάχιστον θα συμφωνούσαν.

Γενικά περνάω μια περίοδο flat, θα την έλεγα εως και ντεκαβλέ αν και η περίοδος αυτή δεν έχει να κάνει με το σεξ που έτσι και αλλιώς υφισταται μέσω των fuck buddies αλλά και αυτό έχει καταντήσει άνοστο σαν φιλέτο σε γουώκ, ένα κίνητρο για να αποτριχώνω συστηματικά τα πόδια μου. Το φλατ έχει να κάνει με άλλα πράγματα. Με τη δουλειά που μεγαλώνει και εμένα αυτό με φοβίζει γιατί ακόμη να πιστεψω ότι είμαι εγώ που έχω καταφέρει όλα αυτά, όλο νομίζω ότι βλέπω κάποια άλλη μέσα στα παπούτσια μου, έχει να κάνει με το PMS που αγριεύει ως φαινόμενο μετά τα 35, απορώ με τους μαλάκες του γιατρούς πλέον. Κάθονται και ψάχνουν να βρουν φάρμακα για να αδυνατίζεις τρώγοντας ένα αρνί στην καθισιά και με τα σοβαρά ούτε που ασχολούνται. Έχει βέβαια να κάνει με το γεγονός ότι ψάχνω ένα γκόμενο που να είναι εντελώς "φεύγα", σαν και μένα δηλαδή και τον βρίσκω μόνο στα βιβλία ή όταν τον βρίσκω είναι καπαρωμένος. Κοινώς διάγω μια περίοδο, γάμα τα με μεγάλα γράμματα και αυτό που μου έλειπε ήταν να ακούσω τον Παπάριο να τραγουδάει " Το παλιό κρεβάτι θα το κάνω στάχτη".

Παρ'ολα αυτά όμως, φόρεσα το μαύρο στενό και ξώβυζο Tom Ford που αν με έβλεπε ο Τομ με αυτό θα το κοβε το πουστριλίκι for good, εδώ παραλίγο να γίνω λεσβία εγώ που με έβλεπα στον καθρέφτη για να φτιάξω μαζί μου- αλλά και πάλι ήμουν η πιο άσχημη της παρέας. Έχω σαν αρχή να έχω όμορφες κολλητές για να μην εφησυχάζω και πλακώνομαι στις μάσες γιατί η μάσα φέρνει κιλά και τα κιλά, πολλά κιλά κακία...

Σε αυτή τη φάση λοιπόν που εγώ ήμουν " Γαμήστε μας και αφήστε μας" μπήκαμε τέσσερα λουλούδια του μπαχτσέ στο Μέγαρο της Ιεράς Οδού. Φυσικά, δεν χρειάζεται να πω ότι κορίτσια σαν και μας τα πάνε τσιφ για την πίστα αν και το ματάκι μου πήρε τη Μ να χώνει κάτι χαρτονομίσματα στον μαιτρ. Η Μ. ποτέ δεν αφήνει πράγματα στην τύχη...

Προσπάθησα να δείχνω κεφάτη γιατί το μάτι της Ε δεν με άφηνε ρούπι. " Τί έχεις;" με ρώταγε σιωπηλά. " Τίποτε, βαριέμαι" απαντουσα χαλαρααααα στο σιωπηλό και εγώ.

Έριξα ένα βλέμμα γύρω μου και παραλίγο να αποφασίσω να αρχίσω στα κοντά 36 μου τα ναρκωτικά. Μια θάλασσα από μωβ γραβάτες μου θόλωσε το βλέμμα . Δίπλα μας, κάτι 30 φεύγα μας έκοβαν για το " βαλάντιο τους". " Σάλτα και γαμήσου ρε φλώρε που τολμάς και σηκώνεις τα μάτια σου πάνω μου, καράβλαχε" μου ήρθε να του πω αλλά θα με πέρναγαν για τρελλή. Ο ένας, είχε σίγουρα κομπρέσσορα γιατί κάθε τόσο πεταγόταν έξω, μάλλον για να δει αν ήταν εκεί το αυτοκίνητο. Εκτός αν είχε προστάτη και πήγαινε στην τουαλέτα, αλλά δε νομίζω. Αγορίνα μου, έτσι είναι όταν τα φράγκα είναι του μπαμπά. Έχεις άγχος μην τα χάσεις γιατί δεν ξέρεις πως βγαίνουν. Ο άλλος είχε μια κοιλιά πω πω...35ρης με μια κοιλια και ύφος " συμβούλου" σε γραφείο πολιτικού του βεληνεκούς του Γεράσιμου Γιακουμάτου. Αν τον γυρνούσες ανάποδα θα έπεφταν από την τσέπη βροχή τα ανορθόγραφα χαρτάκια με τα διάφορα ρουσφέτια.Θέλησα να του πω να μου κρατήσει ένα περτεκαλί με βούλες από αυτό που θα βγάλει απο΄την κοιλιά του. Γιατί είχα βγει έξω και δεν καθόμουν να γράψω καμια μαλακία στο μπλογκ όπως κάνω τώρα καλή ώρα;

