Mermaid's Tavern

Η θρυλική pub του Λονδίνου αναβιώνει στο ελληνικό διαδίκτυο.

Κυριακή, Απριλίου 30, 2006

" Το καλύτερο που μπορεί να συμβεί σ'ενα κρουασσάν"

Όταν ήμουν μικρή δεν μπορουσα να αποφασίσω ποιος από τους δύο μου άρεσε πιο πολύ, ο Κωνσταντίνος ή ο Μιχαήλ; Μιλάω για τους δυο ήρωες από " Τον Καιρό του Βουλγαροκτόνου". Ο Φίλεας Φόγκ τότε μου φαινόταν πολύ μεγάλος και πολύ αγγλοσάξωνας. Αλλά μου άρεσε. Ειδικά όταν μπήκε στη φωτιά και έσωσε την Ινδή από το βέβαιο χαμό! Ο Τρελλαντώνης ήταν μεγάλος μαλάκας γιατί όλο βασάνιζε την Πουλουδιά. Το ότι έχτισε το Μουσείο μετά και ανεβαίνουμε τώρα στην ταράτσα του και τρώμε κανένα κοψίδι δεν τον απαλλάσσει από τα εκλήματα που έκανε μικρός...

Ο Πλοίαρχος Νέμο. Αχ ο Πλοίαρχος Νέμο... Μυστηριώδης, γοητευτικός και του άρεσε η θάλασσα. Ο Μανωλιός που θα έπαιζε τον Ιησού και ο Αλέξης Ζορμπάς, εντελώς ντεκαβλέ. Ο δε Αλέξης Ζορμπάς μου έφερνε στο μυαλό τον Σπύρο Καλογήρου όταν χλιμίντριζε στη Μανταλένα και της φώναζε " Χμπρρρρρρ Μανταλένα... έλα να σε κεράσω ένα νερατζάκι!" Ούτε η Μανταλένα που ήταν ορφανή δεν του καθόταν, θα καθόμουν ποτέ εγώ σ'εναν άντρα σαν τον Αλέξη Ζορμπά που χλιμίντριζε δεξιά-αριστερά;

Στο άδολό μου το μυαλό τότε, οι κανονικοί οι άντρες ήταν όπως οι ήρωες του Καραγάτση,ιπποτικοί και τράβαγαν και τη σφαλιάρα τους όποτε χρειαζόταν. Ο Καραγάτσης πρέπει να ήταν άντρας της προκόπας γιαυτό οι ήρωές του ήξεραν τί ήθελαν και γιαυτό και δεν τα έσπαγαν στις ηρωίδες. Και η τρυφεράδα των ηρώων του Μυριβήλη με συγκινούσε. Ο ρομαντισμός των ηρώων του είχε μια αλήθεια. Όσες φορές και να διαβάσω τη " Μυστική Παπαρούνα" από τη " Ζωή εν Τάφω", μου έρχονται δάκρυα στα μάτια. Οι ήρωες του Έρμαν Έσσε, μ'εκαναν και κατάλαβα γιατί η ψυχανάλυση γεννήθηκε στην Κεντρική Ευρώπη και η μητρική της γλώσσα είναι η γερμανική...

Ο Οιδίποδας ως γκόμενος μου άρεσε πολύ αλλά όλο πήγαινε και έμπλεκε αυτό το παιδί, για να μη σχολιάσω την αδυναμία που είχε στη μάνα του...Δηλαδή έσπασε όλα τα κοντέρ σε αυτό το θέμα...Ο Κρέοντας πρέπει να είχε πρόβλημα στύσης όπως έχουν οι περισσότεροι ντε μεκ αυταρχικοί άντρες, ενώ ο Ορέστης αποτελεί μια πρώιμη απεικόνιση του σύγχρονου άντρα από 35-45 ετών: άβουλο μαλάκιον και ίσως ο πρώτος μετροσέξουαλ της Ιστορίας...Από τους σαιξπηρικούς ήρωες ο Όμπερον είναι μακράν ο καλλίτερος όμως ήταν τυχερός που πέτυχε την Τιτάνια και όχι εμένα, δηλαδή την Ελένη γιατί θα του έκανα ουκ ολίγα καψώνια γιατί τα σήκωνε το τομάρι του επειδή έναν παλιοχαρακτήρα τον είχε. Καλά ο Άμλετ στο φωτογραφικό μου λεξικό θα καταλάμβανε επαξίως το λήμμα "μαλάκας". Λέω να μην συνεχίσω με τον Οθέλλο, τον Πετρούκιο τον καράβλαχο, τον άλλο που φώναζε, " my horse, my horse, my kingdom for a horse". Δεν είναι κακά αγόρια αλλά εδώ λέμε να έχουμε ένα γκόμενο να μας ξεκουράζει όχι να μας αλλάζει τον αδόξαστο!

