Mermaid's Tavern

Η θρυλική pub του Λονδίνου αναβιώνει στο ελληνικό διαδίκτυο.

Σάββατο, Μαρτίου 11, 2006

"Cosi fan tutte"

Χθες το απόγευμα το Τριτο Πρόγραμμα μετέδοσε την όπερα " Cos? fan tutte" το πασίγνωστο και καθόλου βαρετό έργο του Μότζαρτ με την πολύπλοκη υπόθεση. Ομως, ησυχάστε βρε κουτά. Δεν την άκουσα, γιατί βαριόμουν. Αμέσως να ανησυχήσετε...


Μόλις έκλεισα το ράδιο( sic) χτύπησε το τηλέφωνο. 'Ηταν η φίλη μου η γλυκομίλητη Ε.: " Ξύπνησες μωρή; Απόψε κερνάς Πάριο για τη δουλειά που πήρες, το υποσχέθηκες, μουλάρα". Το είχα υποσχεθεί πράγματι και δεν ξέρω τί σκεφτόμουν όταν έδινα την υπόσχεση. Το θέμα ήταν ότι pacta sunt servanta όπως θα έλεγαν ο Old Boy και ο e-lawyer-και σε αυτό τουλάχιστον θα συμφωνούσαν.

Γενικά περνάω μια περίοδο flat, θα την έλεγα εως και ντεκαβλέ αν και η περίοδος αυτή δεν έχει να κάνει με το σεξ που έτσι και αλλιώς υφισταται μέσω των fuck buddies αλλά και αυτό έχει καταντήσει άνοστο σαν φιλέτο σε γουώκ, ένα κίνητρο για να αποτριχώνω συστηματικά τα πόδια μου. Το φλατ έχει να κάνει με άλλα πράγματα. Με τη δουλειά που μεγαλώνει και εμένα αυτό με φοβίζει γιατί ακόμη να πιστεψω ότι είμαι εγώ που έχω καταφέρει όλα αυτά, όλο νομίζω ότι βλέπω κάποια άλλη μέσα στα παπούτσια μου, έχει να κάνει με το PMS που αγριεύει ως φαινόμενο μετά τα 35, απορώ με τους μαλάκες του γιατρούς πλέον. Κάθονται και ψάχνουν να βρουν φάρμακα για να αδυνατίζεις τρώγοντας ένα αρνί στην καθισιά και με τα σοβαρά ούτε που ασχολούνται. Έχει βέβαια να κάνει με το γεγονός ότι ψάχνω ένα γκόμενο που να είναι εντελώς "φεύγα", σαν και μένα δηλαδή και τον βρίσκω μόνο στα βιβλία ή όταν τον βρίσκω είναι καπαρωμένος. Κοινώς διάγω μια περίοδο, γάμα τα με μεγάλα γράμματα και αυτό που μου έλειπε ήταν να ακούσω τον Παπάριο να τραγουδάει " Το παλιό κρεβάτι θα το κάνω στάχτη".

Παρ'ολα αυτά όμως, φόρεσα το μαύρο στενό και ξώβυζο Tom Ford που αν με έβλεπε ο Τομ με αυτό θα το κοβε το πουστριλίκι for good, εδώ παραλίγο να γίνω λεσβία εγώ που με έβλεπα στον καθρέφτη για να φτιάξω μαζί μου- αλλά και πάλι ήμουν η πιο άσχημη της παρέας. Έχω σαν αρχή να έχω όμορφες κολλητές για να μην εφησυχάζω και πλακώνομαι στις μάσες γιατί η μάσα φέρνει κιλά και τα κιλά, πολλά κιλά κακία...

Σε αυτή τη φάση λοιπόν που εγώ ήμουν " Γαμήστε μας και αφήστε μας" μπήκαμε τέσσερα λουλούδια του μπαχτσέ στο Μέγαρο της Ιεράς Οδού. Φυσικά, δεν χρειάζεται να πω ότι κορίτσια σαν και μας τα πάνε τσιφ για την πίστα αν και το ματάκι μου πήρε τη Μ να χώνει κάτι χαρτονομίσματα στον μαιτρ. Η Μ. ποτέ δεν αφήνει πράγματα στην τύχη...

Προσπάθησα να δείχνω κεφάτη γιατί το μάτι της Ε δεν με άφηνε ρούπι. " Τί έχεις;" με ρώταγε σιωπηλά. " Τίποτε, βαριέμαι" απαντουσα χαλαρααααα στο σιωπηλό και εγώ.

