Mermaid's Tavern

Όλοι είμαστε δύο

2006-12-27T10:27:00.000+02:00

40 χρόνια Star Trek

2006-09-08T23:01:00.000+03:00

Where no man has gone before...

Ααααχ τι ωραίες εποχές... 1 λεπτό σιγή παρακαλώ για να θυμηθούμε, εμείς οι μετέπειτα geeks, την παιδική μας ηλικία.

Βάσια Πατρικαρέα...

2006-09-07T20:13:00.000+03:00

Οι γυναίκες δεν μου αρέσουν ερωτικώς. Αυτό είναι καρατσεκαρισμένο και δοκιμασμένο, δεν το λέω άντε-άντε, λόγια του αέρα... Σήμερα όμως, είδα για μια δουλειά ( για ένα κάστινγκ συγκεκριμένα) την Ελληνίδα Playmate 2006, Βάσια Πατρικαρέα και παραλίγο ν'αρχίσω να χλιμιντρίζω σαν τον Λάμπρο Κωνσταντάρα στο " Κάτι Κουρασμένα Παλικάρια"... Δεν ξέρω αν υπάρχει Intelligent Design πάντως Tasteful Design υπάρχει σίγουρα!

Αχ κυρία Βάσια μου, μου δίνετε το τηλεφωνάκι του πατερούλη σας που σας έκανε τόσο όμορφη; Θέλω να τον συγχαρώ ιδιαιτέρως! Τί παίδαρους βγάζει αυτή η Μάνη, τέλος πάντων!

Το ποστ είναι αφιερωμένο στον κύριο Σκιά που το παγκοσμιοποιημένο blogger beta version δεν τον αφήνει να ποστάρει. Του αφιερώνω λοιπόν το σάιτ με τις φωτογραφίες της Ελληνίδας κουκλάρας. Απαλά μόνο κύριε Σκιά μου, μην μας πάθετε τίποτε.

Though lovers be lost love shall not.

2006-08-28T00:10:00.000+03:00

This hour I tell things in confidence,
I might not tell everybody, but I will tell you.

Προσπαθώ αυτές τις μέρες να καταλάβω μετά από ποιό σημείο της ύπαρξης μου έγινα τόσο αναίσθητος με τον εαυτό μου και αποφάσισα να θάβω ό,τι με πληγώνει αντί να το κοιτάζω στα μάτια.

Κοντά 40 χρονών. Δεκάδες έρωτες... Μερικοί, αυτοί που μετά βίας θυμάμαι γιατί δε γουστάρω να θυμάμαι, κράτησαν ένα βράδυ... Άλλοι χρόνια... Άλλοι κρατούν ακόμη και άλλοι, οι χειρότεροι, αυτοί που πονούν περισσότερο, οι ανεκπλήρωτοι. Σε όλες τους έδωσα τη ζωή μου, σε όλες την ψυχή μου και όλες ήταν λιγότερο από αυτό που ήθελα κι αυτό που μου άξιζε.

Καμιά όμως δεν ήταν τόσο πουτάνα όσο η τελευταία και γι αυτό την αγαπάω τρελλά.

Έλεγε ο Αναγνωστάκης πως δεν υπάρχει πνευματικός ηρωισμός. Ναι αλλά υπάρχει πνευματική πουτανιά και μερικές γυναίκες υπάρχουν για να σου γαμούν τη ζωή. Μεγάλο πράγμα αυτό βέβαια και ίσως κάποια στιγμή να έχω τη μεγαλοψυχία να τους γράψω ένα γράμμα και να τους πω ευχαριστώ αλλά, βασικά, θέλω μόνο να ρίξω ένα χαρτάκι με ένα δίστοιχο του Whitman στο γραμματοκιβώτιο αργά τη νύχτα:

I am larger, better than I thought
I did not know I held such goodness

και μετά να με πιάσουν τα γέλια και να πάω να τα πιώ και να γνωρίσω σε δυο μέρες, τρεις το πολύ, τον επόμενο απόλυτο έρωτα και να δωθώ, να αφεθώ περιμένοντας, ξέροντας ίσως πως, ναι, αυτή είναι, αυτή θα αφήσει για μένα τα πάντα κι εγώ για κείνη, εκείνης τα μαλλιά θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα αγγίξω πριν κλείσω τα μάτια μου για τελευταία φορά. Έρωτας. Αγάπη. Πάθος πάθος πάθος και πόθος και τρέλλα και κλάμμα και γέλιο και το τηλέφωνο στο χέρι, χτύπησε και δεν το άκουσα άραγε;

Και ψέμματα ψέμματα ψέμματα, πες μου αλήθεια τον αγαπάς ακόμα τον πρώην σου, τι έκανες τόσην ώρα στην τουαλέτα, γιατί δε σήκωνες το τηλέφωνο, πώς και δουλεύεις πάλι μέχρι αργά;

Μ'αγαπάς;

Ακούμε το ψέμμα, κοιτάζουμε μέσα στα μάτια, ακούμε τη φωνή και το ξέρουμε, ΠΑΝΤΑ το ξέρουμε πως είναι ψέμμα αλλά χαμογελάμε και το δεχόμαστε γιατί τι θα γίνουν τα όνειρα; Πώς θα ζήσω μακρυά σου; Μετράμε, ζυγίζουμε, και αποφασίζουμε, ναι, είναι πιο εύκολο το ψέμμα από το να ξύσουμε την πληγή να βρούμε την αλήθεια.

Κι εσύ ποτέ δε θα με έχεις και θα πονάς περισσότερο από μένα.

Νοκ Άουτ. Κιμούλης στον καθρέφτη. Κλαίει και γελάει μαζί... "Μαλάκα μαλάκα μαλάκα μαλάκα... "

Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε αγγίξεις το κορμί σου
Και τό βρεις τσακισμένο απ'τις πληγές
Και γύρω σου κούκλες χλωμές ανίκανες ν' ακούσουν τη φωνή σου
Κι οι αλήθειες σου να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές.