Τους ήρωες του Ντοστογιέφσκυ όχι να τους πηδήξω, ούτε να τους φτύσω δεν μου έκανε καρδιά. Ο Peter Klein στην " Τύφλωση" μου έβγαζε από μέσα μου τη Florence Nightingale. ΦΟ-ΒΕ-ΡΟΣ γκόμενος είναι ο Nicholas Urfe -από το The Magus βρε κουτά- αλλα άντε να βρεις τέτοιον γκόμενο στην αληθινή ζωή.

Τους ήρωες του Μαρκές και του Χέμινγουαιη τους έπαιρνα όλους και χαλαρα! Τον δε Χέμινγουαίη ίσαμε που τον παρακαλούσα να κάνει σεξ μαζί μου. Για κάτι Ορλάντους του Αριόστο και τέτοια φαίνομενα που περιγράφουν το PMS πριν το PMS μπει στη βιβλιογραφία δεν το συζητώ καθόλου. Δεν κάθομαι σε κάποιον άπλυτο μεσαιωνικό θρησκόληπτο ήρωα του Τσώσερ καλύτερα; Οι ήρωες της Μέρντοχ καλοί είναι αλλά όχι για σεξ. Είναι για να τους έχεις για φίλους και να τους παίρνεις τηλέφωνα μέσα στη νύχτα για να τους εξομολογηθείς τα γκομενικά σου.

Θα μπορούσα να πω και άλλα αλλά βαριέμαι. Το bottom line είναι ότι αφού δεν μπορείς να βρεις άντρα στη λογοτεχνία, σκεφτείτε τί γίνεται στην αληθινή ζωή.

Βέβαια, εγώ τον τέλειο άντρα τον βρήκα, χάρη στην Οιδίπα το κουτό που δεν γράφει τίποτε να δείτε τί ωραία τα λέει.

Ο ιδανικός άντρας για μένα -στη φάση που βρίσκομαι- λέγεται Πάμπλο Μιράγιες και είναι ο ήρωας του " Το Καλύτερο που μπορεί να συμβεί σ'ενα κρουασσάν".

Είναι πανέξυπνος, διαβασμένος, είναι το μαύρο πρόβατο στην οικογένειά του, ο μπαμπάς του δεν μπορεί να τον εκβιάσει με τα λεφτά του, είναι ανεξάρτητος, παθαίνει αλλεργία στις λέξεις γάμος και οικογένεια, του αρέσουν οι γυναίκες ελληνιστικού ρυθμού. Βέβαια είναι χοντρός, ατσούμπαλος και σαβουροφάγος αλλά δεν πειράζει, αυτά μπορώ να τα υποστώ. Το χασίς που καπνίζει μανιωδώς που τη σπάει αλλά κάτι θα γίνει και με αυτό. Ο Πάμπλο Μιράγιες είναι περσόνα bigger than life, ήσυχος επιφανειακά, βαριέται να κουνήσει το δαχτυλάκι του αλλά μεγάλος σαματατζής επί της ουσίας. Τη βρίσκει όταν συζητάει στο διαδίκτυο με κάποιους άλλους κουκουρούκου σ'ενα φιλοσοφικό κλάμπ που διατηρούν, είναι ούφο όπως οι Ηλεκτρολόγοι του ΕΜΠ ( έλα ρε Οιδίπα, μην το παίρνεις προσωπικά) αλλά ούφο αυτού του Σύμπαντος και όχι κάποιου παράλληλου όπως οι περισσότεροι ηλεκτρολόγοι του ΕΜΠ δηλαδή.

Ο Πάμπλο Μιράγιες είναι ο τέλειος άντρας.

Στην ταινία " Το Πορφυρό Ρόδο του Καίρου" η ηρωίδα καταφέρνει και μπαίνει στην οθόνη του κινηματογράφου.

Μήπως κάποιο κουτό ξέρει κάποιον τρόπο για να μπω στις σελίδες αυτού του βιβλίου;

Πέμπτη, Απριλίου 27, 2006

Οι παλιές αγάπες πάνε στο ... Μουσείο;

Θέλω να μαζέψω τις παλιές μου αγάπες. Όχι όλες. Αυτές για τις οποίες μόχθησα, αυτές για τις οποίες ήμουν " σοβαρή", άκουσα, συζήτησα, προσπάθησα να συντονιστώ με τις ανάγκες τους και τα όνειρά τους. Τις αγάπες στις οποίες δεν έπαιξα ούτε ένα παιχνίδι από αυτά που υποτίθεται πως παίζουν οι γυναίκες. Τις αγάπες στις οποίες έδειξα τον καλλίτερό μου εαυτό, τον πιο χαρούμενο, τον πιο αισιόδοξο.

Και σε μια κρίση φιλανθρωπίας δεν θέλω να τις ταπεινώσω... Μόνον -και ελλείψει κάποιου Άουσβιτς αυτό- να τις βάλω ΟΛΕΣ στο φούρνο των μικροκυμάτων και να τις εξαφανίσω. Όχι και να τις βάλω στο μουσείο και να το παίζω υπεράνω...