Έριξα ένα βλέμμα γύρω μου και παραλίγο να αποφασίσω να αρχίσω στα κοντά 36 μου τα ναρκωτικά. Μια θάλασσα από μωβ γραβάτες μου θόλωσε το βλέμμα . Δίπλα μας, κάτι 30 φεύγα μας έκοβαν για το " βαλάντιο τους". " Σάλτα και γαμήσου ρε φλώρε που τολμάς και σηκώνεις τα μάτια σου πάνω μου, καράβλαχε" μου ήρθε να του πω αλλά θα με πέρναγαν για τρελλή. Ο ένας, είχε σίγουρα κομπρέσσορα γιατί κάθε τόσο πεταγόταν έξω, μάλλον για να δει αν ήταν εκεί το αυτοκίνητο. Εκτός αν είχε προστάτη και πήγαινε στην τουαλέτα, αλλά δε νομίζω. Αγορίνα μου, έτσι είναι όταν τα φράγκα είναι του μπαμπά. Έχεις άγχος μην τα χάσεις γιατί δεν ξέρεις πως βγαίνουν. Ο άλλος είχε μια κοιλιά πω πω...35ρης με μια κοιλια και ύφος " συμβούλου" σε γραφείο πολιτικού του βεληνεκούς του Γεράσιμου Γιακουμάτου. Αν τον γυρνούσες ανάποδα θα έπεφταν από την τσέπη βροχή τα ανορθόγραφα χαρτάκια με τα διάφορα ρουσφέτια.Θέλησα να του πω να μου κρατήσει ένα περτεκαλί με βούλες από αυτό που θα βγάλει απο΄την κοιλιά του. Γιατί είχα βγει έξω και δεν καθόμουν να γράψω καμια μαλακία στο μπλογκ όπως κάνω τώρα καλή ώρα;

Στο σημείο που και επισήμως θεωρούσαν εαυτήν μια μέλλουσα ναρκομανή η Ε μου κάνει νόημα να κοιτάξω πίσω διαγωνίως και αριστερά. Τί έγινε ρε παιδιά; Τέσσερις τύποι από το πουθενά, χωρίς μώβ γραβάτα (!) με μαύρα ζιβάγκο και τζην παντελόνια είχαν αράξει χαλαροί και συζητούσαν παριστάνοντας ότι δεν τους ενδιαφέρουν δρώμενα γύρω τους... " Σε τα μας, κορίτσια;Αυτά εμείς τα κάναμε στο Λύκειο". Αρκεστηκα να γυρίσω να τους κοιτάξω αναιδώς με το θράσσος της μουλάρας που το παίζει κάτι που κάτα βάθος δεν είναι.

" Τίποτε της Παντείου θα είναι" γνωμάτευσε η Μ. "Από αυτούς που ακόμη διαβάζουν Καστοριάδη και Σάκη Καραγιωρα " συμπληρώνει. Η αλήθεια είναι ότι με νταλικέρη έχω πάει αλλά δεν έχω ξεπέσει ποτέ τόσο χαμηλά ώστε να πάω με νούμερο της Παντείου οπότε δεν ήξερα και πώς ήταν αυτοί οι τύποι. " Δεν μου φαινόντουσαν τέτοιοι. " Μπααα τίποτε ταγάρια που διαβάζουν τη Φιλοκαλία, μου φαίνονται εμένα"είπε η Ε. " Πού ξέρεις εσύ μωρή τη Φιλοκαλία;"σκάσαμε στα γέλια οι υπολοιπες." Καλα δεν θυμάστε τον σεξομανή, παρτουζιάρη τύπο που τα είχα πέρσυ και ήταν κατηχητής στον Άγιο Θεράποντα;"μας θύμισε η ψηλή. Ξεχνιέται αυτός ο τύπος;

"Μου αρέσει που τους σχολιάζουμε όλους. Όλοι χάλια! Ενώ εμείς ε; Τέλειες! Αστές στα πρόθυρα του πρόζακ που για να γιορτάσουμε μια επαγγελματική επιτυχία ερχόμαστε στον Παπάριο" αντεπιτίθεμαι εγώ. Η Ε τα παίρνει στο κρανίο " Ελένη, τί σου συμβαίνει επιτέλους, σταμάτα τη γκρίνια, τα έχεις όλα στη ζωή σου" Εκεί που είμαι έτοιμη να της ρίξω ΤΟ χέσιμο γιαυτό το " τα έχεις όλα στη ζωή σου" μας πλησιάζει ο ένας από τους τύπους.

" Καλησπέρα. Ξέρετε παρατηρήσαμε ότι μας κοιτάτε και γελάτε και αναρρωτιόμαστε αν γνωριζόμαστε"
Έτσι που ήμουν αρπαγμένη του απαντώ απότομα : " 'Οχι δεν γνωριζόμαστε ειδικά αν είστε ο πρόεδρος της Λέσχης Πολιτικού Προβληματισμού " Νίκος Πουλαντζάς" και έχετε έρθει εδώ για την ετήσιο χορό του συλλόγου σας".