Και την επόμενη φορά, τα ίδια λάθη θα κάνω, και ίσως κάποια μέρα είμαι ευτυχισμένος ξανά αλλά σίγουρα θα είμαι ο εαυτός μου.

After 39 years, this is all I've done

Αχ κύριε Λεφάκη μου...

2006-08-24T19:41:00.000+03:00

... και τώρα; Τί θα τον κάνω τόοοοοοοσο Πλούτωνα;

Υ.Γ. Μήπως ξέρει κανείς γιατί δεν παίρνει το λινκ; Μήπως οφείλεται στη δήθεν αναβάθμιση; Αυτά συμβαίνουν όταν οι λαϊκοί πάνε να το παίξουν κυριλέ και αναβαθμισμένοι, τα κάνουν όλα μούτι. Σαν να φιλοδοξεί να κάνει πάρτυ ο DertiΣ FM και να έχει τον κύριο Μακ Μανία για ντισκ τζόκεϋ, ένα πράγμα! Γίνονται αυτά τα πράγματα;

Ορίστε το λινκ, δεν μπορώ να κοπανάω συνεχώς τα πλήκτρα μέχρι να βρω λύση, θα μου χαλάσει το μανικιούρ και ίσως και το πεντικιούρ γιατί κάτι φορές γράφω με τα πόδια, όπως ίσως θα έχετε καταλάβει...

http://news.bbc.co.uk/2/hi/science/nature/5282440.stm

"Αντιγόνη" σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή

2006-08-07T12:14:00.000+03:00

Το πρόβλημα με τα κλασσικά έργα, τόσο του θεάτρου όσο και της μουσικής, είναι ότι είναι αρκετά δύσκολο να αποτιμήσεις τις εκτελέσεις τους ειδικά όταν αυτές γίνονται από καταξιωμένους στο χρόνο καλλιτέχνες. Συχνά φεύγεις από το θέατρο ή από την αίθουσα συναυλιών και αναρρωτιέσαι αν ήταν η παράσταση τελικά που σου άρεσε ή αν ήταν το κλασσικό έργο που σε γοήτευσε για ακόμη μια φορά.

Η "Αντιγόνη" του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή όμως δεν μου δημιούργησε καμία αμφιθυμία τέτοιου είδους. Η παράσταση ήταν πολύ αδύναμη αν και ως πρόταση διδασκαλίας αρχαίου δράματος είχε κάποιο ενδιαφέρον και διασώθηκε σαφώς από τον υπέροχο, ποιητικό λόγο του Σοφοκλέους, από τον πολύ δυνατό χορό και από τους δεύτερους ρόλους οι οποίοι φαίνεται πως υπέστησαν μικρότερης έκτασης σκηνοθετικές παρεμβάσεις και οι ηθοποιοί αφέθηκαν στο να τους αναδείξουν.

Υπάρχει μια σειρά σκηνοθετών που αγαπώ πολύ τη δουλειά τους, ανάμεσα σε αυτούς ο Λευτέρης Βογιατζής και ο Γιάννης Χουβαρδάς, οι οποίοι όμως πάσχουν από ένα σοβαρό ελάττωμα από το οποίο παρασύρονται κάθε φορά που καταπιάνονται μ'ενα μεγάλο έργο. Το ελάττωμά τους αυτό είναι ότι "κομπλάρουν" απέναντι στο μέγεθος του έργου και αισθάνονται την ανάγκη να υψωθούν πάνω από το συγγραφέα παραβαίνοντας ουσιαστικά τις συμβάσεις του έργου και αλλιώνοντας, εν τέλει, τη φυσιογνωμία του.

Αυτή τη φορά, φαίνεται πως ο ταλαντούχος Λευτέρης Βογιατζής αποφάσισε πως το έργο του Σοφοκλή δεν πρέπει να λέγεται "Αντιγόνη" αλλά " Κρέων" και έτσι έστησε όλη τη σκηνοθεσία γύρω από το ρόλο του Κρέοντα τον οποίο είχε κρατήσει για τον εαυτό του... Έτσι, παραβίασε τη βασική σύμβαση που διέπει το έργο του Σοφοκλή και θέλει τον ήρωα στο επίκεντρο ( που στο συγκεκριμένο έργο είναι η Αντιγόνη και όχι ο Κρέων! ) ώστε να αναδεικνύεται σταδιακά η μοναξιά και η απομόνωσή του από το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ζει και να πραγματωθεί το τραγικό. Για να φανούν οι ηθικές συγκρούσεις τις οποίες βιώνει ο ήρωας, ο συγγραφέας στείνει διαλόγους- στιχομυθίες του ήρωα με τα υπόλοιπα πρόσωπα του έργου. Ε όλα αυτά πηγαίνουν περίπατο όταν μετατοπιστεί το κέντρο βάρους του έργου.

Έπειτα, όσοι παρακολουθούμε επί χρόνια τον Βογιατζή ως ηθοποιο, γνωρίζουμε ότι έχει το χαρακτηριστικό πρόβλημα εκφοράς του λόγου. Δεν μπορεί να "βγάλει" μεγάλες φράσεις γιαυτό και τις κόβει, δίνοντας συχνά την αίσθηση ότι κάθε φράση είναι και ερωτηματική. Το πρόβλημα αυτό το εξισορροπεί με τη καλή θεατρική του κίνηση και τις εκφράσεις του προσώπου του. Αυτό βέβαια, λειτουργεί όταν παίζει σε κλειστό θέατρο και με τους θεατές δίπλα του γιατί αλλιώς... Μπορεί να είμαι καχύποπτη αλλά επειδή όπως όλοι, έχω ακούσει και εγώ ιστορίες για τον παλιοχαρακτήρα του Βογιατζή, δεν θα μου έκανε εντύπωση αν κάποιος μου έλεγε πως επίτηδες έβαλε όλους τους ηθοποιούς στην Αντιγόνη να μιλούν με το δικό του τρόπο... Την Μουτούση την έχω δει πολλές φορές, δεν μιλάει έτσι. Η Σαουλίδου, το ίδιο. Και αν η διακεκομμένη εκφορά του λόγου, δεν αποτελεί πρόβλημα στο κλειστό θέατρο γιατί εξισορροπείται απο τα υπόλοιπα, στο τεράστιο ανοιχτό αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου όπου δεν είναι δυνατό στο θεατή να δει απο κοντά τις κινήσεις και τις εκφράσεις του προσώπου, δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα. Και αν δε οι ηθοποιοί έχουν να απαγγείλουν την απαράδεκτη μετάφραση του Νίκου Παναγιωτόπουλου, τότε κάποιες στιγμές το κοινό νιώθει ότι βλέπει τηλεοπτικό σήριαλ...

