Mermaid's Tavern

Η θρυλική pub του Λονδίνου αναβιώνει στο ελληνικό διαδίκτυο.

Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006

Though lovers be lost love shall not.

This hour I tell things in confidence,
I might not tell everybody, but I will tell you.
Προσπαθώ αυτές τις μέρες να καταλάβω μετά από ποιό σημείο της ύπαρξης μου έγινα τόσο αναίσθητος με τον εαυτό μου και αποφάσισα να θάβω ό,τι με πληγώνει αντί να το κοιτάζω στα μάτια.

Κοντά 40 χρονών. Δεκάδες έρωτες... Μερικοί, αυτοί που μετά βίας θυμάμαι γιατί δε γουστάρω να θυμάμαι, κράτησαν ένα βράδυ... Άλλοι χρόνια... Άλλοι κρατούν ακόμη και άλλοι, οι χειρότεροι, αυτοί που πονούν περισσότερο, οι ανεκπλήρωτοι. Σε όλες τους έδωσα τη ζωή μου, σε όλες την ψυχή μου και όλες ήταν λιγότερο από αυτό που ήθελα κι αυτό που μου άξιζε.

Καμιά όμως δεν ήταν τόσο πουτάνα όσο η τελευταία και γι αυτό την αγαπάω τρελλά.

Έλεγε ο Αναγνωστάκης πως δεν υπάρχει πνευματικός ηρωισμός. Ναι αλλά υπάρχει πνευματική πουτανιά και μερικές γυναίκες υπάρχουν για να σου γαμούν τη ζωή. Μεγάλο πράγμα αυτό βέβαια και ίσως κάποια στιγμή να έχω τη μεγαλοψυχία να τους γράψω ένα γράμμα και να τους πω ευχαριστώ αλλά, βασικά, θέλω μόνο να ρίξω ένα χαρτάκι με ένα δίστοιχο του Whitman στο γραμματοκιβώτιο αργά τη νύχτα:

I am larger, better than I thought
I did not know I held such goodness
και μετά να με πιάσουν τα γέλια και να πάω να τα πιώ και να γνωρίσω σε δυο μέρες, τρεις το πολύ, τον επόμενο απόλυτο έρωτα και να δωθώ, να αφεθώ περιμένοντας, ξέροντας ίσως πως, ναι, αυτή είναι, αυτή θα αφήσει για μένα τα πάντα κι εγώ για κείνη, εκείνης τα μαλλιά θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα αγγίξω πριν κλείσω τα μάτια μου για τελευταία φορά. Έρωτας. Αγάπη. Πάθος πάθος πάθος και πόθος και τρέλλα και κλάμμα και γέλιο και το τηλέφωνο στο χέρι, χτύπησε και δεν το άκουσα άραγε;

Και ψέμματα ψέμματα ψέμματα, πες μου αλήθεια τον αγαπάς ακόμα τον πρώην σου, τι έκανες τόσην ώρα στην τουαλέτα, γιατί δε σήκωνες το τηλέφωνο, πώς και δουλεύεις πάλι μέχρι αργά;

Μ'αγαπάς;

Ακούμε το ψέμμα, κοιτάζουμε μέσα στα μάτια, ακούμε τη φωνή και το ξέρουμε, ΠΑΝΤΑ το ξέρουμε πως είναι ψέμμα αλλά χαμογελάμε και το δεχόμαστε γιατί τι θα γίνουν τα όνειρα; Πώς θα ζήσω μακρυά σου; Μετράμε, ζυγίζουμε, και αποφασίζουμε, ναι, είναι πιο εύκολο το ψέμμα από το να ξύσουμε την πληγή να βρούμε την αλήθεια.

Κι εσύ ποτέ δε θα με έχεις και θα πονάς περισσότερο από μένα.