Τότε συνέβη το εξής εντελώς μα εντελώς αναπάντεχο. Ο τύπος έσκασε στα γέλια!!! Κατάλαβε το αστείο!!! Συνειδητοποιείτε τώρα τί σας λέω; Έμεινα να τον κοιτάω εμβρόνητη. "Όχι, είμαστε οι Φίλοι της Λέσχης " 30ρες σε απόγνωση" απάντησε πρόσχαρα. Ήταν οι σειρά μας να σκάσουμε ομαδικώς στα γέλια. Απίστευτο, πότε ήταν η τελευταία φορά που με είχε κάνει κάποιος να γελάσω από κοντά και όχι από το διαδίκτυο; Επειδή στη ζωή μου αρέσει να απλουστεύω τις διαδικασίες πέρασα αμέσως στο προκείμενο. " Μόνοι σας είστε; Δεν έρχεστε εδώ να καθίσουμε όλοι μαζί;". Ήταν η σειρά του να μας κοιτάξει εξεταστικά, μας ζύγιζε. Δεν είμαστε καλά! Τί κοιτάς ρε Πουλαντζά; Φαίνεται πως την ίδια σκέψη έκανε κ η Ε " Μην μας κοιτάς έτσι χρυσέ μου, θα μας βασκάνεις!" Γέλασε. Γέλαγε και ωραία ο άτιμος. Πράγματι σε λίγο οι παρέες μας είχαν γίνει μία και είχαν αρχίσει οι διερευνητικοί διάλογοι.

Οι τύποι ήταν από το Βόλο και είχαν έρθει να ακούσουν λέει μια συναυλία στην Αθήνα.

" Και εδώ τώρα τί κάνετε; Ανθρωπολογική Έρευνα; Δεν φαίνεστε μπουζουκόβιοι" είπα εγώ στον ένα τον πιο σιωπηλό.
" Δηλαδή εσείς είστε μπουζουκόβιες;"
" Όχι εμείς όντως έχουμε έρθει για ανθρωπολογική έρευνα στη ζούγκλα με τα δίποδα" του είπα ανασηκώνοντας το φρύδι ειρωνικά...
" Και το φουστάνι αυτό δηλαδή είναι στολή παραλλαγής;"

1-0

" Για δες" λέει η Ε " Και εγώ που νόμιζα ότι ο Βόλος βγάζει μονον καλά μήλα"
" Συμβαίνει.Και μεις νομίζαμε ότι μόνον ο Βόλος βγάζει καλές πατάτες αλλά βγαίνουν και αλλού απ'ότι βλέπουμε" της απάντησε ο ψηλός της παρέας...

2-0

Βρε βρε βρε...είδες για να περιτρυγυρίζεσαι από ντεκαβλέ ηλίθιους τί παθαίνεις; Σκουριάζεις... Δυο γκολάκια μας έχωσε η Νίκη Βόλου μέσα στη Λεωφόρο και μάλιστα μέσα σ'ενα πεντάλεπτο... Ευτυχώς που η 13 είχε πάει για ποπ-κορν και μαλλί της γριάς και έτσι δεν είχαμε μάρτυρες στο σκηνικό αυτό, κοιταχτήκαμε όμως αναμεταξύ μας με αμηχανία.Την κατάσταση την έσωσε, όπως πάντα η Μ. "Εντάξει, δεν έχετε έρθει για ανθρωπολογική έρευνα, δεν είστε μπουζουκόβιοι, ας πούμε ότι βαριέστε όπως και εμείς"

Ήταν η σειρά τους να κοιταχτούν με αμηχανία.
- " Φαίνεται;" είπε ο ψηλός της παρέας.
- "Νομίζω πως οι ομοιοπαθείς φέρουν στο κούτελο ένα αόρατο στους άλλους μότο"είπα εγώ
-" Και τί λεει αυτό ;"
-" Ξέρω εγώ; I am on prozac too, ίσως".

Ανακουφιστικό το γέλιο που ακολούθησε και κάπως έτσι τα εξεταστικά βλέμματα μεταμορφώθηκαν σε φιλικά." Δεν είστε τόσο κακές τελικά" απεφάνθη ο σοβαρός της παρέας και εκεί που πήγε ν' αρπαχτεί η Ε παρενέβην εγώ και το έσωσα το παιχνίδι οριστικώς " Έχει δίκιο. Τώρα με τη γρίπη των πουλερικών, έχω παρατηρήσει ότι με κοιτούν με μάτι γεμάτι φόβο". Ελενάρα Βαζέχα! Το βαλες το γκολ από τη σέντρα! Από την εποχή του πολέμου της Τροίας ένα καλό αυτοσαρκαστικό ισούται με 5 μαζεμένα γκολ μαζί.