Στο σημείο που και επισήμως θεωρούσαν εαυτήν μια μέλλουσα ναρκομανή η Ε μου κάνει νόημα να κοιτάξω πίσω διαγωνίως και αριστερά. Τί έγινε ρε παιδιά; Τέσσερις τύποι από το πουθενά, χωρίς μώβ γραβάτα (!) με μαύρα ζιβάγκο και τζην παντελόνια είχαν αράξει χαλαροί και συζητούσαν παριστάνοντας ότι δεν τους ενδιαφέρουν δρώμενα γύρω τους... " Σε τα μας, κορίτσια;Αυτά εμείς τα κάναμε στο Λύκειο". Αρκεστηκα να γυρίσω να τους κοιτάξω αναιδώς με το θράσσος της μουλάρας που το παίζει κάτι που κάτα βάθος δεν είναι.

" Τίποτε της Παντείου θα είναι" γνωμάτευσε η Μ. "Από αυτούς που ακόμη διαβάζουν Καστοριάδη και Σάκη Καραγιωρα " συμπληρώνει. Η αλήθεια είναι ότι με νταλικέρη έχω πάει αλλά δεν έχω ξεπέσει ποτέ τόσο χαμηλά ώστε να πάω με νούμερο της Παντείου οπότε δεν ήξερα και πώς ήταν αυτοί οι τύποι. " Δεν μου φαινόντουσαν τέτοιοι. " Μπααα τίποτε ταγάρια που διαβάζουν τη Φιλοκαλία, μου φαίνονται εμένα"είπε η Ε. " Πού ξέρεις εσύ μωρή τη Φιλοκαλία;"σκάσαμε στα γέλια οι υπολοιπες." Καλα δεν θυμάστε τον σεξομανή, παρτουζιάρη τύπο που τα είχα πέρσυ και ήταν κατηχητής στον Άγιο Θεράποντα;"μας θύμισε η ψηλή. Ξεχνιέται αυτός ο τύπος;

"Μου αρέσει που τους σχολιάζουμε όλους. Όλοι χάλια! Ενώ εμείς ε; Τέλειες! Αστές στα πρόθυρα του πρόζακ που για να γιορτάσουμε μια επαγγελματική επιτυχία ερχόμαστε στον Παπάριο" αντεπιτίθεμαι εγώ. Η Ε τα παίρνει στο κρανίο " Ελένη, τί σου συμβαίνει επιτέλους, σταμάτα τη γκρίνια, τα έχεις όλα στη ζωή σου" Εκεί που είμαι έτοιμη να της ρίξω ΤΟ χέσιμο γιαυτό το " τα έχεις όλα στη ζωή σου" μας πλησιάζει ο ένας από τους τύπους.

" Καλησπέρα. Ξέρετε παρατηρήσαμε ότι μας κοιτάτε και γελάτε και αναρρωτιόμαστε αν γνωριζόμαστε"
Έτσι που ήμουν αρπαγμένη του απαντώ απότομα : " 'Οχι δεν γνωριζόμαστε ειδικά αν είστε ο πρόεδρος της Λέσχης Πολιτικού Προβληματισμού " Νίκος Πουλαντζάς" και έχετε έρθει εδώ για την ετήσιο χορό του συλλόγου σας".

Τότε συνέβη το εξής εντελώς μα εντελώς αναπάντεχο. Ο τύπος έσκασε στα γέλια!!! Κατάλαβε το αστείο!!! Συνειδητοποιείτε τώρα τί σας λέω; Έμεινα να τον κοιτάω εμβρόνητη. "Όχι, είμαστε οι Φίλοι της Λέσχης " 30ρες σε απόγνωση" απάντησε πρόσχαρα. Ήταν οι σειρά μας να σκάσουμε ομαδικώς στα γέλια. Απίστευτο, πότε ήταν η τελευταία φορά που με είχε κάνει κάποιος να γελάσω από κοντά και όχι από το διαδίκτυο; Επειδή στη ζωή μου αρέσει να απλουστεύω τις διαδικασίες πέρασα αμέσως στο προκείμενο. " Μόνοι σας είστε; Δεν έρχεστε εδώ να καθίσουμε όλοι μαζί;". Ήταν η σειρά του να μας κοιτάξει εξεταστικά, μας ζύγιζε. Δεν είμαστε καλά! Τί κοιτάς ρε Πουλαντζά; Φαίνεται πως την ίδια σκέψη έκανε κ η Ε " Μην μας κοιτάς έτσι χρυσέ μου, θα μας βασκάνεις!" Γέλασε. Γέλαγε και ωραία ο άτιμος. Πράγματι σε λίγο οι παρέες μας είχαν γίνει μία και είχαν αρχίσει οι διερευνητικοί διάλογοι.

Οι τύποι ήταν από το Βόλο και είχαν έρθει να ακούσουν λέει μια συναυλία στην Αθήνα.