Στα ατού της παράστασης, ήταν ο πολύ δυνατός χορός. Καθόμουν στη μέση του κοίλου , στο τέλος του πρώτου διαζώματος και ευτυχώς που δεν καθομουν πιο χαμηλά και έτσι μπόρεσα και χάρηκα την αέναη κυκλική κίνηση του χορού. Βρήκα καταπληκτική την άποψη ότι όλος ο θίασος αποτελεί το χορό από τον οποίο οι πρωταγωνιστές βγαίνουν κάθε φορά για να παίξουν τα επεισόδια. Τα φωνητικά του Σακκά ήταν για τα πανηγύρια και μακάρι να είχε τον τσαμπουκά να βάλει βυζαντινή μουσική αληθινή παρά αυτά τα ντε μεκ βυζαντινά μουρμουρίσματα που δεν λειτούργησαν.

Το "σκηνικό" δεν λειτούργησε άσχημα τελικά. Έδινε την αίσθηση της κάψας και του δράματος που λαμβάνει χώρα κάτω από τον καυτό ήλιο και το σκληρό φως. Τα κουστούμια ήταν αδιάφορα, ευτυχώς που δεν εξετράπη προς την υπερβολή η σκηνογράφος όσον αφορά στα κουστούμια.

Ο Λευτέρης Βογιατζής ως Κρέων ήταν απλά κακός. Δεν έχει φωνή για τραγωδία ο άνθρωπος και χωρίς φωνή δε γίνεται δουλειά στα έργα αυτά αλλά δεν μου έκανε εντύπωση, ξέρω πως η τραγωδία δεν του πάει, το ζήτημα είναι γιατί δεν το ξέρει αυτός. Η Αμαλία Μουτούση με απογοήτευσε όμως. Περίμενα πολύ καλύτερη Αντιγόνη, θα λεγε κανείς πως ο ρόλος είναι για τα μέτρα της , πιστεύω πως τη χαντάκωσε η σκηνοθεσία και ο τρόπος που μίλαγε, βάζω στοίχημα πως αυτό ήταν επιταγή του σκηνοθέτη. Περίμενα μεγαλύτερη εσωτερικότητα, όμως έβγαλε ένα δύστροπο κοριτσάκι. Η Ισμήνη ήταν καλύτερη αν και αυτή έπασχε από το γνωστό πρόβλημα της εκφοράς του λόγου που ήταν ενοχλητικό. Ο Νίκος Κουρής ως Αίμονας ήταν συγκινητικός. Απορώ πως ανέχτηκε να παίξει τη σκηνή με τον Κρέοντα κρατώντας συνεχώς το σακάκι του πάνω από τον ώμο... Αν δεν ήταν αυτός η σκηνή θα θύμιζε " Λάμψη" με τον Γιάγκο Δράκο να τσακώνεται μ'εναν από τους γιούς του. Εδώ να αναφέρω ότι ο Βογιατζής σε ιδιαίτερα τραγικές στιγμές έβγαζε στον κόσμο γέλιο και δεν ήταν το γέλιο της αμηχανίας μπροστά στο τραγικό! Φυσικά σε αυτό φταίει και η επίπεδη μεταφραση.

Ο Τειρεσίας ενσαρκώθηκε από την Στεφανία Γουλιώτη και ήταν πολύ καλός. Μάλιστα ο διάλογος με τον Κρέοντα φώτισε το πόσο κακός ήταν ο δεύτερος! Εξαιρετική και η Αλεξία Καλτσίκη ως Άγγελος η οποία ήταν η μόνη που διέθετε φωνή για τραγωδία και η μόνη που κατάφερε να δημιουργήσει συγκίνηση και να φορτίσει εξαιρετικά το κλίμα, πριν από την τελική είσοδο του Κρέοντα στη σκηνή.

Τώρα ας μου εξηγήσει κάποιος, τί έχει κάνει ο ρόλος της Ευρυδίκης στον Βογιατζή και του έβγαλε τα μάτια δίνοντάς τον σε άντρα ηθοποιό; Η Ευρυδίκη ήταν σοκαριστική ( με την κακή έννοια) γιατί δεν ήταν ότι ένας άντρας υποδύονταν μια γυναίκα αλλά ότι ο γυναικείος ρόλος αποδόθηκε ωσάν να ήταν γραμμένος για τραβεστί. Τί να πω. Κουλαμάρες σαν και αυτές που κάνει ο Χουβαρδάς όταν ανεβάζει Ίψεν...

Στην αρχή η παράσταση με εξόργισε τόσο που ήθελα να φύγω, στη συνέχεια όμως με ηρέμησε η κίνηση του χορού και ο υπέροχος λόγος του Σοφοκλή, που παρά την κακοποίηση που υπέστη από τον μεταφραστή αποδείχτηκε για πολλοστή φορά τόσο ισχυρός ώστε να αντέχει να κουβαλάει στην πλάτη του τα σκηνοθετικά πειράματα του καθενός χωρίς να γελοιοποείται το έργο του.

Για άλλη μια φορά, ήταν ο Σοφοκλής που καθάρισε.

Καθώς ωριμάζω...

2006-06-27T23:10:00.000+03:00

...που λέει και ο suigenerisav. "Αποφάσισα να συμμετάσχω σ' αυτόν τον ιδιότυπο ενδο-στοχασμό. Αφορμή, οι σχετικές περιφερόμενες λίστες".