Όσοι μας πονούν πρέπει ΚΑΠΩΣ να το πληρώνουν, αλλιώς, ας γίνουμε στα γεράματα Χριστιανοί και να πηγαίνουμε στην εκκλησία πρόσφορα για τη σωτηρία της ψυχής τους.

Όσοι μας πόνεσαν, πρέπει κάπως να πονέσουν και αυτοί με τη σειρά τους. Έτσι δεν είναι;

Τώρα στα γεράματα, υιοθέτησα το "Οφθαλμον αντί Οφθαλμού" και ηρέμησε η ψυχούλα μου....

Πέμπτη, Απριλίου 20, 2006

" Και δεν μου λες, στρατό έχεις πάει;"


Ο απολογισμός του Πάρτυ!

Είναι φυσικό πολύς κόσμος να αντιμετωπίζει με επιφύλαξη μαζικές συναντήσεις ανθρώπων που έχουν γνωριστεί στο διαδίκτυο και ειδικά ανθρώπων που μοιράζονται συνειδητά ή όχι σημαντικό μέρος των σκέψεών τους. Την επιφύλαξη για το πάρτυ την είχα πάντως και πήγα περισσότερο για να συναντήσω κάποιους τους οποίους - για να μην κρυβόμαστε κιόλας- γνώριζα ήδη. Δηλαδή, πήγα για να πιώ τα ποτάκια μου με την πεθερούλα και τον πεθερούλη ( Άλμπεριχ και wife) που ξέρω ότι είναι άπαιχτα άτομα και τον κύριο Νόμπερον, τον αφασία και πόσο άσχημα να πέρναγα σε τέτοια φάση; Καλά θα πέρναγα.

Καμμία σχέση! Το πάρτυ είχε μεγάλη επιτυχία απ' όπου και να το δει κανείς. Καταρχάς δεν υπήρχε ΟΥΤΕ ΜΙΑ φάτσα που να μην σου προκαλεί το ενδιαφέρον να τη γνωρίσεις. Κάθε χαμογελαστή φάτσα σε προσκαλούσε και προκαλούσε να την πλησιάσεις, να συστηθείς για να μάθεις ποια/ποιος ήταν!

Γελαστές φάτσες, νειάτα ( κάτω από τα 30 οι πιο πολλοί), κοπέλες καρακουκλάρες, γελαστές, πρόσχαρες, ακομπλεξάριστες. Το μπλοκ των μεγαλύτερων, όλα τα λεφτά. Ροδιά και Επίκουρος είναι ΤΑ άτομα!

Από που να ξεκινήσω δεν ξέρω! Είμαι και από τη φύση μου γελαστερό αλλά δεν μπορούσα να μην σκάω από τα γέλια με τα διάφορα επιφωνήματα! " Η Ελένη του Ορλάντο; Θα σε σκίσω μωρή που τον μονοπωλείς!!" έφα η Μαριαλένα και με άρπαξε μετά και με πλάκωσε στα φιλιά! ΛΟΛ ! Ορλαντάκι, τέρμα τα χαχαχουχα γιατί με κατέστρεψες. Δε γίνεται να είμαι γνωστή ως " Η Ελένη του Ορλάντο"!!

Σόρρυ μάγκες αλλά τα κορίτσια της μπλογκόσφαιρας είναι καλύτερα από τ'αγόρια!! Η Μαριλένα, το Βατραχοκόριτσο, η Μαρκησία η Θεά της πίστας, το Κουκουμπίνι, η Λουκρητία που τους ήξερε όλους και όλα και την έψαχνε μανιωδώς και το Αθηναιουλίνι το κουτό, η Mindstripper, η φοβερή και τρομερή Composition Doll ( άκουσε το όνομα Ελένη και παραλίγο να πέσει κάτω από τα γέλια! ΛΟΛ ), το γλυκύτατο Χνούδι με την αναγεννησιακή κόμμωση, η μυστηριώδης Mourning Blade, η τρομερή Ροδιά!!

Το μπλοκ των gays Α-ΠΑΙ-ΧΤΟ!! Αγόρια σας παίρνω χαλαρά όλους αρκεί να το θελήσετε ΕΣΕΙΣ κάποτε!! Νανάκος, o Lolita ( φοβερός και στυλάτος τυπάς) και βέβαια ειμαι τεράστια φαν του Νίκου ( ξέρεις εσύ ποιος είσαι, βρε κουτό) και σιγά μην αφήσω να σε φάει από μένα η Μαρκησία και το Βατραχοκόριτσο! Έψαχνα τον κύριο Μανιφέστο για να τον φιλήσω αλλά δεν τον βρήκα! :-(