" Και εδώ τώρα τί κάνετε; Ανθρωπολογική Έρευνα; Δεν φαίνεστε μπουζουκόβιοι" είπα εγώ στον ένα τον πιο σιωπηλό.
" Δηλαδή εσείς είστε μπουζουκόβιες;"
" Όχι εμείς όντως έχουμε έρθει για ανθρωπολογική έρευνα στη ζούγκλα με τα δίποδα" του είπα ανασηκώνοντας το φρύδι ειρωνικά...
" Και το φουστάνι αυτό δηλαδή είναι στολή παραλλαγής;"

1-0

" Για δες" λέει η Ε " Και εγώ που νόμιζα ότι ο Βόλος βγάζει μονον καλά μήλα"
" Συμβαίνει.Και μεις νομίζαμε ότι μόνον ο Βόλος βγάζει καλές πατάτες αλλά βγαίνουν και αλλού απ'ότι βλέπουμε" της απάντησε ο ψηλός της παρέας...

2-0

Βρε βρε βρε...είδες για να περιτρυγυρίζεσαι από ντεκαβλέ ηλίθιους τί παθαίνεις; Σκουριάζεις... Δυο γκολάκια μας έχωσε η Νίκη Βόλου μέσα στη Λεωφόρο και μάλιστα μέσα σ'ενα πεντάλεπτο... Ευτυχώς που η 13 είχε πάει για ποπ-κορν και μαλλί της γριάς και έτσι δεν είχαμε μάρτυρες στο σκηνικό αυτό, κοιταχτήκαμε όμως αναμεταξύ μας με αμηχανία.Την κατάσταση την έσωσε, όπως πάντα η Μ. "Εντάξει, δεν έχετε έρθει για ανθρωπολογική έρευνα, δεν είστε μπουζουκόβιοι, ας πούμε ότι βαριέστε όπως και εμείς"

Ήταν η σειρά τους να κοιταχτούν με αμηχανία.
- " Φαίνεται;" είπε ο ψηλός της παρέας.
- "Νομίζω πως οι ομοιοπαθείς φέρουν στο κούτελο ένα αόρατο στους άλλους μότο"είπα εγώ
-" Και τί λεει αυτό ;"
-" Ξέρω εγώ; I am on prozac too, ίσως".

Ανακουφιστικό το γέλιο που ακολούθησε και κάπως έτσι τα εξεταστικά βλέμματα μεταμορφώθηκαν σε φιλικά." Δεν είστε τόσο κακές τελικά" απεφάνθη ο σοβαρός της παρέας και εκεί που πήγε ν' αρπαχτεί η Ε παρενέβην εγώ και το έσωσα το παιχνίδι οριστικώς " Έχει δίκιο. Τώρα με τη γρίπη των πουλερικών, έχω παρατηρήσει ότι με κοιτούν με μάτι γεμάτι φόβο". Ελενάρα Βαζέχα! Το βαλες το γκολ από τη σέντρα! Από την εποχή του πολέμου της Τροίας ένα καλό αυτοσαρκαστικό ισούται με 5 μαζεμένα γκολ μαζί.

Στο μεταξύ είχε βγει ο Πάριος στη σκηνή και είμασταν τυχεροί γιατί είχε πετύχει τις δόσεις και ήταν μέσα στη χαρά. Κάτι άλλα βράδια κλαίει και σου σπαράζει την ψυχή. Είχα χαλαρώσει απίστευτα, αφού είχα βγάλει τις τακούνες κάτω απο το τραπέζι και καθόμουν πάνω στα πόδια μου σταυροπόδι. Κρίμα που είχα βάλει το στενό με το ντεκολτέ και όχι το ωραίο μου το τζην. Αφήστε που φοβόμουν μην φύγει κανένα στήθος από το ντεκολτέ και σκοτώσει κανένα παιδί βολιώτικο, γλυκός θάνατος, δε λέω αλλά από τότε που ο Σάκης έχει μπει φυλακή έχω συνειδητοποιήσει την έννοια της αστικής ευθύνης πιο πολύ από ποτέ...

Κοίτα όμως κάτι πράγματα...Όλοι μας ξέραμε πως κακώς είμασταν εκεί, κατά βάθος θέλαμε κάτι άλλο, κάπου αλλού και όμως για κάποιον λόγο που υπόσχομαι στον εαυτό μου να διερευνήσω τους επόμενους μήνες, λες και τιμωρούσαμε τους εαυτούς μας με το να κάνουμε πράγματα που κατά βάθος σαρκάζουμε. Έχει γίνει ο αυτοσαρκασμός το άλλοθι της δειλίας μας; Μάλλον φταίει ότι δεν παραδεχόμαστε ποτέ ότι δεν μας αρέσει που ζούμε μόνοι μας, τις περισσοτερες φορές είναι βολικό βέβαια αλλά το βολικό είναι ο εχθρός της ευτυχίας.

Μα τι έπαθα; Λίγο ακόμη και θα νομίσετε ότι διαβάζετε το μπλογκ του Γεωργίου Χοιροβοσκού...