Στο μεταξύ είχε βγει ο Πάριος στη σκηνή και είμασταν τυχεροί γιατί είχε πετύχει τις δόσεις και ήταν μέσα στη χαρά. Κάτι άλλα βράδια κλαίει και σου σπαράζει την ψυχή. Είχα χαλαρώσει απίστευτα, αφού είχα βγάλει τις τακούνες κάτω απο το τραπέζι και καθόμουν πάνω στα πόδια μου σταυροπόδι. Κρίμα που είχα βάλει το στενό με το ντεκολτέ και όχι το ωραίο μου το τζην. Αφήστε που φοβόμουν μην φύγει κανένα στήθος από το ντεκολτέ και σκοτώσει κανένα παιδί βολιώτικο, γλυκός θάνατος, δε λέω αλλά από τότε που ο Σάκης έχει μπει φυλακή έχω συνειδητοποιήσει την έννοια της αστικής ευθύνης πιο πολύ από ποτέ...

Κοίτα όμως κάτι πράγματα...Όλοι μας ξέραμε πως κακώς είμασταν εκεί, κατά βάθος θέλαμε κάτι άλλο, κάπου αλλού και όμως για κάποιον λόγο που υπόσχομαι στον εαυτό μου να διερευνήσω τους επόμενους μήνες, λες και τιμωρούσαμε τους εαυτούς μας με το να κάνουμε πράγματα που κατά βάθος σαρκάζουμε. Έχει γίνει ο αυτοσαρκασμός το άλλοθι της δειλίας μας; Μάλλον φταίει ότι δεν παραδεχόμαστε ποτέ ότι δεν μας αρέσει που ζούμε μόνοι μας, τις περισσοτερες φορές είναι βολικό βέβαια αλλά το βολικό είναι ο εχθρός της ευτυχίας.

Μα τι έπαθα; Λίγο ακόμη και θα νομίσετε ότι διαβάζετε το μπλογκ του Γεωργίου Χοιροβοσκού...

Εκείνη τη στιγμή δεν ξέρω τί μου ήρθε, γύρισα στον σιωπηλό και τον ρώτησα " Πότε θα ξανάρθεις στην Αθήνα, θέλω να σε ξαναδώ..." Αμάν! Πώς μου ξέφυγε εμένα αυτό; Μα είπα κάτι τέτοιο;;Εγώ;;; Ευτυχώς η Ελένη Βαζέχα ανέλαβε αμέσως δράση: " Βλέπεις,ψάχνω παρέα για να πάω στο διαγωνισμό της Ευροβίζιον" χαχάνισα βέβαιη ότι το είχα σώσει αυτό και τον εγωισμό μου μαζί. Με κοίταξε και χαμογέλασε μυστηριωδώς. " Δεν ξέρω. Κάποια στιγμή θα ξαναέρθω"

Είδες Γεώργιε γιατί δεν ρίχνω ποτέ τα μούτρα μου;
Γιατί όλοι τους είναι ίδιοι και πάνε να στο γυρίσουν καπάκι.

Βρήκε όμως άνθρωπο να τρομάξει, ο σιωπηλός." Και να μην έρθει εσύ, θα έρθω εγώ στο Βόλο να σε βρω, θέλω στ'αλήθεια να σε ξαναδώ αλλά κάτσε να σου δώσω πρώτα μια κάρτα μου" . Έμεινε να με κοιτάει άφωνος εν' όσω έψαχνα την τσάντα μου.

Εκείνη την ώρα η ορχήστρα έκανε το τρυκ του ρολογιού. Είχε πάει τρεις. Ο σιωπηλός, πετάχτηκε από τη θέση του και φώναξε στους άλλους " Το ρολόι χτύπησε τρεις! Φεύγουμε τώρα! Σηκωθείτε αμέσως!"

Και πριν να καταλάβουμε τί έγινε οι τύποι ειχαν γίνει καπνός λες και φοβήθηκαν μη λυθούν τα μάγια και μεταμορφωθεί η άμαξα σε κολοκύθα! Πάνω στη βιασύνη του όμως και έτσι όπως άρπαξε το παλτό του ο σιωπηλός, έπεσε από την τσεπη του ένα χαρτί. Ήταν μια επαγγελματική κάρτα:

"Γιάννης Παπαδόπουλος, Επισκευές μουσικών οργάνων"
Πλατεία Δημοκρατίας 3 - Βόλος.