Νοκ Άουτ. Κιμούλης στον καθρέφτη. Κλαίει και γελάει μαζί... "Μαλάκα μαλάκα μαλάκα μαλάκα... "

Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε αγγίξεις το κορμί σου
Και τό βρεις τσακισμένο απ'τις πληγές
Και γύρω σου κούκλες χλωμές ανίκανες ν' ακούσουν τη φωνή σου
Κι οι αλήθειες σου να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές.
Και την επόμενη φορά, τα ίδια λάθη θα κάνω, και ίσως κάποια μέρα είμαι ευτυχισμένος ξανά αλλά σίγουρα θα είμαι ο εαυτός μου.
After 39 years, this is all I've done

Πέμπτη, Αυγούστου 24, 2006

Αχ κύριε Λεφάκη μου...



... και τώρα; Τί θα τον κάνω τόοοοοοοσο Πλούτωνα;

Υ.Γ. Μήπως ξέρει κανείς γιατί δεν παίρνει το λινκ; Μήπως οφείλεται στη δήθεν αναβάθμιση; Αυτά συμβαίνουν όταν οι λαϊκοί πάνε να το παίξουν κυριλέ και αναβαθμισμένοι, τα κάνουν όλα μούτι. Σαν να φιλοδοξεί να κάνει πάρτυ ο DertiΣ FM και να έχει τον κύριο Μακ Μανία για ντισκ τζόκεϋ, ένα πράγμα! Γίνονται αυτά τα πράγματα;

Ορίστε το λινκ, δεν μπορώ να κοπανάω συνεχώς τα πλήκτρα μέχρι να βρω λύση, θα μου χαλάσει το μανικιούρ και ίσως και το πεντικιούρ γιατί κάτι φορές γράφω με τα πόδια, όπως ίσως θα έχετε καταλάβει...

http://news.bbc.co.uk/2/hi/science/nature/5282440.stm

Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006

"Αντιγόνη" σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή

Το πρόβλημα με τα κλασσικά έργα, τόσο του θεάτρου όσο και της μουσικής, είναι ότι είναι αρκετά δύσκολο να αποτιμήσεις τις εκτελέσεις τους ειδικά όταν αυτές γίνονται από καταξιωμένους στο χρόνο καλλιτέχνες. Συχνά φεύγεις από το θέατρο ή από την αίθουσα συναυλιών και αναρρωτιέσαι αν ήταν η παράσταση τελικά που σου άρεσε ή αν ήταν το κλασσικό έργο που σε γοήτευσε για ακόμη μια φορά.

Η "Αντιγόνη" του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή όμως δεν μου δημιούργησε καμία αμφιθυμία τέτοιου είδους. Η παράσταση ήταν πολύ αδύναμη αν και ως πρόταση διδασκαλίας αρχαίου δράματος είχε κάποιο ενδιαφέρον και διασώθηκε σαφώς από τον υπέροχο, ποιητικό λόγο του Σοφοκλέους, από τον πολύ δυνατό χορό και από τους δεύτερους ρόλους οι οποίοι φαίνεται πως υπέστησαν μικρότερης έκτασης σκηνοθετικές παρεμβάσεις και οι ηθοποιοί αφέθηκαν στο να τους αναδείξουν.

Υπάρχει μια σειρά σκηνοθετών που αγαπώ πολύ τη δουλειά τους, ανάμεσα σε αυτούς ο Λευτέρης Βογιατζής και ο Γιάννης Χουβαρδάς, οι οποίοι όμως πάσχουν από ένα σοβαρό ελάττωμα από το οποίο παρασύρονται κάθε φορά που καταπιάνονται μ'ενα μεγάλο έργο. Το ελάττωμά τους αυτό είναι ότι "κομπλάρουν" απέναντι στο μέγεθος του έργου και αισθάνονται την ανάγκη να υψωθούν πάνω από το συγγραφέα παραβαίνοντας ουσιαστικά τις συμβάσεις του έργου και αλλιώνοντας, εν τέλει, τη φυσιογνωμία του.