Εκείνη τη στιγμή δεν ξέρω τί μου ήρθε, γύρισα στον σιωπηλό και τον ρώτησα " Πότε θα ξανάρθεις στην Αθήνα, θέλω να σε ξαναδώ..." Αμάν! Πώς μου ξέφυγε εμένα αυτό; Μα είπα κάτι τέτοιο;;Εγώ;;; Ευτυχώς η Ελένη Βαζέχα ανέλαβε αμέσως δράση: " Βλέπεις,ψάχνω παρέα για να πάω στο διαγωνισμό της Ευροβίζιον" χαχάνισα βέβαιη ότι το είχα σώσει αυτό και τον εγωισμό μου μαζί. Με κοίταξε και χαμογέλασε μυστηριωδώς. " Δεν ξέρω. Κάποια στιγμή θα ξαναέρθω"

Είδες Γεώργιε γιατί δεν ρίχνω ποτέ τα μούτρα μου;
Γιατί όλοι τους είναι ίδιοι και πάνε να στο γυρίσουν καπάκι.

Βρήκε όμως άνθρωπο να τρομάξει, ο σιωπηλός." Και να μην έρθει εσύ, θα έρθω εγώ στο Βόλο να σε βρω, θέλω στ'αλήθεια να σε ξαναδώ αλλά κάτσε να σου δώσω πρώτα μια κάρτα μου" . Έμεινε να με κοιτάει άφωνος εν' όσω έψαχνα την τσάντα μου.

Εκείνη την ώρα η ορχήστρα έκανε το τρυκ του ρολογιού. Είχε πάει τρεις. Ο σιωπηλός, πετάχτηκε από τη θέση του και φώναξε στους άλλους " Το ρολόι χτύπησε τρεις! Φεύγουμε τώρα! Σηκωθείτε αμέσως!"

Και πριν να καταλάβουμε τί έγινε οι τύποι ειχαν γίνει καπνός λες και φοβήθηκαν μη λυθούν τα μάγια και μεταμορφωθεί η άμαξα σε κολοκύθα! Πάνω στη βιασύνη του όμως και έτσι όπως άρπαξε το παλτό του ο σιωπηλός, έπεσε από την τσεπη του ένα χαρτί. Ήταν μια επαγγελματική κάρτα:

"Γιάννης Παπαδόπουλος, Επισκευές μουσικών οργάνων"
Πλατεία Δημοκρατίας 3 - Βόλος.

" Μα δεν έλεγαν κανέναν από αυτούς Γιάννη" , παρατήρησε σωστά η Μ. "Κάτι μου θυμίζει αυτό το όνομα. Κάποιος παλιός μουσικός δεν είναι αυτός; "
" Ετοιμαστείτε. Το άλλο Σαββατοκύριακο ανεβαίνουμε στο Βόλο" είπα με ύφος που δεν σήκωνε αντίρρηση.
" Και πού θα τους βρούμε ρε Ελένη μέσα σε μια ολόκληρη πόλη;Θα ανακρίνουμε τον τύπο που επισκευάζει μπαγλαμάδες;" ( αυτή ήταν η Ε όπως καταλάβατε...)
" Μην ανησυχείτε. Θα τους βρούμε. Έχω μία ιδέα..."


Τετάρτη, Μαρτίου 08, 2006

Alert!!! Ο ελληνισμός κινδυνεύει. Yanni the Greek is innocent!

Την ώρα που οι ευρωλιγούρηδες του διευθυντηρίου των Βρυξελλών αποπροσανατολίζουν το λαό βάζοντάς τον να ασχολείται με επουσιώδη θέματα όπως η συνταγματική αναθεώρηση, το ασφαλιστικό κ η γρίπη των πουλερικών, οι αμερικανοεβραιοσιωνιστομασόνοι του κερατά εξυφαίνουν άλλη μια συνωμοσία εναντίον του ελληνισμού, της πατρίδος μας κ ίσως κ του Αρχιεπισκόπου μας.

Την ώρα που εσύ λαέ, πέταγες αμέριμνος το χαρταετό ( κινεζικής καταγωγής έθιμο-το καταγγέλω) ο συμπατριώτης μας και κορυφαίος καλλιτέχνης Γιάννης Χρυσομάλλης, κατά κόσμον Yanni υφίστατο την κακοποίηση ενός εκ των δαχτύλων των Θείων Χεριών του από τυχάρπαστο τσουλί ( a girlfriend, that is) στην κατοικία του στη Φλόριντα όπου περνάει ατέλειωτες ώρες ατενίζοντας τη θάλασσα και νοσταλγώντας την υπέροχη και πανέμορφη Καλαμάτα μας και όπως ήταν φυσικό τα πήρε και τράβηξε δυό ξεγυρισμένες μπούφλες στο τσουλί γιατί έτσι γαμεί η Καλαμάτα στο φινάλε-φινάλε.

Το τυχάρπαστο τσουλί ( the girlfriend that is) τον κατήγγειλε στην αστυνομία ότι τάχα μου την κακοποίησε ( δυο μπούφλες υπόθεση ήταν αλλά στην εποχή του κτηνώδους Διαφωτισμού αυτό το λέμε κακοποίηση). Αυτό που στη Δύση συνιστά ποινικό αδίκημα, στην καθ'ημάς Αγία Ανατολή συνιστά μια απλή αμαρτία από την οποία καθαρίζεις με δυο μετάνοιες ( ΤΜ Τζώρτζ).