" Μα δεν έλεγαν κανέναν από αυτούς Γιάννη" , παρατήρησε σωστά η Μ. "Κάτι μου θυμίζει αυτό το όνομα. Κάποιος παλιός μουσικός δεν είναι αυτός; "
" Ετοιμαστείτε. Το άλλο Σαββατοκύριακο ανεβαίνουμε στο Βόλο" είπα με ύφος που δεν σήκωνε αντίρρηση.
" Και πού θα τους βρούμε ρε Ελένη μέσα σε μια ολόκληρη πόλη;Θα ανακρίνουμε τον τύπο που επισκευάζει μπαγλαμάδες;" ( αυτή ήταν η Ε όπως καταλάβατε...)
" Μην ανησυχείτε. Θα τους βρούμε. Έχω μία ιδέα..."


28 Comments:

Blogger orlando said...

Εγώ πάντως τσίμπησα αγρίως στο ντεκολτέ!
Τα υπόλοιπα, μαζί με την επισκευή μπαγλαμάδων φυσικά, τ αφήνω στα Τρία Παιδιά Βολιώτικα που μας κλέψαν την Αννούλαααα, Αννούλαααα μας γλυκειά!

Μαρτίου 11, 2006 5:23 μ.μ.  
Blogger Ελένη said...

Έχεις πλάκα. Είμαι στα πρόθυρα να πιστέψω ότι τελικώς είσαι υπαρκτό πρόσωπο. :-)

Μαρτίου 11, 2006 7:03 μ.μ.  
Blogger Porfiry Petrovich said...

1. Το ντεκολτέ είναι για να κάνουμε pruning, σωστά Ελένη; Όποιος πιαστεί να κοιτάζει ντεκολτέ έχει να τον δει από την εποχή η ΑΕΚ πήρε πρωτάθλημα. Η γυναίκα βάζει ντεκολτέ για να βρει άντρα να προσέχει τα μάτια της και το χαμόγελό της. Γελάτε γαϊδούρια, γι'αυτό θα σας φάω την γκόμενα!

2. Μια ζωή έβγαινα με γυναίκες σαφώς καλύτερές μου. Μιας και είμαι ασχημομούρης και ασουλούπωτος νόμιζα πως είχε να κάνει με το μέγεθος της γλώσσας μου αλλά αρχίζω να πιστεύω πως ο δρόμος για την καρδιά μιας μοναδικής γυναίκας (και όχι τσοκαριάρας) περνάει από το χαμόγελο. Και τώρα που το σκέφτομαι, όλες τις γυναίκες της ζωής μου εκτός την πουτάνα τη δεύτερη, τις έκανα να γελάσουν φοβερά την πρώτη φορά που τις είδα! Χμμμ κακώς δηλαδή έφτανα τη γλώσσα στη μύτη μου ενώ μιλούσα...

Μαρτίου 12, 2006 10:31 π.μ.  
Blogger Πάνος said...

Το καλό να λέγεται: καλό!

(αν και τελειώνει κάπως βιαστικά... εκτός αν περιμένουμε συνέχεια από Βόλο!)

Μαρτίου 12, 2006 1:04 μ.μ.  
Blogger ladychill said...

Ωραία ιστορία Ελένη...κάνεις για χρονογραφήματα. Ελπίζω και εγώ όπως και οι άλλοι να δούμε και συνέχεια γιατί μας έκοψες στο καλύτερο! Άσε που πολύ θα ήθελα να ήμουν στην παρέα σας εκείνο το βράδυ...

Μαρτίου 12, 2006 10:26 μ.μ.  
Blogger Epicuros said...

Μακάρι "έτσι να έκαναν όλες"...

Μαρτίου 13, 2006 6:37 π.μ.  
Blogger Ελένη said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

Μαρτίου 13, 2006 7:02 π.μ.  
Blogger Ελένη said...

Σας ευχαριστώ πολύ. Ναι, η ιστορία θα έχει συνέχεια, το απόγευμα θα ανεβάσω μια ραδιοφωνική έκκληση προς τη μπλογκόσφαιρα για να με βοηθήσει στη συλλογή στοιχείων για να εξιχνιάσω το μυστήριο...

Πορφύριε, δεν ξέρω τί κάνουν οι άλλες αλλά με κάποιον που δε γελάω, δεν τρέχει τίποτε και τώρα που το σκέφτομαι όλοι οι μεγάλοι μου έρωτες ξεκίνησαν μ'ενα χάχανο.:-))

Ladychill, είδα στο προφίλ σας τ'αγαπημένα σας βιβλία. Τυχαίνει να είναι και από τα δικά μου αγαπημένα και δεν έχω διαβάσει λίγα, ξέρετε. " Το Ανθρώπινο Στίγμα" είναι ένα βιβλίο που με συγκλόνισε και το κατάλαβα μέχρι και το τελευταίο μου κύτταρο.Σπανίως συναντώ κάποιον που να το έχει διαβάσει και να του έχει μείνει. Η ταινία δεν μου άρεσε καθόλου. Καλά, ο " Μάγος" είναι στη λίστα με τα 5 πιο αγαπημένα μου βιβλία.