Αυτή τη φορά, φαίνεται πως ο ταλαντούχος Λευτέρης Βογιατζής αποφάσισε πως το έργο του Σοφοκλή δεν πρέπει να λέγεται "Αντιγόνη" αλλά " Κρέων" και έτσι έστησε όλη τη σκηνοθεσία γύρω από το ρόλο του Κρέοντα τον οποίο είχε κρατήσει για τον εαυτό του... Έτσι, παραβίασε τη βασική σύμβαση που διέπει το έργο του Σοφοκλή και θέλει τον ήρωα στο επίκεντρο ( που στο συγκεκριμένο έργο είναι η Αντιγόνη και όχι ο Κρέων! ) ώστε να αναδεικνύεται σταδιακά η μοναξιά και η απομόνωσή του από το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ζει και να πραγματωθεί το τραγικό. Για να φανούν οι ηθικές συγκρούσεις τις οποίες βιώνει ο ήρωας, ο συγγραφέας στείνει διαλόγους- στιχομυθίες του ήρωα με τα υπόλοιπα πρόσωπα του έργου. Ε όλα αυτά πηγαίνουν περίπατο όταν μετατοπιστεί το κέντρο βάρους του έργου.

Έπειτα, όσοι παρακολουθούμε επί χρόνια τον Βογιατζή ως ηθοποιο, γνωρίζουμε ότι έχει το χαρακτηριστικό πρόβλημα εκφοράς του λόγου. Δεν μπορεί να "βγάλει" μεγάλες φράσεις γιαυτό και τις κόβει, δίνοντας συχνά την αίσθηση ότι κάθε φράση είναι και ερωτηματική. Το πρόβλημα αυτό το εξισορροπεί με τη καλή θεατρική του κίνηση και τις εκφράσεις του προσώπου του. Αυτό βέβαια, λειτουργεί όταν παίζει σε κλειστό θέατρο και με τους θεατές δίπλα του γιατί αλλιώς... Μπορεί να είμαι καχύποπτη αλλά επειδή όπως όλοι, έχω ακούσει και εγώ ιστορίες για τον παλιοχαρακτήρα του Βογιατζή, δεν θα μου έκανε εντύπωση αν κάποιος μου έλεγε πως επίτηδες έβαλε όλους τους ηθοποιούς στην Αντιγόνη να μιλούν με το δικό του τρόπο... Την Μουτούση την έχω δει πολλές φορές, δεν μιλάει έτσι. Η Σαουλίδου, το ίδιο. Και αν η διακεκομμένη εκφορά του λόγου, δεν αποτελεί πρόβλημα στο κλειστό θέατρο γιατί εξισορροπείται απο τα υπόλοιπα, στο τεράστιο ανοιχτό αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου όπου δεν είναι δυνατό στο θεατή να δει απο κοντά τις κινήσεις και τις εκφράσεις του προσώπου, δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα. Και αν δε οι ηθοποιοί έχουν να απαγγείλουν την απαράδεκτη μετάφραση του Νίκου Παναγιωτόπουλου, τότε κάποιες στιγμές το κοινό νιώθει ότι βλέπει τηλεοπτικό σήριαλ...

Στα ατού της παράστασης, ήταν ο πολύ δυνατός χορός. Καθόμουν στη μέση του κοίλου , στο τέλος του πρώτου διαζώματος και ευτυχώς που δεν καθομουν πιο χαμηλά και έτσι μπόρεσα και χάρηκα την αέναη κυκλική κίνηση του χορού. Βρήκα καταπληκτική την άποψη ότι όλος ο θίασος αποτελεί το χορό από τον οποίο οι πρωταγωνιστές βγαίνουν κάθε φορά για να παίξουν τα επεισόδια. Τα φωνητικά του Σακκά ήταν για τα πανηγύρια και μακάρι να είχε τον τσαμπουκά να βάλει βυζαντινή μουσική αληθινή παρά αυτά τα ντε μεκ βυζαντινά μουρμουρίσματα που δεν λειτούργησαν.

Το "σκηνικό" δεν λειτούργησε άσχημα τελικά. Έδινε την αίσθηση της κάψας και του δράματος που λαμβάνει χώρα κάτω από τον καυτό ήλιο και το σκληρό φως. Τα κουστούμια ήταν αδιάφορα, ευτυχώς που δεν εξετράπη προς την υπερβολή η σκηνογράφος όσον αφορά στα κουστούμια.