Όπως δήλωσε και ο ένδοξος πατριώτη μας "At a more appropriate time and place, I hope and pray I will have an opportunity to address my fans and colleagues all over the world."

Εν αναμονή του διαγγέλματος του λοιπόν, καλώ όλους τους ΕΛληνες πατριώτες να υπογράψουν το petition στο δικτυακό τόπο www.yanniisinnocentyoumotherfuckers.com.

Αυτή η συνωμοσία των αμερικανοσιωνιστών δεν πρέπει να περάσει.



Δευτέρα, Μαρτίου 06, 2006

" Εγώ πλερώνω για τα μάτια που αγαπώ..."

Δεν θα το πιστέψετε αλλά υπάρχουν και πιο γελοία δίλημματα από το " Κιθαρίστας ή ντάμερ;" και το " Μάνος ή Μίκης;" Το δίλημμα αυτό είναι το γλυκούλι κλισεδάκι που μας αναπαρήγαγε με χαριτωμένο τρόπο προχθές ο θείος μου ο Ορλάντο. "Οδαλίσκη ή Ανεξάρτητη;"

Λοιπόν θειούλη, όταν ήμουν στο Γυμνάσιο είχα ένα συμμαθητή που καθόταν στο πίσω θρανίο. Ήταν καλό παιδί, με τρόπους, πάντα καθαρός και στην τρίχα, απλά ντυμένος, αλλά περιποιημένος, έπαιζε και μπάσκετ και εμένα μου έτρεχαν τα σάλια που τον έβλεπα αλλά εκείνος με είχε στην κατηγορία one of the boys. Δηλαδή με αποκαλούσε " Έλα ρε μαλάκα" και μαζί μου καθόταν να συζητάει για μπάσκετ και για τις άλλες τις γκόμενες, που ήταν όλες στο στυλ γυναίκας που με αηδίαζε από τα μικράτα μου: πανηλίθιες, ντεκαβλέ( όλες οι χαζές είναι ντεκαβλέ), φορούσαν ροζ πουκάμισα, είχαν τετράδια με ζωγραφιές Sarah Key, έσκουζαν με το παραμικρό " άχου τι γλυκούλι", χωρίς χόμπυ, χωρίς άποψη, 15 χρονών μουλάρες και δεν είχαν ακούσει καν τον Σεξτο τον Εμπειρικό ( αυτό δεν το λέω ειρωνικά, πιστεύω ότι όποιος τελειώνει το σχολείο πρέπει να έχει μάθει να βλέπει και πέρα από τη μύτη του) και που νόμιζαν ότι είναι και ωραίες. Δεν ήταν ωραίες, τυχερές ήταν γιατί τότε εγώ ήμουν τόσο απορροφημένη απο το διάβασμα που δεν είχα σκεφτεί καν να κοιτάξω τον καθρέφτη να δω τι εντύπωση έκανα, το δε σεξ ως χόμπυ μου ήταν παγερώς αδιάφορο μέχρι που τελείωσα το σχολείο. Μετά, όταν η ανακάλυψη του καθρέφτη συνέπεσε με την ανακάλυψη του σεξ, το ξεφτύλισα βέβαια αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Που λες θειούλη, τελειώσαμε το σχολείο, σπουδές, εξωτερικά είχα χαθεί για λίγο με τον τύπο αν και μάθαινα τα νέα του και έστελνε ο ένας στον άλλον χαιρετισμούς. Ένα μεσημέρι πριν 8 χρόνια περπατώντας στο Κολωνάκι έξω από μια οικοδομή, ακούω την χαρακτηριστική φωνη, μπαίνω μέσα και τον βλέπω όπως ακριβώς τον θυμόμουν, μόνο που τώρα είχε γίνει και τοπ πολιτικός μηχανικός σ'ενα γνωστό γραφείο των Αθηνών. Μόλις με είδε θειούλη έμεινε άναυδος, άρχισε να ψελλίζει ότι είχα γίνει πολύ όμορφη και ότι τρόμαξε να με γνωρίσει. Μην στα πολυλογώ αρχίσαμε να βγαίνουμε πολύ συχνά στο φιλικό και να τηλεφωνιόμαστε καθημερινά. Ήταν η σειρά μου να του λέω τα γκομενικά μου, τα επαγγελματικά μου και να τον βλέπω να τα παίρνει στο κρανίο όταν έβλεπε το κινητό να χτυπάει με λύσσα και μενα να το απαντώ στο στυλ " Έλα Κώστα μου", " Έλα Βασίλη μου"" Έλα Γιώργο μου"... " Μα με πόσους βγαίνεις επιτέλους;" ρώταγε τσαντισμένος " Όχι πως μου πέφτει λόγος αλλά πρόσεξε μην μπλέξεις με κανένα χλεχλε". Επειδή ο τύπος ήταν "Εγώ πλερώνω για τα μάτια που αγαπώ" με είχε στα πούπουλα και να φανταστείς πως ήταν και συγκρατημένος γιατί στην τελική ήμασταν φίλοι και όχι ζευγάρι. ΄Εβρεχε και με έπαιρνε τηλέφωνο " Έλα μωρό,( έτσι με αποκαλούσε) μην και βγεις για ταξί, θα έρθω να σε πάρω εγώ να σε πάω σπίτι" " Μωρό, είμαι κουρασμένος και σκασμένος και θέλω να βγω, διάλεξε το τοπ εστιατόριο και στις 9 θα είμαι στο σπίτι σου να σε πάρω" " Ρε μωρό, ξέρεις τί έχω πεθυμήσει; Να τα σπάσω στα μπουζούκια. Το βράδυ θα περάσω στις 10 να πάμε πρώτα από τα Deals να δείξουμε την ομορφιά μας ( να δείξει εμένα δηλαδή) και μετά συνεχίζουμε" και τέτοια πολλά. Το κορυφαίο; Ένα βράδι που ήμασταν έξω και έβρεχε πάρα πολύ και έψαχνα εγώ τρόπο να φτάσω στο πεζοδρόμιο χωρίς να βρέξω τα mules και ήρθε ο ιππότης και με πήγε κουβαλητή στα χέρια μέσα στο εστιατόριο. Όλες οι γυναίκες τον κοίταζαν και έλιωναν και όλοι οι άντρες τον κοίταζαν με μίσος και αυτός φούσκωνε σαν το παγώνι...Κατάλαβες γιατί κατάσταση μιλάμε, έτσι θειούλη;