Ο κύριος Μακ Μανίας, έπρεπε να κάθεται πατριαρχικά στην πόρτα να του φιλάμε το χέρι μπαίνοντας! Καθόταν δίπλα στον ντισκ-τζόκεϋ και έκανε χαβαλέ. Μου χάρισε την ταμπακιέρα του και με έκανε σκόνη! Ευχαριστώ πολύ Μακ, είστε κύριος! Όλοι φοβεροί. Ο κύριος Άλομπαρ με τη φωτογραφική μηχανή, με κυνηγούσε να φωτογραφίσει τον Τσε, λέει, πάνω στο μπλουζάκι, ο κύριος Επίκουρος γλυκύτατος, ο κύριος Old Boy με τη φίλη του, πολύ σοβαρός αλλά όπως τον φανταζόμουν, Ο e-lawyer έμοιαζε σαν lawyer! Γλυκύτατος και ευγενέστατος! Ο Κοκοβιός! Κούκλος! Ο Σπύρος ο Vjay φοβερός τυπάς ( βγήκαμε και συνάδελφοι!!). Ο Αθήναιος στον κόσμο του, έψαχνε τη Λουκρητία, τη μία και την άλλη. Τυπικός μάγειρας! Ο Chaca-Khan, μιλάμε για την cult φάτσα της μπλογκόσφαιρας.Και φυσικά επειδή δεν μπορούν να είναι όλα τέλεια, υπήρξε και ένα νούμερο που ακούει στο όνομα Pestaola που νόμιζε ότι τον ξέρουν όλοι ενώ εκείνος ισχυριζόταν με μπλαζέ ( αλλά στην πραγματικότητα βλάκικο υφάκι) πως δε διαβάζει κανένα μας. Τσου ρε Λάκη.


Και τέλος ΟΜΟΛΟΓΩ πως για πρώτη φορά στη ζωή μου γύρισα και κοίταξα άντρα νεότερο και βρέθηκα να ρωτώ στο άσχετο : " Και δεν μου λες, στρατό έχεις πάει;". Οι πρώην γκόμενοι μου που βρίσκονται τώρα στα ΚΑΠΗ και θα το διαβάσουν αυτό θα χτυπήσουν κανένα εγκεφαλικό!!!

Crazy Monkey και εξυπνάκια φίλε του Crazy Monkey, Nio που κάπου θα σε βρω να σε στριμώξω εσένα, τώρα στη Μονεμβασιά θα είναι, στο Ηράκλειο, στην οικία του σπιτιού μου, φυλάξου γιατί δεν αστειεύομαι!!

Έχω αποφασίσει να μάθω βιολοντσέλο και θα το μάθω!!

Vague Tourist είχες πολύ καλή ιδέα.

Υ.Γ. Art Attack είσαι νούμερο που δεν ήρθες.

Το ποστ θα το συμπληρώνω καθώς θα θυμάμαι κι άλλα.

Στη φωτογραφία, η ταμπακιέρα που μου χάρισε ο κύριος Μακ Μανίας!

Ο Πρόβατος!!! Τυπάς! Μπεεεεεε

Ο iblog. Μα καλά πόσο χρονών είναι ο iblog? Αν και δεν εγκρίνω τα παιδιά να μένουν τόσο αργά έξω χάρηκα πολύ που το γνώρισα!!



Τετάρτη, Απριλίου 19, 2006

Party!!!

Μην και κανένα κουτούτσικο σκεφτεί να μην έρθει στο αποψινό πάρτυ, θα τα πάρω στο άδειο μου κεφάλι και θα το πλακώσω στα βυζοσκάμπιλα!!! Ανυπομονώ να φιλήσω σταυρωτά όλες και όλους. Θα με αναγνωρίσετε γιατί θα φοράω ένα μαύρο μπλουζάκι με τον Τσε το οποίο το αγόρασα όταν ο Στέφανος Μάνος μας έβαλε να υπογράψουμε ( σαν τους μαλάκες) το ιδρυτικό του κόμματος των Φιλελευθέρων. Το κόμμα πέθανε αλλά ο Τσε συνεχίζει να αναπαύεται στα στήθη μου...

Μάκια!

Κυριακή, Απριλίου 16, 2006

Boobs for Βeckett.

με σόδα.

Το καλό με τον Σάμιουελ, είναι τον βρίσκεις ακόμα σε παράξενα μέρη. Τον ήξερα. Υπήρξαμε ανταγωνιστές, για τις χάρες μιας γυναίκας κάποτε. Εγώ κέρδισα τη γυναίκα, αυτός έγραψε το Ηappy Days (μόνο τον τίτλο ξέρω). Αμ το άλλο: αυτός τα κακάρωσε, εγώ είμαι ακόμα ζωντανός.

Τετάρτη, Απριλίου 12, 2006

Για όσους πανηγύρισαν για την "ήττα" του Ντε Βιλπέν...

Διάβασα αυτές τις μέρες ορισμένα κουτούτσικα να πανηγυρίζουν για την απόσυρση του νομοσχεδίου της " πρώτης απασχόλησης" και την ήττα του Ντομινίκ ντε Βιλπέν. Μάλλον τα κουτούτσικα αυτά δεν ξέρουν τί εστί αγορά εργασίας.