Ο Λευτέρης Βογιατζής ως Κρέων ήταν απλά κακός. Δεν έχει φωνή για τραγωδία ο άνθρωπος και χωρίς φωνή δε γίνεται δουλειά στα έργα αυτά αλλά δεν μου έκανε εντύπωση, ξέρω πως η τραγωδία δεν του πάει, το ζήτημα είναι γιατί δεν το ξέρει αυτός. Η Αμαλία Μουτούση με απογοήτευσε όμως. Περίμενα πολύ καλύτερη Αντιγόνη, θα λεγε κανείς πως ο ρόλος είναι για τα μέτρα της , πιστεύω πως τη χαντάκωσε η σκηνοθεσία και ο τρόπος που μίλαγε, βάζω στοίχημα πως αυτό ήταν επιταγή του σκηνοθέτη. Περίμενα μεγαλύτερη εσωτερικότητα, όμως έβγαλε ένα δύστροπο κοριτσάκι. Η Ισμήνη ήταν καλύτερη αν και αυτή έπασχε από το γνωστό πρόβλημα της εκφοράς του λόγου που ήταν ενοχλητικό. Ο Νίκος Κουρής ως Αίμονας ήταν συγκινητικός. Απορώ πως ανέχτηκε να παίξει τη σκηνή με τον Κρέοντα κρατώντας συνεχώς το σακάκι του πάνω από τον ώμο... Αν δεν ήταν αυτός η σκηνή θα θύμιζε " Λάμψη" με τον Γιάγκο Δράκο να τσακώνεται μ'εναν από τους γιούς του. Εδώ να αναφέρω ότι ο Βογιατζής σε ιδιαίτερα τραγικές στιγμές έβγαζε στον κόσμο γέλιο και δεν ήταν το γέλιο της αμηχανίας μπροστά στο τραγικό! Φυσικά σε αυτό φταίει και η επίπεδη μεταφραση.

Ο Τειρεσίας ενσαρκώθηκε από την Στεφανία Γουλιώτη και ήταν πολύ καλός. Μάλιστα ο διάλογος με τον Κρέοντα φώτισε το πόσο κακός ήταν ο δεύτερος! Εξαιρετική και η Αλεξία Καλτσίκη ως Άγγελος η οποία ήταν η μόνη που διέθετε φωνή για τραγωδία και η μόνη που κατάφερε να δημιουργήσει συγκίνηση και να φορτίσει εξαιρετικά το κλίμα, πριν από την τελική είσοδο του Κρέοντα στη σκηνή.

Τώρα ας μου εξηγήσει κάποιος, τί έχει κάνει ο ρόλος της Ευρυδίκης στον Βογιατζή και του έβγαλε τα μάτια δίνοντάς τον σε άντρα ηθοποιό; Η Ευρυδίκη ήταν σοκαριστική ( με την κακή έννοια) γιατί δεν ήταν ότι ένας άντρας υποδύονταν μια γυναίκα αλλά ότι ο γυναικείος ρόλος αποδόθηκε ωσάν να ήταν γραμμένος για τραβεστί. Τί να πω. Κουλαμάρες σαν και αυτές που κάνει ο Χουβαρδάς όταν ανεβάζει Ίψεν...

Στην αρχή η παράσταση με εξόργισε τόσο που ήθελα να φύγω, στη συνέχεια όμως με ηρέμησε η κίνηση του χορού και ο υπέροχος λόγος του Σοφοκλή, που παρά την κακοποίηση που υπέστη από τον μεταφραστή αποδείχτηκε για πολλοστή φορά τόσο ισχυρός ώστε να αντέχει να κουβαλάει στην πλάτη του τα σκηνοθετικά πειράματα του καθενός χωρίς να γελοιοποείται το έργο του.

Για άλλη μια φορά, ήταν ο Σοφοκλής που καθάρισε.