Περάσαμε ως φίλοι κολλητοί καμια διετία, εγώ έβλεπα θειούλη ότι του έτρεχαν τα σάλια αλλά δεν έκανα καμιά κίνηση.Εξάλλου οι αληθινοι άντρες, δεν περιμένουν από τη γυναίκα να κάνει την πρώτη κίνηση. Έτσι δεν είναι; Θα μπορούσα να σου πω πολλά γιαυτό το χρονικό διάστημα που περάσαμε ως " φίλοι". Πέρα από την πλάκα, υπήρχαν άπειρες στιγμές ανθρώπινης επαφής και ζεστασιάς και βέβαια γελάγαμε μαζί πάρα μα πάρα πολύ! Έπειτα, ομολογώ ότι μου άρεσε πολύ που παρατηρούσε τις λεπτομέρειες πάνω μου και άλλοτε τις επαινούσε και άλλοτε έκανε παρατηρήσεις, τις περισσότερες φορές εύστοχες. Α ναι! Τώρα θυμήθηκα. Μια φορά είχε στείλει λουλούδια στην κωμμώτριά μου γιατί με είχε πείσει να μην κόψω τα μαλλιά μου που της ζητούσα. Το έκανε λέει για πλάκα αλλά περιττό να πω ότι λιποθύμησε σύσσωμο το κωμμωτήριο στα βάθη του Κολωνακίου...

Μην τα πολυλογώ τελικά, μια από τις πιο σοφές παροιμίες είναι αυτή που λέει ότι " ο καλός ο φίλος, στο κρεβάτι φαίνεται" γιατί που λες, ένα βράδι που ο δικός σου ήταν σκασμένος από υδραυλικούς και μπετατζήδες και δεν ξέρω εγώ τί άλλο, ήρθε σπίτι μου ένα μάτσο νεύρα, τον είδα και τρόμαξα και ταράχτηκα και εγώ η ίδια κιόλας. Του έφτιαξα να φάει, κάθισα δίπλα του, ακούμπισα το πηγούνι μου στο μπράτσο του και άρχισα να του χαιδεύω τα μαλλιά και να του μιλάω όπως δεν του μιλούσα συνήθως αλλά τα είχα και εγώ παίξει από το θέαμα που παρουσίαζε. Λοιπόν έφυγε μετά από δύο μέρες από το σπίτι μου και με το ζόρι γιατί η συνεταίρος μου με απείλησε μεσω... SMS ότι αν δεν εμφανιζόμουν θα ειδοποιούσε την αστυνομία. Το καλύτερο κρεβάτι του σύμπαντος κόσμου( αν πρόσεξες δεν χρησιμοποιώ τη λέξη σεξ) και αυτό το λέει κάποια που το σύνθημά της ειναι " το καλύτερο κρεβάτι είναι αυτό που δεν έχουμε κάνει ακόμη".