Μαρτίου 13, 2006 7:08 π.μ.  
Blogger Annabooklover said...

Επιστρέφω μεσημεριάτικα γιατί το πρωί δεν πρόλαβα! Ελένη αφού θα έρθεις μέχρι το Βόλο δεν πετάγεσαι και μέχρι τη Λάρισα για τσιπουράκια και ό,τι άλλο μας προκύψει; Και θα ανταλλάξουμε και βιβλία του Φίλιπ Ροθ (τώρα διαβάζω The Plot Against America).

Μαρτίου 13, 2006 3:42 μ.μ.  
Blogger Ελένη said...

Άννα μου ας αφήσουμε τώρα τα βιβλία, πρέπει να εντοπίσουμε τα παιδιά τα βολιώτικα. Πρέπει να μας βοηθήσεις και εσύ...

Μαρτίου 13, 2006 4:06 μ.μ.  
Blogger Annabooklover said...

Άμα μπορώ να κάνω κάτι, είμαι μέσα.

Μαρτίου 13, 2006 4:42 μ.μ.  
Blogger ladychill said...

Ελένη αν είδες το προφίλ μου θα είδες και την ηλικία μου...το λέω αυτό γιατί τον πληθυντικό μετά τα 60 προσπαθείς να τον κόβεις στους γύρω σου για να μη φαίνεσαι τόσο γιαγιά..! Με λίγα λόγια ας αφήσουμε τον πληθυντικό στην άκρη! :-)
Πολύ χαίρομαι που συγκλίνουμε στα βιβλία. Μερικές φορές τυχαίνει να διαβάζεις κάτι που έχει ένα τόσο δυνατό αντίκτυπο πάνω σου λες και αντιλαλεί μετά στο κεφάλι σου. Αυτό έπαθα και με τα δύο βιβλία. Αν έπρεπε να προσθέσω ένα τρίτο αυτό θα ήταν η Παραλία του Άλεξ Γκάαρλαντ, αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Οι ταινίες ούτε εμένα μου άρεσαν. Αν έχεις κάτι άλλο καλό θα χαρώ να το μοιραστείς μαζί μας...

Μαρτίου 13, 2006 8:06 μ.μ.  
Blogger Ελένη said...

Δεν πρόσεξα την ηλικία, την προσεχω μόνον στους γκόμενους, ladychill μου.

Η παραλία δεν μπορώ να πω ότι μου έκανε κλικ αλλά υπάρχει σε αυτο μια αιτία. Πιστεύω ότι σε αυτό το στυλ τα έχει πει όλα η Μέρντοχ στο " Θάλασσα-θάλασσα".

Ορίστε, μιλάω για κουλτούρα και ο Πουλαντζάς-παύλα-Σταχτομπούτος δεν είναι εδώ για να με ακούσει, μον'μ'αφησε στα κρύα του λουτρού...

Μαρτίου 13, 2006 9:32 μ.μ.  
Blogger ladychill said...

Ελένη μου δε θέλω να σου χαλάσω το προφίλ και να σε πάρουν για καμμιά κουλτουριάρα-ταγάρι οι φίλοι και επίδοξοι εραστές (έχεις πολλούς βλέπω!) γι' αυτό δε θα αναφέρω άλλα βιβλία και τέτοια σαχλά πράγματα στον ιερό σου χώρο. Πάντως, θα πάρω αυτό που λες της Μέρντοχ. Χρόνια θέλω να γνωριστώ με το πνεύμα αυτής της γυναίκας αλλά δεν τα έχω καταφέρει ακόμα. Η πρότασή σου είναι η κατάλληλη ευκαιρία... Μια μεγάλη καλημέρα σε όλους!

Μαρτίου 14, 2006 8:50 π.μ.  
Blogger Alexis Stamatis said...

Μια και λετε για ταινιες και βιβλια με την αγαπητη λαιντιτσιλ, θα προσθεσω οτι η ζωη της Μερντοχ εχει γινει ταιναι "Αιρις" με συγκλονιστικες ερμηνειες μεν- η τζουντι Ντεντς ειναι κατι το απιστευτο - αλλα χωρις φυσικα (πολυ δυσκολο στο σινεμα) αν μπορεσει να αναδειξει το "πολυπλοκον" της συγγραφεως. Ο μαγος ειναι μαγικος και το στιγμα ένα σπειροειδες βυθισμα στην επιθυμια...

Μαρτίου 14, 2006 10:57 π.μ.  
Blogger Ελένη said...