Γιαυτό λοιπόν, ας διαβάσουν το σημερινό άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην "Καθημερινή" μπας και ανοίξει το ματάκι τους. Και εγώ τυχαία το διάβασα, πήγα να αγοράσω την Traffic και είχε τελειώσει και δυστυχώς έπρεπε να διαβάσω "Κ". Αυτόν τον τύπο με το περίεργο όνομα που υπογράφει το άρθρο ουτε που τον είχα ξανακούσει να φανταστείτε αν έγραφε για ζώδια και για τον Τομ Φόρντ θα μου άρεσε πιο πολύ βέβαια.

Μεταφέρω την αποστροφή του επιλόγου: "Ο Αμερικανός πρόεδρος Θίοντορ Ρούσβελτ είχε πει κάποτε: «Οταν είναι να αποφασίσεις, το καλύτερο πράγμα είναι να πράξεις το σωστό. Το δεύτερο καλύτερο πράγμα είναι να πράξεις λάθος. Το χειρότερο όλων είναι να μην κάνεις τίποτε». Οι Γάλλοι αποφάσισαν το χειρότερο όλων. Να μην κάνουν τίποτε για την ανεργία των νέων. Ας ελπίσουμε ότι εδώ δεν θα κάνουμε τα ίδια λάθη..."

Υ.Γ. Ορλαντάααααααακι. Μήπως θα μπορούσες να τηλεφωνήσεις στον κύριο Φουκουγιάμα για να του ζητήσει το τηλέφωνο του Ντε Βιλπέν. Είναι ΕΝΤΕΛΩΣ ο τύπος μου και τώρα που το ταλαιπώρησαν τα άπλυτα τα Γαλλιά ίσως θέλει παρηγοριά στην πλούσια αγκαλιά μια ξανθιάς μεσογειακής ύπαρξης ελληνιστικού ρυθμού. Πες του ότι θα το πάω το κουτό στο ξενοδοχείο πάνω από τη Καλντέρα όπου κάνω τις κρυφές βρωμοδουλειές μου κ τα πιο άγρια, ξέρεις τι.

Τρίτη, Απριλίου 04, 2006

Είμαστε όμως έθνος ποιητών

Οι γυναίκες της ζωής μου.

με σόδα.

Έτσι και πιώ λίγο παραπάνω, μ' ενδιαφέρει αποκλειστικά ο εσωτερικός πλούτος των ανθρώπων. Κάνω τότε, εκτός από εμετό, υπέροχες φιλίες.

1965. 4 πμ. Στην ντάτσα του Σεργκέι. Ένα τσιγάρο δρόμος με το Λάντα έξω απ' την Μόσχα. Η Έλσα και η Μαρίνα. Πιστές φίλες μέχρι σήμερα.



1959. Λας Βέγκας. Ρεβέκα και Μαίρη-Αν. Μετά τη βάρδια. Στα αποδυτήρια του Ceasar's. Το μαρτίνι τους ήταν τέλειο.

Δευτέρα, Απριλίου 03, 2006

Ασε τις φωτογραφήσεις και κοίτα να γ******ς!

Σήμερα το μεσημέρι, ήρθα φάτσα-μπάτσα με την αποκαλυπτική αλήθεια. Γιατί δεν ξέρουν πώς να γαμήσουν να κάνουν έρωτα οι άντρες από 30-40 και οι ασχέτως ηλικίας άντρες που παρεπιδημούν στο Κολωνάκι και τα Β.Π.; Μα γιατί διαβάζουν αντρικά περιοδικά, βρε κουτά!! Το είχε πει σε ανύποπτο χρόνο ο Τσαγκαρουσιάνος: Οι αληθινοί άντρες, διαβάζουν τη " Γυναίκα" που έχει και σοβαρά πολιτικά θέματα.

Σήμερα, έφτασε στο γραφείο μου, κατόπιν παραγγελίας το Esquire η ελληνική έκδοση και αυτό γιατί η αχ κυρία Κωνσταντίνα μας, μας ξεγέλασε ότι τάχα μου το τεύχος φιλοξενούσε φωτογραφία του πιο cool μωρού της ελληνικής μπλογκόσφαιρας, του J95. Να εξηγούμαστε. Το πιο cool μωρό στην κατηγορία των μεγάλων είναι το Ορλαντάκι μου που είναι και σέξυ και πανέξυπνο και αισθηματίας. Κλείνει η παρένθεση.

Φυλλομέτρησα λοιπόν το περιοδικό και κατάλαβα γιατί όταν βρεθείς με κάποιον άντρα,συγκεκριμένης κοινωνικής προέλευσης, ξαπλώνει στο κρεβάτι και ανοίγει τα πόδια και περιμένει. Την πρώτη φορά που μου συνέβη, ομολογώ πως μπερδεύτηκα. "Κλέφτης-κλέφτης!!!! Κάποιος μου κλέβει το ρόλο!!!" αναφώνησα.

Εις μάτην. Το πήρα απόφαση. Τη σημερινή μέρα, αν πιστέψουμε το Esquire, οι άντρες φοράνε χρυσά δαχτυλίδια που γράφουν πάνω Louis Vuitton, μας κλέβουν τις κρέμες και στο σταυρό που σας κάνω και ας είμαι άθεη. Ο πιο άντρας σε όλο το περιοδικο ήταν το παιδί στη φωτογραφία που βλέπετε!!!