Ορίστε αυτά που νομίζω πως έχω μάθει ωριμάζοντας, ειπωμένα με απλά λογάκια:

Η μόρφωση είναι μονόδρομος για την ουσιαστική χειραφέτηση μιας γυναίκας.

Η οικονομική ανεξαρτησία είναι το παν στη ζωή.

Αντίθετα απ'ότι ισχυρίζονται κάποιοι, η εμφάνιση μετράει και μάλιστα μετράει πολύ.

Οι γυναίκες που ασχολούνται αποκλειστικώς με την εμφάνισή τους είναι για λύπηση.

Η γλωσσομάθεια είναι κλειδί που ανοίγει πόρτες. Σε τελευταία ανάλυση η ιταλική κ η γαλλική Vogue είναι κλάσεις ανώτερες από την ελληνική...

Οι τρόποι και η θρησκευτική τήρηση των κανόνων του savoir-vivre είναι αυτοί που κάνουν τη διαφορά. Ο κόσμος είναι γεμάτος κατακαλτάκες και ταγάρια, δεν χρειάζεται άλλη μία.

Ο έρωτας περνάει σίγουρα από το στομάχι.

Οι άντρες που δεν προσέχουν τον εαυτό τους και κυκλοφορούν σα λέτσοι δεν πρόκειται να προσέξουν και σένα. Κάτω οι λέτσοι.

Πολύ συχνά οι γκαίυ άντρες πηγαίνουν και με γυναίκες και κάνουν ΚΑΙ ΓΑΜΩ τα κρεβάτια.Είναι τραγικό λάθος όμως να τους ερωτευτείς.

Ευτυχώς ερωτευόμαστε παραπάνω από μια φορά. Δεν υπάρχει ένας πρίγκηπας αλλά πολλοί.

Οι σωστοί fuck buddies είναι επένδυση. Αν μη τί άλλο αποτελούν ένα καλό κίνητρο να αποτριχώνεις συστηματικά τα πόδια σου.

Πολύ συχνά οι άντρες κάνουν τους δύσκολους από χαμηλή αυτοεκτίμηση. Όταν βλέπουμε χαμηλή αυτοεκτίμηση τρέχουμε μακριά εκτός αν είμαστε ψυχίατροι και θέλουμε να κάνουμε διδακτορικό για το θέμα.

Είπα διδακτορικό. Είναι λάθος να σκέφτεται μια γυναίκα ότι είναι χαμένος χρόνος. Η μόρφωση δεν είναι ποτέ χαμένος χρόνος.

Τους παντρεμένους τους τρέχεις, δεν σε τρέχουν και δεν τους επιτρέπεις ποτέ να σου υποσχεθούν παπαριές γιατί στο τέλος θα τους σιχαθείς. Όσοι βρίζουν τις γυναίκες τους είναι τσόλια. Καρτατσεκαρισμένο αυτό. ΦΥΣΙΚΑ δεν πιστεύεις ΠΟΤΕ ότι δεν κάνουν σεξ με τη γυναίκα τους αλλά δεν σου καίγεται και καρφάκι για το τί κάνει ο καθένας όταν δεν είναι μαζί σου. Αν δεν το έχεις μάθει αυτό το τελευταίο, τότε απέχεις από την ωρίμανση, αρκετά I am afraid...

Οι άντρες είναι εξίσου κατίνες με τις γυναίκες. Σου ψάχνουν το κινητό, τον υπολογιστή, σε παρακολουθούν κλπ.

Αντίθετα από τις γυναίκες, οι άντρες συγχωρούν την απιστία. Αυτή είναι μια από τις πλέον εντυπωσιακές διαπιστώσεις που έκανα τα τελευταία χρόνια.

Είναι λάθος να λυσσάς να μάθεις " την αλήθεια". 9 στις 10 φορές θα σε τσούξει. Είναι έξυπνη κίνηση να κάνεις τον μαλάκα κάτι φορές.

Στο ελεύθερο επάγγελμα πρέπει να είσαι killer και Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ μη βάλεις ΠΟΤΕ τα κλάμματα μπροστά σε άντρα. Μα ΠΟΤΕ.

Στο ελεύθερο επάγγελμα οι γυναίκες είναι καλύτερες από τους άντρες όμως αν τους βγουν ανταγωνιστικά, θα τις φάνε λάχανο. Ναι, χρειάζεται και πουτανιά και δεν είναι υποτιμητικό να τους κολλήσεις το βυζί στα μούτρα αν χρειαστεί. Υποτιμητικό είναι να μην μπορείς να πληρώσεις τους λογαριασμούς σου και να κλείνεις την επιχείρησή σου επειδή δεν μπορείς να την προστατεύσεις με νύχια και με δόντια.

Δεν υφίσταται θέμα χρόνου για μια γυναίκα όπως ισχυρίζεται ο suigenerisav. Σε τελευταία ανάλυση υπάρχει πάντοτε η επιστημη.

Τα παιδιά είναι πολύ ωραία φάση αλλά δεν είναι το παν. Η ανθρωπότητα θα επιζήσει και χωρίς τον πολλαπλασιασμό του δικού μου DNA.

Άσχετα απ'ότι γράφουν οι άντρες στα μπλογκ τους, τους κομπλάρει ΠΑΝΤΑ μια γυναίκα που τους δείχνει ότι τους θέλει μόνο για σεξ.

Καλό είναι να ξέρεις ξένες γλώσσες. Καλό είναι να έχεις ένα-δυο πτυχία. Ακόμη πιο καλό είναι να έχεις τρόπους και να έχεις φροντισμένη εμφάνιση. Αν δεν ξέρεις όμως να παίρνεις πίπες της προκοπής δεν κάνεις τίποτε και αυτό το λέω πολύ σοβαρά.

Χωρίς χιούμορ δεν τη βγάζεις καθαρή.

Δεν κάνουμε ποτέ οικονομία στο κωμμωτήριο. Πάμε πάντα στο καλύτερο και γενικώς την πάρτη μας τη φροντίζουμε χωρίς να γίνεται και έμμονη ιδέα, εξάλλου, έχουμε και δουλειές.