Μετά από αυτό περάσαμε και επισήμως στη φάση της απόλυτης μαλακίας... " Θα χαλάσουμε τη φιλία μας" να λέει αυτός" Ναι δεν είναι σωστό", να υπερθεματίζω εγώ και πριν να προφτάσω να τελειώσω τη φράση, βρισκόμουν να βλέπω αστράκια ανάσκελα και αυτό συνεχίστηκε για καιρό, έχοντας και δυο μας στο ενδιάμεσο διάφορους στη ζωή μας. Πολύ εγωισμός και από τις δύο πλευρές, θειούλη γιατί όσο περνούσε ο καιρός και τα αισθήματα φούντωναν αλλά κανείς δεν έριχνε τα μούτρα του να πει στον άλλον ότι ήθελε αυτόν και κανέναν άλλο άρχισαν τα σπαστικά. Κάποια στιγμή γνωρίζει κάποια που έπαιρνε Νομπέλ ασημαντότητας με τη σουηδική ακαδημία να χειροκροτεί σύσσωμη και όρθια. Μου το λέει και τότε κόβουμε τις πολλές εξόδους μαζί. Βέβαια θειούλη, επειδή οι άντρες είστε ζώα και σκέφτεστε κυρίως με το κάτω κεφαλι κάθε τρεις και λίγο στην πόρτα μου ήταν για να μην πω σο κρεβάτι μου. Και εκεί δυστυχώς δεν τον πάτησα στο λαιμό. Μετά κανά εξάμηνο " ένα βράδυ που βρεχε, που βρεχε μονότονα" ο δικός σου ήρθε να μου πει ότι παντρεύεται την ασήμαντη και θεώρησε σωστό να μου αναλύσει το γιατί κάνοντας τη σύγκριση μαζί μου. Εντάξει, δεν θα τον αδικήσω που με έβαλε στην ίδια ζυγαριά με το thing. Μου είπε λίγο πολύ τα εξής ότι εγώ είμαι πιο έξυπνη και πιο μορφωμένη από αυτόν και ότι δουλεύω πολύ και ότι είμαι ανεξάρτητη και δείχνω ότι δεν χρειάζομαι ποτέ τίποτε ( η αλήθεια είναι ότι δεν δείχνω ότι χρειάζεται να με πηγαίνουν στα μπουζούκια...) και αυτός θέλει μια γυναίκα απλή, που να χαίρεται με τα απλά ( δηλαδή με τη Βίσση...) και να μην τον προβληματίζει και να γυρίζει σπίτι και να τον περιμένει με τις παντόφλες στο χέρι και να μην είναι καρριερίστρια. Οκ. Του δώσαμε την ευχή μας και πήγε στο καλό.

Πήγε; Μουαχαχαχα που λεει και ο κύριος Μακ Μανίας. Κάτσε να βγω μια στιγμή στο παράθυρο να δω μήπως κάθεται στο αυτοκίνητο απέξω από το σπίτι μου καπνίζοντας γιατί έχει πέσει στην αντίληψή μου ότι περνάει πολλά βραδάκια έτσι...

Θειούλη, άλλα βραδάκια τηλεφωνεί για να με ρωτήσει πόσην ώρα τσιγαρίζουν τον κιμά για τα μακαρόνια... Βλέπεις, το Νομπέλ ασημαντότητας τον είχε πάρει χαμπάρι και έγινε καθρέφτης στο " εγώ πληρώνω για τα μάτια που αγαπώ".Τον δούλεψε πολύ καλά μέχρι να παντρευτούν. Του έλεγε κάτι μούφες ότι της έκαναν προτάσεις για καλές δουλειές και αυτή δεν τις δεχόταν για να είναι τ'απογεύματα σπίτι και ό,τι άλλο ήθελε αυτός να ακούσει. Μόλις τον έδεσε τον μαλάκα άλλαξε και τον έχει τώρα να βάζει πλυντήρια και να μαγειρεύει και να την περιμένει σπίτι να γυρίσει από τη φοβερή και τρομερή καρριέρα της executive secretary...Executive secretary. Για φαντάσου! Αναρρωτιέμαι ποιος πληρώνει το thing για να του φέρνει τον καφέ γιατί ξέχασα να σου πω ότι από εμφάνιση είναι σαν τις κομπάρσες που παίζουν τις μπατσίνες στα σήριαλ του Φώσκολου.Πάντως άξιο το Νομπέλ και respect στη Σουηδική Ακαδημία που της το απένειμε.

Όταν περνάει από εδώ, με κοιτάει σαν σκύλος αλλά εγώ με το βλέμμα του σηκώνω το μεσαίο δάχτυλο στη χαρακτηριστική χειρονομία. Έχω σκεφτεί να του πω διάφορα χοντρά. Ας πούμε να του προτείνω να προσλάβω το thing για τηλεφωνήτρια στην εταιρεία για να τη στέλνω σπίτι στην ώρα της για του φτιάχνει κανένα φαγητό αλλά βλέπεις μαζί του δεν πηδιόμουν απλώς και τον σέβομαι. Κακώς. Έπρεπε να τον κάνω να αισθάνεται άντρας όχι μόνον στο κρεβάτι αλλά με το να παριστάνω τη γάτα νυχθημερόν και πως το είπες εσυ; Α ναι. Να δείχνω ότι ξέρω να παίρνω.

Δηλαδή, έπρεπε παριστάνω ένα άλογο τετράποδο...


Παρακάτω είναι μια shopping list με αυτά που θέλω να βρω στην πόρτα μου τους επόμενους μήνες για να μη λες ότι δεν προσπαθώ να μάθω να παίρνω.


