Mermaid's Tavern

Η θρυλική pub του Λονδίνου αναβιώνει στο ελληνικό διαδίκτυο.

Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006

Though lovers be lost love shall not.

This hour I tell things in confidence,
I might not tell everybody, but I will tell you.
Προσπαθώ αυτές τις μέρες να καταλάβω μετά από ποιό σημείο της ύπαρξης μου έγινα τόσο αναίσθητος με τον εαυτό μου και αποφάσισα να θάβω ό,τι με πληγώνει αντί να το κοιτάζω στα μάτια.

Κοντά 40 χρονών. Δεκάδες έρωτες... Μερικοί, αυτοί που μετά βίας θυμάμαι γιατί δε γουστάρω να θυμάμαι, κράτησαν ένα βράδυ... Άλλοι χρόνια... Άλλοι κρατούν ακόμη και άλλοι, οι χειρότεροι, αυτοί που πονούν περισσότερο, οι ανεκπλήρωτοι. Σε όλες τους έδωσα τη ζωή μου, σε όλες την ψυχή μου και όλες ήταν λιγότερο από αυτό που ήθελα κι αυτό που μου άξιζε.

Καμιά όμως δεν ήταν τόσο πουτάνα όσο η τελευταία και γι αυτό την αγαπάω τρελλά.

Έλεγε ο Αναγνωστάκης πως δεν υπάρχει πνευματικός ηρωισμός. Ναι αλλά υπάρχει πνευματική πουτανιά και μερικές γυναίκες υπάρχουν για να σου γαμούν τη ζωή. Μεγάλο πράγμα αυτό βέβαια και ίσως κάποια στιγμή να έχω τη μεγαλοψυχία να τους γράψω ένα γράμμα και να τους πω ευχαριστώ αλλά, βασικά, θέλω μόνο να ρίξω ένα χαρτάκι με ένα δίστοιχο του Whitman στο γραμματοκιβώτιο αργά τη νύχτα:

I am larger, better than I thought
I did not know I held such goodness
και μετά να με πιάσουν τα γέλια και να πάω να τα πιώ και να γνωρίσω σε δυο μέρες, τρεις το πολύ, τον επόμενο απόλυτο έρωτα και να δωθώ, να αφεθώ περιμένοντας, ξέροντας ίσως πως, ναι, αυτή είναι, αυτή θα αφήσει για μένα τα πάντα κι εγώ για κείνη, εκείνης τα μαλλιά θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα αγγίξω πριν κλείσω τα μάτια μου για τελευταία φορά. Έρωτας. Αγάπη. Πάθος πάθος πάθος και πόθος και τρέλλα και κλάμμα και γέλιο και το τηλέφωνο στο χέρι, χτύπησε και δεν το άκουσα άραγε;

Και ψέμματα ψέμματα ψέμματα, πες μου αλήθεια τον αγαπάς ακόμα τον πρώην σου, τι έκανες τόσην ώρα στην τουαλέτα, γιατί δε σήκωνες το τηλέφωνο, πώς και δουλεύεις πάλι μέχρι αργά;

Μ'αγαπάς;

Ακούμε το ψέμμα, κοιτάζουμε μέσα στα μάτια, ακούμε τη φωνή και το ξέρουμε, ΠΑΝΤΑ το ξέρουμε πως είναι ψέμμα αλλά χαμογελάμε και το δεχόμαστε γιατί τι θα γίνουν τα όνειρα; Πώς θα ζήσω μακρυά σου; Μετράμε, ζυγίζουμε, και αποφασίζουμε, ναι, είναι πιο εύκολο το ψέμμα από το να ξύσουμε την πληγή να βρούμε την αλήθεια.

Κι εσύ ποτέ δε θα με έχεις και θα πονάς περισσότερο από μένα.

Νοκ Άουτ. Κιμούλης στον καθρέφτη. Κλαίει και γελάει μαζί... "Μαλάκα μαλάκα μαλάκα μαλάκα... "

Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε αγγίξεις το κορμί σου
Και τό βρεις τσακισμένο απ'τις πληγές
Και γύρω σου κούκλες χλωμές ανίκανες ν' ακούσουν τη φωνή σου
Κι οι αλήθειες σου να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές.
Και την επόμενη φορά, τα ίδια λάθη θα κάνω, και ίσως κάποια μέρα είμαι ευτυχισμένος ξανά αλλά σίγουρα θα είμαι ο εαυτός μου.
After 39 years, this is all I've done

5 Comments:

Blogger Porfiry Petrovich said...

Έτσι όμως και βγει κάποιος κομπλεξικός και μου πει ότι ο Thomas για άλλο πράγμα μιλούσε όταν έγραφε

Though lovers be lost love shall not

θα του κατουρήσω την πισίνα.

Αυγούστου 28, 2006 2:51 π.μ.  
Blogger emotional_anaemia said...

Σ' αγκαλιάζω.

Αυγούστου 29, 2006 9:26 π.μ.  
Blogger Alkyoni said...

έφτασες στο σημείο...
"όταν κάποιο βράδυ θα σε ξυπνήσει απότομα η κραυγή σου
και τρέξεις στη μαμά σου να το πεις
κι εκείνη τρομαγμένη μες στο ψυγείο κλείσει τη φωνή σου
θα ναι αργά μεσάνυχτα και θα χεις κουραστεί..
.......
Όταν θ αγαπήσεις το γέλιο σου και την αναπνοή σου
και δεις πως έχεις κάτι να μας πεις
και γύρω σου κούκλες χλωμές,αδύναμες ν ακούσουν τη φωνή σου
οι αλήθειες σου να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές....
.......;;;;;;;;;;;;

Σεπτεμβρίου 06, 2006 9:33 π.μ.  
Blogger Porfiry Petrovich said...

Alkyoni λάθος το θυμάσαι. Μπερδεύεις τη δεύτερη με την τελευταία στροφή. Δε λέω, είναι καλύτερα έτσι αλλά προτιμώ το original :)

Τριάκοντα αργύρια αντίτιμο ζωής.

Σεπτεμβρίου 07, 2006 1:46 μ.μ.  
Blogger Alex A. said...

Πάθος + ψέμα = προμελετημένη αυτοτιμωρία... Μας χρειάζεται;

Ιανουαρίου 03, 2007 9:37 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home