Ναι την έχω δει την ταινία. Κύριε Σταμάτη ξέρετε τί έπαθα πρόσφατα, το κουτό; Μιας κ η Μέρντοχ είναι στο top five της καρδιάς μου ίσως βρίσκεται στο νούμερο δύο, είχα αγοράσει τη βιογραφία του Peter Conrady. Δεν την είχα ανοίξει και μου ήρθε η πετριά ένα βράδυ πριν από 2-3 βδομάδες. Εκεί ανακάλυψα προς μεγάλη μου έκπληξη ότι η Μέρντοχ είχε δεσμό μ'εναν άλλο συγγραφέα που βρίσκεται και αυτός στο top five και είναι ίσως το νούμερο 5. Τον Ελίας Κανέτι.

Σας τα γράφψ όλα αυτά να ρωτήσω κάτι από κουτσομπολίστικη περιέργεια. Ένα ζευγάρι συγγραφέων είναι ανταγωνιστικό;

Δηλαδή αν τα φτιάχναμε μαζί (λέμε τώρα για να το ελαφρύνουμε και λίγο) και εγώ, δηλαδή η Ελένη, με αυτές τις παπαριές που γράφω πουλούσα πιο πολύ από την Εύα Ομηρόλη, την άλλη με τον Ιούδα και την άλλη με τις τσουλάρες της Σμύρνης, δηλαδή πιο πολύ και από τις αυτές τις τρεις υπέροχες συγγραγείς μαζί, εσάς θα σας πείραζε σε βαθμό να υπονομεύετε το εγώ και την αυτοπεποίθηση;

Όχι τίποτε άλλο αλλά τον θαύμαζα τον Κανέττι αν και η Μέρντοχ είναι η μόνη γυναίκα που έχω γνωρίσει που μπορεί να στήνει αντρικούς ήρωες και να περιγράφει τον ψυχισμό τους τόσο πετυχημένα, ως άντρας δηλαδή. Για μένα είναι από τις πιο σημαντικές συγγραφείς στην ιστορία της λογοτεχνίας.

Lady chill ελεύθερα μίλα για κουλτούρα, θα τα τυπώσω μετά αυτά και θα τα δείξω στο παιδί το Βολιώτικο.

Ααααααααα κύριε Σταμάτη. Αυτούς τους γκόμενους τους υποψιάζομαι για στυλ Happy Few γιαυτό και ήταν dandy and cool. Αν είναι όντως έτσι, τότε στα πλαίσια του name dropping που επιβάλλει ένα φλέρτ της προκόπας θα τους πω ότι αφήσατε σχόλιο στο μπλογκ μου για να ανέβω στην εκτίμησή τους. :-))

Μαρτίου 14, 2006 11:09 π.μ.  
Blogger orlando said...

Δεν μαζεύεις λίγο το ντεκολτέ μη γίνουμε των σκυλιών;

Μαρτίου 14, 2006 6:34 μ.μ.  
Blogger Ελένη said...

Δεν βοηθάς την απεξάρτησή μου απο εσένα με το να έρχεσαι εδώ και να μου δίνεις παραγγέλματα.Εσυ λες: " Δεν μαζεύεις λίγο το ντεκολτέ" και εγώ το ακούω ως¨: " γδύσου τώρα".

Άσε που δεν με βοηθάς να κόψω το πολύ sex talk και να γίνω και εγώ λίγο της κουλτούρας.

Μαρτίου 14, 2006 6:50 μ.μ.  
Blogger orlando said...

LoL!!
Γοργόνα μου εσύ, που θες να γίνεις ΑΚΟΜΗ πιο κουλτουρέ!
Τι να λες bre;
Εδώ στο "Ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος; " και μας κάνεις φύκια σούσι όλους :)
Μουουτςς
Κι εμένα μούλειψες!

Μαρτίου 14, 2006 7:05 μ.μ.  
Blogger Ελένη said...

Σας παρακαλώ, ας σταματήσει κάποιος αυτόν τον άντρα από το να μου στέλνει φιλιά και να μου λέει διάφορα γλυκόλογα.

Έχω αποφασίσει να κρατήσω χαρακτήρα και θα τον κρατήσω.

Μαρτίου 14, 2006 7:08 μ.μ.  
Blogger orlando said...

Αλεξανδρινό Κουαρτέτο:
ΙΟΥΣΤΙΝΗ μου εσύ!

Μαρτίου 14, 2006 8:38 μ.μ.  
Blogger Ελένη said...

Μπα κ αυτό το ξέρεις; Ο Ντάρελ είναι και αυτός στο top five της καρδιάς μου, μόνο κ μόνο για το χαρακτήρα της Ιουστίνης...

Χθες βράδυ μάλιστα για να κοιμηθώ διάβαζα την "Ιουστίνη" γιατί γράφει σε υπέροχα παλιομοδίτικα αγγλικά.Υπέροχη γλώσσα.

Άντε δείξε λίγο κουλτούρα. Όλο για φαί και γκόμενες μιλάτε με τον άλλον.