Μέχρι και για το ουίσκι ειχαν βάλει την Ελένη Ψυχούλη να συζητάει με τον Σταύρο Παρλιάρο και τον Μενέλαο Καραμαγκιώλη. Βρε κουτές, γιατί δεν με καλέσατε και μένα που το πίνω το σκατς σαν τη νεροφίδα και από τα μικράτα μου;

Ου να μου χαθείτε! Τσόλια. Γαμήσατε το σύμπαν με τη unisex αισθητική σας!

Όσο και να προσπαθείτε να μας πείσετε πως δεν υπάρχουν άντρες και γυναίκες, πως δεν υπάρχουν φύλα, σας σηκώνω το μεσαίο δάχτυλο στην πασίγνωστη χειρονομία, γνωστή και ως κωλοδάχτυλο( το διευκρινίζω για τα κουτά) και ένα σας λέω : Άντρες υπάρχουν και πολλοί, μόνο που δεν ντύνονται σαν το πλάσμα της φωτογραφίας και δεν φοράνε χρυσά δαχτυλίδια που γράφουν πάνω Louis Vuitton και κυρίως, δεν περιμένουν στο κρεβάτι με ανοιχτά τα πόδια να τους πηδήξουμε.

Τους άντρες αυτούς, δεν προφταίνουμε να σας τους στείλουμε για φωτογράφηση γιατί τους έχουμε κορώνες στα κεφάλια μας και πολύ απασχολημένους στα κρεβάτια μας! Σόρρυ!

Tου σπάσανε τον μπαγλαμά...

Κυριακή, Απριλίου 02, 2006

"Norma"

" Σε αυτό το δάσος, κατοικεί ο θάνατος, στα' λεγε η Νόρμα!", έσκουζε ο Φλάβιο στον Πολλιόνε στη δεύτερη σκηνή από την πρώτη πράξη της " Νόρμα" όταν όρμησε η Μ. μέσα στο γραφείο...

"Στα 'λεγα εγώ! "

" Φοβερός συγχρονισμός! Αυτό λέει τώρα, this very moment δηλαδή και ο Φλάβιο και αν ο Πολλιόνε δεν σκεφτόταν αποκλειστικώς με το κάτω κεφάλι, δε θα γινόντουσαν τόσο μούτι στο τέλος. Λες να είναι καρμικό που ήρθες αυτή τη στιγμή;", απάντησα εγώ χαχανίζοντας.

" Αυτές τις εξυπνάδες να τις λες στους φίλους σου τους μπλόγκερ! Κοίτα εδώ τί βρήκα! Μούφα η υπόθεση!" με αποστόμωσε η Μ. πετώντας μου έναν κίτρινο φάκελλο πάνω στο γραφείο. " Άνοιξε το φάκελο και δες!"

" Τί μου έλεγες; Ποια απ'ολες τις υποθέσεις είναι μούφα;"

" Η Επιχείρηση Βόλος, Ελένη. Άνοιξε το φάκελλο να δεις! Πέρασα σήμερα το πρωί από του Πάριου και βρήκα το φωτογράφο. Σκέφτηκα πως σε κάποια φωτογραφία εκείνης της βραδιάς θα είχε αρπάξει τους τύπους και θα βγάζαμε κάποια άκρη. Κοίτα τί λοιπόν, τί βρήκα!"

Σας το είχα πει ότι η Μ. δεν άφηνε τίποτε στην τύχη, όμως αυτή τη φορά είχε ξεπεράσει εαυτήν...Αμέσως κατάλαβα τί έδειχναν οι φωτογραφίες που είχε φέρει: τη στιγμή της αιφνιδιαστικής αναχώρησης. Τέσσερις τύποι, όρθιοι αρπάζουν τα παλτά τους. Στις επόμενες φωτογραφίες απομακρύνονται από το τραπέζι.

" Ωραία. Πού είναι η μούφα;"

"Κοίτα την τρίτη φωτογραφία, βρε κουτό! Κοίτα προσεκτικά! Βλέπεις; Βλέπεις το χέρι που κρατάει την κάρτα και είναι έτοιμο, μάλλον να την πετάξει; Ελενάκι θεόκουτο, η κάρτα δεν έπεσε από την τσέπη του τυπά αλλά την έριξε εκείνος! Την έριξε για να τη βρεις εσύ! Και να ήταν μόνον αυτό;"

"Μπάστα! Ωραία, ας δεχτούμε ότι έριξε την κάρτα επίτηδες, πού είναι η μούφα δεν καταλαβαίνω."