Δεν δεχεσαι να σε τρέχουν στα σουβλατζίδικα και τα φαστ φουντ και στα κάμπινγκ για διακοπές αν δεν σου αρέσει τίποτε από τα παραπάνω γιατί μετά θα σ'εχουν του πεταματού.

Οι γυναίκες δε πρέπει να βρίζουν και αυτό το λέει κάποια που βρίζει σα χαμάλης.

Πρέπει να φροντίζεις να έχεις όμορφες, έξυπνες και μορφωμένες φίλες. Ανεβάζουν και το δικό σου επίπεδο. Γενικά πρέπει να επιδιώκεις τη συναναστροφή με καλύτερους από σένα.

Η μοναξιά είναι δύσκολη αλλά κάτι φορές είναι καλύτερη από μια μέτρια παρέα.

Χομπυ. Γιατί οι γυναίκες δεν έχουν τα δικά τους ενδιαφέροντα και τα δικά τους χόμπυ;Γιατί οι περισσότερες δεν ανοίγουν κανένα βιβλίο;Θλιβερό.Η μέρα δεν ξεκινάει ποτέ χωρίς διάβασμα εφημερίδας. Διαβάζουμε πολύ και διαβάζουμε τα πάντα.

Αν μια γυναίκα σε προσβάλει βουλωστο γιατί είναι αντιαισθητικό να τσακώνεσαι αλλά μην το ξεχάσεις. Τις κουφάλες που είναι ανταγωνιστικές και επιθετικές στις άλλες γυναίκες ενώ είναι γατούλες στους άντρες, τις περιμένουμε στη γωνία να τις πηδήξουμε ανελέητα αλλά πάντα χωρίς μάρτυρες.Δεν χρειάζεται να το μάθει όλος ο κόσμος ότι τελικώς τις πήδηξες, αυτό είναι αντρική σκέψη. Αρκεί που θα το ξέρετε οι δυο σας.

Οι άντρες πριν τα 30 είναι ΚΑΙ ΓΑΜΩ.

Είναι εντελώς ντεκαβλέ να βάζεις έναν άντρα να κάνει δουλειές. Τον ακυρώνεις ως εραστή. Σόρρυ κορίτσια αλλά αυτή είναι η δική μου άποψη.

Δεν μπορείς να έχεις και εραστή και παραδουλεύτρα και κουβαλητή και πατέρα δικό σου και του παιδιού σου τον ίδιο άντρα. Give them a break.

Όταν παντρεύονται οι κολλητοί σου, αλλάζει και η δική σου ζωή.

Δεν υπάρχουν " οι άντρες". Κάθε ένας είναι ξεχωριστή περίπτωση. Μόνον οι μάνες τους είναι οι ίδιες και είναι όλες "αντίπαλοι", μη σε ξεγελάσουν με ντε μεκ φιλίες. Είναι πάντα εκ του πονηρού και αυτό το λέει κάποια που είχε ΠΑΝΤΑ άψογες σχέσεις με τις "πεθερές".Πάντως τις πεθερες τις σεβόμαστε ή τουλάχιστον προσποιούμαστε ότι τις σεβόμαστε για τον αμέσως επόμενο λόγο.

Τους γκόμενούς μας πρέπει να τους σεβόμαστε αυτό είναι βασικό.

Είναι λάθος να καθίσεις να κάνεις τα χατήρια των παιδιών του για να σε συμπαθήσουν. Δεν θα σε συμπαθήσουν και θα σε πηδήξουν και ανάποδα. Εννοείται πως κάθε πατέρας και κάθε μητέρα θα πάρουν το μέρος των παιδιών τους και καλά θα κάνουν αλλιώς είναι μαλάκες.

Οι μουσικοί είναι και ΓΑΜΩ τους γκόμενους. :-)

Πολλοί έχουν μαύρα μεσάνυχτα από σεξ. Τί πολλοί, δηλαδή οι περισσότεροι. Μπορεί να βελτιωθούν όμως.

Οι παρτούζες δεν λένε.Πολύ κακό για το τίποτε.

Όσες σου λένε κακίες για τον μικρότερο που κυκλοφορείς το κάνουν από ζήλια. Το ξέρω επειδή σε ανάλογες περιπτώσεις έχω πει τέτοιες κακίες από ζήλια.

Κάτι ξέρουν οι άντρες που τα φτιάχνουν με μικρότερες.

Οι λεφτάδες δεν σε αφήνουν παγερώς αδιάφορη.Μη λέμε και μαλακίες.
.
Οι ορμόνες. Τα έχω αναλύσει σε προηγούμενο ποστ. :-)

Για τον Αρμάνι η δεκατία του 90 ήταν αξεπέραστη. Όταν λέμε παπούτσια εννοούμε Ferragamo.Όταν λέμε παπούτσια εννοούμε ψηλοτάκουνα. Οι γυναίκες φοράνε φούστες. Μετα τα 30 το μίνι δείχνει φτηνό. Ο Τομ Φορντ είναι ο μόνος γκαίυ σχεδιαστής που δεν μισεί τις γυναίκες. Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές και τα κόκκινα κραγιόν και ω ναι και το μεγάλο στήθος! Το Madame Figaro είναι το πιο καλό γυναικείο περιοδικό και πρέπει να ρίχνεις καμια ματιά στα αντρικά περιδικά lifestyle για να καταλαβαίνεις που διαβάζουν τις μαλακίες που τους σφηνώνονται στο κεφάλι.

Υπάρχει έρωτας και είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί!

Το τέλος μιας σχέσης.

2006-06-25T15:22:00.000+03:00

Κρίμα και μου άρεσε πολύ γιατι μ'εκανε και γέλαγα αλλά όταν χθες βράδυ άνοιξα το δώρο που μου έφερε όλος υπερηφάνεια και είδα ότι ήταν ένα i-Dog χρώματος ροζ, θίχτηκα. Όχι για το idog, ούτε για το χρώμα αλλά επειδή έλεγε ξανά και ξανά: " Κουνάει και τ'αυτιά του όταν παίζει μουσική, δεν είναι γλυκούλι;".