Μαρτίου 14, 2006 8:42 μ.μ.  
Blogger ΣΚΙΑΣ ΟΝΑΡ said...

Παρ'ολα αυτά όμως, φόρεσα το μαύρο στενό και ξώβυζο Tom Ford που αν με έβλεπε ο Τομ με αυτό θα το κοβε το πουστριλίκι for good, εδώ παραλίγο να γίνω λεσβία εγώ που με έβλεπα στον καθρέφτη για να φτιάξω μαζί μου

:-O :-D

[Σύμφωνοι, τα υπόλοιπα που γράφετε έχουν μεγαλύτερο φιλοσοφικό βάθος, αλλά ετούτο είναι η κορύφωση του εκφραστικού πλουραλισμού!]

Κάτι τέτοια δείγματα λογοτεχνικού ταλέντου μάς παρέχετε κάθε τόσο απλόχερα, ω, Ελένη, και όλο ξεχνώ να γράψω κάτι για τον άρτι εκλιπόντα τελευταίο Ευρωπαίο ηγέτη που όρθωσε το ανάστημά του απέναντι στην νέα τάξη πραγμάτων (βλέπε και κτηνώδη φωταδισμό)), τον τελευταίο ηγέτη που ενέπνευσε ένα έθνος και στάθηκε οδηγός του στον θρίαμβο και στην καταστροφή. (Πάσα σύγκριση με νεοελληνέζικα εκσυγχρονιστικά ανδρείκελα είναι φαιδρή.)

Τουλάχιστον, υπόσχομαι σε νέο σχόλιό μου να γράψω για τον κ. Ιωάννη Φουράκη (διότι είδα στα περί καύσεως νεκρών ότι διαβάζετε από Ντάρελ και Φώουλς και Κάτουλλο μέχρι Φουράκη· δεν σάς ξεφεύγει τίποτε (ο Αθήναιος σάς τρώει βεβαίως, διότι έχει διαβάσει όλα αυτά (Φουράκη συμπεριλαμβανομένου· για να μην πούμε και για Γιαναρά και Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών (αν και δεν τό πολυλέει)), αλλά, επιπλέον, και το Λαρούς Γκαστρονoμίκ· τί να κάνουμε, δεν μπορείτε να κερδίζετε πάντοτε (γι' αυτό τού μπαίνετε συνέχεια)!)).

Μαρτίου 15, 2006 7:55 μ.μ.  
Blogger Ελένη said...

Σας ευχαριστώ Σκιά μου. Έπρεπε να γράψετε κάτι για τον Άγιο Άνθρωπο τον Μιλόσεβιτς. Η Γοργόνα είπε ότι γράφουμε ό,τι θέλουμε.

Ώστε έτσι. Το Αθηναιουλίνι έχει διαβάσει μέχρι και τους Νηπτικούς; Και Γιανναρά και Πατέρες; Γι αυτό πιστεύει αυτά τα περί " μανικού έρωτος" που γράφει και ο Γρηγόριος Παλαμάς και σαλτάρει κάτι βράδια και γράφει για γκράφφιτι με ροδοσιρόπια και καταστάσεις στις οποίες υπάρχει λύση μόνη δια Θείας Πρόνοιας ή δια μαγείας;Και τώρα το παίζει Skeptic.

Πλάκα-πλάκα το χάζεψε το Αθηναιουλίνι η γιαγιά του με τα χαστούκια. :-)

Μαρτίου 15, 2006 10:01 μ.μ.  
Blogger Ελένη said...

Συγγνώμη Σκιά μου, μήπως ξέρετε αν ο μάγειρας έχει διαβάσει και Ζήσιμο Λορεντζάτο;

Μαρτίου 15, 2006 10:27 μ.μ.  
Blogger Αθήναιος said...

Σκιά μην απαντήσετε. Η ερώτηση μου μυρίζει παγίδα. Είναι ικανή να με βάλει σε καμια σκηνή, μάγειρα σε ουζερί να παίζω μπαγλαμά κ να πετάω τσιτάτα του Λορεντζάτου ανάμεσα από βαρείς αναστεναγμούς...

Μα κ εσείς τέτοια διαπόμπευση; Αφού σας είπα ότι αυτές τις μέρες διαβάζω βιβλιο για την Ατλαντίδα...

Μαρτίου 16, 2006 10:24 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

I have been looking for sites like this for a long time. Thank you! »

Απριλίου 26, 2007 10:57 π.μ.  
Anonymous Αλέξανδρος Ζήβας said...

Αποκωδικοποίηση....: ψυχής, σιωπής, θρησκειών, μυθολογιών,....
Σχηματοποίηση λόγου, κοσμογονία, θεογονία,....
URL : www.siopi.gr
Γεια.....

Μαρτίου 14, 2008 1:11 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home