" Χα! Τηλεφώνησα στην ξαδέλφη μου τη Λιλή στο Βόλο και μου είπε ότι το κατάστημα των οργάνων του Γιάννη Παπαδόπουλου, έχει κλείσει εδώ και πέντε χρόνια. Πέντε ολόκληρα χρόνια, Ελένη. Και αυτός ο τύπος όχι μόνο κουβαλάει μια κάρτα από ένα μαγαζί που έχει κλείσει εδώ και πέντε χρόνια αλλά στη ρίχνει και στα πόδια σου επίτηδες;"

"Μάλιστα... Ε ναι... είναι κάπως περίεργο", απάντησα σκεφτικά. Άστο, τελειώνω τη δουλειά μου και θα περάσω απο το σπίτι σου αργότερα να το συζητήσουμε".

Ομολογώ ότι αυτή η εξέλιξη δεν μου άρεσε. Αν κάτι είχα χαρεί εκείνο το βράδυ, ήταν η αίσθηση του αυθόρμητου που είχα αποκομίσει. Όλα φάνηκαν ότι έγιναν τόσο απλά, χωρίς ανόητα παιχνίδια και περιστροφές, ήταν τόσο απλό γιαυτό και μου είχε φανεί τόσο όμορφο. Γνωρίσαμε κάποιους τύπους έξω, βρεθήκαμε να μιλάμε και να απολαμβάνουμε ο ένας την παρέα του άλλου. Τί πιο απλό; Τί πιο φυσιολογικό; Γιατί έπρεπε να περιπλακούν τα πράγματα και μάλιστα έτσι; Γιατί δεν πήρε την κάρτα μου ή πάλι γιατί δεν μου έδινε εκείνος τη δική του αλλά την άφησε να πέσει στα πόδια μου;

Αυτές οι σκέψεις, μου έφεραν ένα δυσάρεστο αίσθημα που το είχα ξανανιώσει πρόσφατα αλλά δεν μπορούσα να θυμηθώ πότε και με ποια αφορμή...

Δεν μπορεί, κάποιο λάκκο έχει η φάβα! Κάθισα στον υπολογιστή μου και άνοιξα τη σελίδα του google. Άρχισα να γεμίζω το κουτάκι της αναζήτησης με διάφορες παραμέτρους:

Γιάννης+Παπαδόπουλος+Βόλος. Τίποτα!
Γιάννης+Παπαδόπουλος+Βόλος+Μουσικά+Όργανα. Τίποτα!
Επισκευές+Παλαιά+ Μουσικά+Όργανα+Βόλος+ Γιάννης+Παπαδόπουλος.

Αχά!

Το google μου εδωσε πίσω μία μονο σελίδα! Αυτή!

Έλα μ**ί στον τόπο σου... Τί' ν' τούτο καλέ! Ποιος είναι αυτός που είναι ντυμένος γκουρού και τί όργανο είναι αυτό που παίζει; Για να δούμε τί έχει πιο μέσα... Πήρα το ποντίκι και έκανα κλικ στο σημείο που μου υποδείκνυε. Μόλις πάτησα εδώ μια δεύτερη έκπληξη με περίμενε...

Δεν είμαστε καλά! Χειροτερεύει το πράγμα! Ποιος είναι πάλι αυτός και τί είναι αυτά που βάζουν στο στόμα τους; Το ξέρω πως ίσως είμαι η τελευταία πάνω στον πλανήτη που έχω το δικαίωμα να κάνω κριτική σε αυτά που οι άλλοι βάζουν στο στόμα τους αλλά βρε παιδί μου τί είναι αυτά τα πράγματα και γιατί έχουν ντυθεί έτσι αυτά τα χριστιανά; Και τί είναι αυτή η πνευματική δοκιμασία; Λες να ασχολούνται με τα fractals; Αν ναι, χαλάλι τους το καραγκιοζιλίκι. Ας δούμε λοιπόν, την πνευματική δοκιμασία...