Γλυκούλι;

Αυτή η λέξη, το " γλυκούλι" ήταν που μου έδωσε τη χαριστική βολή. Δεν μου το αγόρασε ως όφειλε, σαρκαστικά, για να γελάσουμε. Όχι! Το αγόρασε γιατί ήθελε να κάνει σε μένα, την Ελένη, ένα γλυκούλι δώρο!

Κανείς άλλος άντρας δεν έχει προσβάλει τη γενετήσια μου αξιοπρέπεια τόσο βάναυσα.Αναρρωτιέμαι αν ο νόμος που σχεδιάζεται για τη σεξουαλική παρενόχληση περιγράφει ένα τέτοιο ειδεχθές έγκλημα...

Ούτε ο κύριος Θας που κρατούσε την πετσέτα με τον Γκούφη, τέτοια ήττα...

Blitzkrieg

2006-06-11T12:16:00.000+03:00

Επήρα αφορμήν από τον Αθήναιο, ο οποίος γράφει για τους Τεύτονες του Μέλανος Δρυμού.

[Παρένθεσις.
Στό προηγούμενο Μουντιάλ, είχε η ΕΡΤ μία καλή εκπομπή κάθε βράδυ με τον Καρπετόπουλο και τον Πανούτσο, όπου οι άνθρωποι συζητούσαν για ποδόσφαιρο. Τώρα έχουν ένα show με τα «κακά παιδιά» Λάλα και Ταγματάρχη [πφφ...], όπου καλούν celebrities και τίς ρωτούν με ποιόν ποδοσφαιριστή θα ήθελαν να κοιμηθούν, κάνουν τηλεφωνικές φάρσες σε ατυχείς δημοσίους υπαλλήλους («είμαι ο Παλαιοκώστας και απαιτώ να μου φέρετε τηλεόραση στο βουνό για να δω την Αργεντινή») [τα «Candid camera» και τα παρόμοια εμένα πάντοτε μέ ενοχλούσαν], και κλείνουν την έκπομπή με τον... Χορταρέα, ο οποίος μάς λέει ποιές ομάδες ευνοούν οι πλανήτες στους αυριανούς αγώνες. Εκεί πια και εγώ πείθομαι ότι χρειάζονται οι skeptics του Αθήναιου να πάνε να τούς δείρουν.
Κλείνει η παρένθεσις.]

Τό θέμα μας, λοιπόν, είναι οι Γερμανοί.

Προσωπικώς, εύχομαι να χάσουν στον τελικό από τους Αργεντινο-Βραζιλιάνους, διότι και οι Τεύτονες πρέπει να μάθουν να φέρονται. Ωστόσο, έχουν το κάτι τί τους, ομολογουμένως. Αντιγράφω [στην φωτογραφία, η επέλασις της γερμανικής ομάδος]:

"...
Ψυχολογικά, λοιπόν, οι γερμαναράδες θα ξεκινήσουν τον αγώνα με "μπλιτς κρικ", κεραυνοβόλο πόλεμο. Αυτό το έχω δη στον ύπνο μου. Οι Γερμανοί θέλουν, ει δυνατόν, να καθαρίσουν την πρόκριση στο πρώτο τέταρτο του ματς, διασκορπίζοντας τον αντίπαλο και στέλνοντας στην Αγγλία ένα μήνυμα, που θα παραλύση τα νεύρα της και θα γεμίση την ανασφαλή ψυχή της με βαγκνερικό μεταφυσικό δέος. "Έρχονται οι Γερμανοί!". "Τα πάντσερ!". "Ο Ζίγκφριντ!".

Ο υπεράνθρωπος καλπάζει πάνω σε άτι από φωτιά και θυμωμένο μαύρο καπνό, άτρωτος, αλύγιστος, ανελέητος. Με διάφανο μάτι γερακιού ψάχνει τη λεία του, που τρέμει από την ανήμερη παρουσία του και προσπαθεί να γίνη μικρή και αθέατη, καθώς σέρνεται πάνω στο χώμα. Τα αρρενωπά χαρακτηριστικά του γρανίτινου προσώπου παίρνουν ύφος αγαλλίασης, απόκοσμης έκστασης, καθώς αντικρύζει μπροστά του τις πύλες της Βαλχάλλα να ανοίγουν και την αθανασία να γνέφη με τα προκλητικά της πέπλα. Το αίμα του θηράματος, ο τρόμος του, είναι το εισιτήριο. Σαν καταιγίδα ξεχύνεται το θεριό προς τα μπρος, με την ξανθή χαίτη να ανεμίζη ξέφρενα και το αιχμηρό δόρυ να ψάχνη με σιγουριά το στόχο του. (Ο Αχιλλέας, για όσους "ξέρουν" ήταν Γερμανός. Έλληνας ήταν ο Έκτορας.) Οσμή θειαφιού και φωτιάς, ήχοι χαλκού και κυμβάλων πλημμυρίζουν τον αέρα.
..."

(Ηλίας Μπαζίνας, "Φίλαθλος", 30 Αυγ. 2000)

[Στο περί Αχιλλέως και Έκτορος έχω ένστασιν, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.]

Οι γυναίκες της ζωής μου.

2006-05-23T16:39:00.000+03:00

με σόδα.

1968 Πράγα. Η Ζένια με χώρισε γιατί δεν την κοίταζα στα μάτια.

Είχε δίκιο. Μου ήταν αδύνατον να ξεκολλήσω τα μάτια μου απ' τα φρύδια της.

*

Το iPod και το ταμπόν.

2006-05-03T22:27:00.000+03:00

Στην μπλογκόσφαιρα έχω συναντήσει πολλά φρούτα εκτός από κομπλεξικά άτομα, παρ'όλα αυτά όμως, προειδοποιώ πως το θέμα μπορεί να ενοχλήσει μερικούς άντρες. Συνεχίζετε με δική σας ευθύνη, λοιπόν.