* Shopping List*

  • Ένα ζευγάρι στήθη σαν της κυρίας στη φωτογραφία δεξιά. Έχω ήδη ένα ζευγάρι σαν της κυρίας στα αριστερά και αληθινά, όχι πλαστικά. Νομίζω πως το δίκαιο είναι να πληρώσει ένα στήθος ο θειούλης και ένα ο πεθερούλης.
  • Μιά Jaguar Roadster του '56 σε Βritish Racing Green σαν και αυτή που είδα πέρσυ στο ράλλυ αντίκα της ΦΙΛΠΑ και δεν την έχω ξεχάσει από τότε...
  • Ένα γυμνό πορτραίτο μου ζωγραφισμένο από τον Jeff Kοοns να το βάλω πάνω από το τζάκι γιατί βαρέθηκα το βαλσαμωμένο κεφάλι βίσσωνα ( αυτο θα το πληρώσει ο πεθερούλης να το ευχαριστηθεί)
  • Αυτόν να μου μαγειρεύει αλλά φιμωμένο γιατί μιλάει πολύ.
  • Τον Πάριο να μου τραγουδάει prive " απόψε, που να βρίσκεσαι πες μου που πας και τι κάνεις απόψε" γιατί όλο πάω και μπλέκω και γιατί τελικά αυτο το μέτριο τραγούδι καταφέρνει να έχει πάντα για τη ζωή μου ένα ιδιαίτερο νόημα.

Και φυσικά, έπεται και συνέχεια στη wish list...

* Θειούλη, φαντάζεσαι σκηνικά στις Πρωτοχρονιές του μέλλοντος; Να σκύβω να σου φιλώ το χέρι για να σου ευχηθώ " Καλή Χρονιά"...




Σάββατο, Μαρτίου 04, 2006

Αποτέφρωση νεκρών: άλλη μια παγίδα του κτηνώδους Διαφωτισμού.

Σήμερα, σας αποκαλύπτω μια πολύ σωστή παρατήρηση ενός φωτισμένου Ελληνόπουλου σχετικά με την νέα απόπειρα των Διαφωτιστών, της Δύσης και των ναινέκων που έχουν αλώσει το ελληνικό Κυνοβούλιο ( το πιάνετε το υπονοούμενο;) με σκοπό καταστρέψουν την Χριστιανική μας Πατρίδα όμως, όπως θα έλεγε ο Αρχιεπισκοπός μας, no pasaran!

Εύγε παλικάρι μου! Να σε χαίρεται η μανούλα σου!
Κάτω οι Κινέζοι!

"Ο ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΜΕ ΤΗΝ
ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΟΤΙ ΘΑ ΕΚΛΕΙΨΟΥΝ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΑ
ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΑΥΤΟΝ.
ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΙ ΘΑ ΑΝΑΣΚΑΠΤΟΥΝ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΘΑ ΒΡΙΣΚΟΥΝ
ΟΣΤΑ ΠΟΥ ΝΑ ΣΥΝΔΕΟΥΝ ΤΟ ΑΠΩΤΑΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ ΜΕ ΤΗΝ
ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ (καί ελληνογενή) ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ.
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΕΦΙΑΛΤΗ ΔΙΟΤΙ, ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΥΨΗΛΗΣ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ ΚΑΙ ΑΣΙΑΤΩΝ - ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΦΡΩΝΟΥΝ
ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΤΟΥΣ ΘΑΒΟΥΝ -, ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΟΙ ΘΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ
ΜΕ ΤΙΣ "ΘΕΩΡΙΕΣ" ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΚΑΤΟΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ ΑΠΟ ΑΛΛΟΓΕΝΕΣ ΚΑΙ
ΑΛΛΟΦΥΛΟ ΔΝΑ, ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΓΗΓΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΧΘΟΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ
ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ.

ΣΤΟ ΜΕΛΛΩΝ, ΤΑ 12 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΜΕΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΥ ΤΟΥ ΑΙΜΟΥ (τουλάχιστον)
ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΙ.

ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΜΥΘΟΣ, ΨΙΘΥΡΟΣ ΚΑΙ ΚΑΚΟ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΠΟΙΟΥ
ΠΑΡΑΦΟΥΣΚΩΜΕΝΟΥ ΜΑΡΟΚΙΝΟΥ, ΚΙΝΕΖΟΥ ή ΤΑΫΛΑΝΔΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΖΕΙ ΚΑΙ ΘΑ
ΧΑΙΡΕΤΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΦΥΣΗ ΣΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ (καί ίσως καί
χιλιάδες) ΧΡΟΝΙΑ".

Από εδώ.






Παρασκευή, Μαρτίου 03, 2006

Ψαρίλα;

http://www.riechmichund.com/

Υπάρχουν πολλά πράγματα στον κόσμο που δεν καταλαβαίνω. Και άλλα που εύχομαι να είχα σκεφτεί εγώ πρώτος. Αυτό είναι ένα από αυτά...

Πέμπτη, Μαρτίου 02, 2006

Αύξηση μετοχικού κεφαλαίου