Μάλιστα. Αμ καλά το έλεγε η Ε. ότι τα παιδιά ήταν ταγάρια της Παντείου. Τί ερωτήσεις είναι αυτές; Αν διάκειμαι εχθρικά απέναντι στο ταντρικό σεξ; Είναι δυνατόν εγώ, δηλαδή η Ελένη να διάκειμαι εχθρικά απέναντι σε οποιοδήποτε είδους σεξ; Το άλλο με το στοματικό σεξ; Δηλαδή οι τύποι είναι εναντίον;
" Θεωρείς τη συζυγική πίστη αστική ηθική;" Όχι βέβαια, το συζυγικό σεξ όμως το θεωρώ μια ανωμαλία.
" Γνωρίζεις τους Happy Few;" Λιγότερο απ'όσα θα ήθελα...
"Φοράς φίρμες ;" Ο Τομ Φόρντ και ο Αρμάνι δεν είναι φίρμες, είναι θρησκεία.
" Είσαι χορτοφάγος;" Φαίνομαι για μαλάκας;
" Σε ποια ηλικία πρωτοδιάβασες Ριζοσπάστη;". Νομίζω στα 16 μου όταν γλυκοκοίταζα τον Κωστάκη αλλά και πάλι προσποιούμουν ότι διάβαζα το Ριζοσπάστη, τον έκοψα γιατί δεν είχε στήλη με κοσμικά και γιατί στο μεταξύ ο Κωστάκης δεν ήθελε να κάνουμε σεξ πριν παντρευτούμε, το έλεγε λέει ένα βιβλίο που τους είχαν μοιράσει στην ΚΝΕ με οδηγίες πως να μην το κάνουν.
" Ψήφισες ποτέ σου ΔΑΠ-ΝΔΦΚ;" Γιατί υπήρχε και τίποτε άλλο αξιόλογο τότε;
"Έχεις διαβάσει Μπερντιάγιεφ, Γιανναρά κλπ" Ναι έχω αλλά κάτσε να δω αν κοινοποιούν τα αποτελέσματα του τεστ πουθενά και το διαβάσει όλη η Αθήνα και μου περάσουν τα κουδούνια.
" Έχεις απαίτηση να κάνεις σεξ παραπάνω από μια φορά την εβδομάδα;" Αμάν! Πέσαμε πάλι σε θερμούς εραστές που το κάνουν κάθε Σάββατο, με κλειστά τα φώτα και κάτω από τα σκεπάσματα;;
" Έχεις μελετήσει το έργο της Δόμνας Σαμίου;" Το μελετώ νυχθημερόν.
" Λες " το ροκ" ή "η ροκ" " Να ρωτήσω τον πεθερούλη ποια είναι η σωστή απάντηση.
" Τί νούμερο παπούτσι φοράει ο Μικ Τζάγγερ;" , θα ρωτήσω τον κύριο Μακ Μανία.
Επίσης είμαι εναντίον του ευρωσυντάγματος και του κτηνώδους Διαφωτισμού, αναγνωρίζω το προσωπικό βίωμα ως τη μόνη αλήθεια, η κλασσική μουσική είναι μια μαλακία, τί να μας πει ο Μπετόβεν μπροστά στο Ρωμανό τον Μελωδό;

Νομίζω πως απάντησα σε όλες τις ερωτήσεις οι οποίες ήταν γελοίες μεν αλλά με είχε φάει η περιέργεια δε. Συμπλήρωσα τη φόρμα και την ξανακοίταζα και εκεί που ήμουν έτοιμη να πατήσω το ENTER για να φύγει, σταμάτησα.

Για μια στιγμή! Ας ανακεφαλαιώσω τί έχει συμβεί ως τώρα. Γνώρισα έναν άντρα που μου άρεσε και φάνηκε ότι του άρεσα. Απλό και ωραίο. Πρώτη εγώ, του ζήτησα να τον ξαναδώ. Αντί για απάντηση το βάζει στα πόδια και μου πετάει μια κάρτα η οποία κάρτα με βάζει σε όλη αυτή τη διαδικασία την οποία την κάνω για ποιο λόγο ακριβώς;

Μέχρι να τελειώσω την " ανακεφαλαίωση", είχα εκνευριστεί στ'αληθεια. Λέω ψέμματα. Δεν είχα εκνευριστεί. Είχα στεναχωρηθεί. Τελικά, πίστευα στην μαγική σκέψη. Πίστευα πως αν φιλήσω τον βάτραχο θα μεταμορφωθεί σε πρίγκηπα και επειδή ακριβώς το πίστευα είχα πάρει σβάρνα το δρόμο και τον ντουνιά και φίλαγα ότι βατράχι έβρισκα μπροστά μου. Έσκυβα, το μάζευα από τα λιμναζοντα νερά που κατοικούσε και το πλάκωνα στα φιλιά. Έμπαινα στον κόπο να ψάχνω, να τρέχω, να περνάω πνευματικές δοκιμασίες!! Και για ποιο λόγο; Για να καταφέρω το πιο απλό πράγμα του κόσμου;

Κοίταξα γύρω το γραφείο μου. Ακαταστασία, εφημερίδες και περιοδικά παντού, αποκόμματα, δοκίμια από φυλλάδια, φωτογραφίες και DVD, η δημιουργική ακαταστασία που τόσο αγαπώ στο γραφείο μας. Όλα αυτά γύρω μου δεν έγιναν με καμμία πίστη σε καμμία μαγική σκέψη. Δεν πάτησα κάποιο κουμπί για να τα φτιάξω και φυσικά δεν φίλησα κανένα βάτραχο.

"Live your myth in Volos, χωρίς εμένα, my boy", μονολόγησα καθώς έκλεινα τον υπολογιστή.

Σήκωσα το ακουστικό και τηλεφώνησα στην Ε. " Η επιχείρηση Βόλος ακυρώνεται, θα σου πω από κοντά το γιατί, να κανονίσουμε να πάμε καμμιά βόλτα κάπου αλλού..."
" Κρίμα και ήθελα να πιώ ούζο στο Βόλο, ρε Ελένη".

" Ούζο στο Βόλο; Και αν το πιούμε στη Λάρισα; Έχω μια φίλη εκεί, την Άννα. Κάτσε να της στείλω ένα e-mail..."