Η καλύτερή μου φίλη, μας ανακοίνωσε πριν από 20 μέρες ότι είναι έγκυος. Χθες που είχαμε πάει σπίτι της και συζητάγαμε διάφορα, η Αλεξία παρατήρησε ότι ναι μεν η εγκυμοσύνη είναι δύσκολη περίοδος αλλά γλυτώνεις τουλάχιστον, απο ΤΗΝ περίοδο για 9 μήνες. Αμέσως έβαλα τα γέλια γιατί πριν από λίγο καιρό είχα διαβάσει ένα παλαιότερο κείμενο του J95 για το θέμα με τον τίτλο " Ο Σίσυφος και το Ταμπόν" που αποτελεί την πιο σοβαρή αλλά και χιουμοριστική ανάλυση που έχω διαβάσει για το θέμα και βέβαια υπάρχει και το κορυφαίο κείμενο της Κουρούνας.

Πριν προχωρήσετε συνιστώ να διαβάσετε το κείμενο του κυρίου Τζέϋ για να ξέρετε σε τί αναφέρομαι.

Μάλλον θα φταίει το γεγονός ότι από μικρή, γνώρισα κάποιες γυναίκες που είχαν φυλακιστεί σε δύσκολες συνθήκες και το γεγονός ότι συνέχισαν να έχουν περίοδο ενώ ήταν έγκλειστες- φυλακισμένες ήταν τρανή απόδειξη ότι ήταν ακόμη ζωντανές και έτσι, ποτέ δεν παραπονέθηκα για το γεγονός.Έπειτα, από κοριτσάκι ήμουν ιδιαιτέρως παρατηρητικό με την έννοια ότι μου άρεσε να παρατηρώ τη φύση γύρω μου. Ήμουν από τα σπασικλάκια που εκτός από το πιο τακτικό και πιο υπέροχο φυτολόγιο στην τάξη,( σε αυτό το σημείο λυποθυμάει η Κουρούνα) όταν η δασκάλα μας έβαζε να φυτεύουμε φακές κρατούσα ημερολόγιο( θα το θυμάστε όλοι φαντάζομαι) στο οποίο κατέγραφα με θρησκευτική ευλάβεια την ανάπτυξή τους.

Έτσι λοιπόν κατάλαβα σχετικά νωρίς ότι το να είσαι γυναίκα είναι κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον ΚΑΙ από βιολογικής άποψης, μιας και το σώμα μια γυναίκας καμμία μέρα του μήνα δεν είναι ίδιο με την άλλη! Αυτό από μικρή το έβρισκα εξαιρετικό και άλλη μια αφορμή για δήθεν επιστημονικές παρατηρήσεις, πειράματα και καταγραφές...( αυξομειώσεις βάρους μέσα σ'ενα μήνα, αλλαγές στο δέρμα, στα μαλλιά κλπ- μετά κάπου διάβασα για τη μέτρηση της θερμοκρασίας ως παράμετρο προσδιορισμού των γόνιμων ημερών αλλά μου την έδινε να είμαι με το θερμόμετρο στο χέρι άσε που για να το επιβεβαιώσεις έπρεπε να μείνεις έγκυος και έτσι το πείραμα αυτό έμεινε ημιτελές)

Έτσι, η περίοδος δεν με ενοχλεί καθόλου. Θα λεγα μάλιστα πως θα μελαγχολήσω χοντρά όταν θα σταματήσει λόγω ηλικίας. Οι ρυτίδες και η φθορά του σώματος με αφήνουν αδιάφορη όμως το τέλος της αναπαραγωγικής περιόδου δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι...ΑΥΤΟ θα σημάνει την αληθινή έλευση του γήρατος, όχι δυο ρυτίδες και τα γηρατειά είναι το αληθινό άσχημο παιχνίδι της Φύσης κύριε Τζέυ μου, όχι η περίοδος. Άσε που χωρίς αυτό "το ντους των ορμονών" ( κάποιος γιατρός το έχει περιγράψει έτσι αλλά τώρα δεν θυμάμαι ποιος) θα πέσουν σίγουρα και οι επιδόσεις στο κρεβάτι και αυτό είναι άλλο ένα δράμα. Γιατί στη Φύση μας είναι να κάνουμε συνεχώς έρωτα και να αναπαραγόμαστε ( Ορλαντάκι) , όχι να ηδονιζόμαστε με τα πειράματα στο CERN και τη Δίκη για το Intelligent Design. Ναι βρε κύριε Τζεύ μου και με αυτά ηδονιζόμαστε και πολύ μάλιστα, αλλά νταξει, υπάρχει μια διαφορά όπως και να το κάνεις.

Βέβαια, όσον αφορά στο πόσο ενοχλητική είναι η περίοδος, ισχύει η περιγραφή της Μ13 στα σχόλια του ποστ που έκανα λίνκ. Είναι όντως σαν να έχεις επί τρεις μέρες ένα κωλόχερο σφηνωμένο...

Όμως αυτό περνάει...Ναι περνάει αλλά πού να το ξέρει ο κύριος Τζέυ που προφανώς και πολύ σωστά κάνει παρέα με κορίτσια της ηλικίας του.

Γύρω στα 30, φαίνεται πως τα κωλόχερα αρχίζουν επιτέλους ν' ασχολούνται με νεαρότερα κωλαράκια ( της Μ13 και των φιλενάδων της για παράδειγμα.. Μπουχαχα) και οι ορμόνες δείχνουν ότι συμμαχούν μαζί σου!!! Ξυπνάς και είσαι ετών 30 και νιώθεις πως ως δια μαγείας όλα αυτά τα άχαρα κρεβάτια που έκανες την προηγούμενη 10ετία επιτέλους αποδίδουν λες και δεν ήταν τίποτε παραπάνω από ένα είδος τάματος στην ωρίμανση, ίσως και προπόνηση για την επόμενη σεξ-Ο-λυμπιάδα στην οποία δεν είχες ποτέ σου σκοπό να πάρει μέρος αλλά τώρα έχεις αρχίσει να το σκέφτεσαι σοβαρά!

Αρχίζεις να λαμβάνεις το πρώτο εγκωμιαστικό feedback, οι άντρες σταματούν να θαυμάζουν μόνο το χιούμορ σου ( λες και το έπιαναν αλλά ως γνωστόν οι άντρες κάνουν τα πάντα για να γαμήσουν...) και σε ρωτάνε ανυπόμονα ποτε θα σε ξαναδούν ( ανάσκελα, εννοείται) και εκεί που την προηγούμενη δεκαετία σου έλεγαν " Μωρό μου δεν μπορώ να μείνω το βράδυ μαζί σου γιατί έχω αύριο πρωί-πρωί εργαστήριο στο Πολυτεχνείο, μελετώ εντατικά τη Foltran 5" και εσύ κάνεις το μαλάκα και δεν του λες ότι μπορεί να είσαι των ανθρωπιστικών επιστημών αλλά ξέρεις ότι με Foltran ( την 5 ντε!) επικοινωνούσαν οι Νεάτερνταλ, το ίδιο άτομο που πλέον είναι μεγαλοστέλεχος της Panafon, της Cosmote του "Πεκίνο 2008" , σε παρακαλάει στην κυριολεξία γονυπετής να περάσει το σαββατοκύριακο στο σπίτι σου. Έχει ο καιρός γυρίσματα...ας είναι καλά το γυναικείο ορμονικό σύστημα!

Είμαστε λοιπόν στη φάση του " ετών 30" που έχεις αρχίσει και το ξεφτυλίζεις το άθλημα στην κυριολεξία κ όχι τίποτε άλλο, αντί να το βαριέσαι σου αρέσει πιο πολύ.-- κ και βέβαια αισθάνεσαι στην κυριολεξία και είσαι " Γαμάω και δέρνω". Τότε λοιπόν αρχίζεις και τα αστεία σε βάρος των μεγαλύτερων γυναικών για την εμμηνόπαυση γιατί είσαι και κωλόπαιδο και νομίζεις πως εσύ θα την γλυτώσεις αν και μάλλον το κάνεις γιατί τρέμεις την ώρα και τη στιγμή που η Φύση θα σου στείλει το ακόλουθο ε-μέηλ εν έδει απολυτηρίου:

" Αγαπητή Ελένη.

Ευχαριστούμε αλλά δεν θα σας χρειαστούμε άλλο ως Γυναίκα.Έχουμε διαθέσιμες νεότερες ωοθήκες και εσείς πρέπει να περάσετε από τη διαδικασία της απόσυρσης. Μπορείτε, ελεύθερα πλέον να τη βρίσκετε με τα πειράματα του CERN, να το ρίξετε στο shopping και το botox ή κ στη θρησκεία αν γουστάρετε και να γίνετε σκύλα και ανταγωνιστική με τις νεότερες γυναίκες. Με αγάπη. Η μαμά φύση".

Βέβαια, όταν στα 30 άρχισα τα αστειάκια για την εμμηνόπαυση νόμιζα πως είχα υπογράψει συνθήκη ειρήνης με τις ορμόνες, όχι μια απλή εκεχειρία και ότι μέχρι την εμμηνόπαυση θα χαιρόμουν την τύχη του να έχω γεννηθεί γυναίκα. Δεν είχα ιδέα ότι το κωλόχερο των 20 θα γινόταν ο λάκκος με τα κωλοδάχτυλα στα 35 ( tribute στη M13 αυτό γιατί όπως ξέρετε εγώ δε βρίζω...) . Και αναφέρομαι στο τέρας που λεγεται Προ-εμμηνορυσιακό σύνδρομο.

Κανείς άντρας δεν μπορεί να καταλάβει τί εστί προεμμηνοριακό σύνδρομο ( στο εξής PMS). Ή μάλλον μπορεί να το καταλάβει, μόνον ως collateral damage. Να, ρωτήστε και το γραφίστα που συνεργάζεται μαζί μας ( με διαβάζει ο Crazy Monkey?). Προχθές σηκώθηκαν από τα γραφεία τους δύο μαινάδες ( αχ κύριε Τζέυ μου, γιατί δεν γράψατε στο δικό σας ποστ για το φαινομενο του "συγχρονισμού" του κύκλου γυναικών που ζουν μαζί, λόγω εισπνοής των φερορμονών; Βαριέμαι τώρα να το γράφω αυτό) η μία κλαίγοντας και η άλλη αφρίζοντας και πετώντας του αντικείμενα στο κεφάλι (μαντέψτε ποια ήταν αυτή...) επειδή δήθεν μας καθυστέρησε μια δουλειά μισή μέρα και αυτό σήμαινε πως συνομωτούσε με την εταιρεία του Χ εναντίον μας...ΣΙΓΟΥΡΑ συνομωτουσε για να χάσουμε τη δουλειά!!! Δεν υπήρχε ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΕΠ'ΑΥΤΟΥ ( Φαινόμενο που στη βιβλιογραφία θα το βρείτε ως irrational thinking σε σχέση με το PMS).

Και καλά, τους άντρες του περιβάλλοντός μου, έχω βρει το θάρρος και τους έχω ενημερώσει--κάτι που συνιστώ σε όλες να το κάνουν--δεν είναι πια ΤΟΣΟ μαλάκες,καταλαβαίνουν και δείχνουν κατανόηση, άσε που μπορούν να βοηθήσουν κιόλας. Αφού πλέον δεν κρατάω ημερολόγιο. Τηλεφωνώ στον Κώστα:

-" Κώστα, επειδή την τελευταία φορά ξέχασα ( πάλι) να το σημειώσω, μήπως θυμάσαι πότε είχα περίοδο τελευταία φορά;"
-" Άσταδιάλα μωρή ηλίθια, πριν από 10 μέρες ήταν, σε πέντε μέρες ΤΗΝ ΚΑΝΩ αρχίζει το PMS σου, δεν ξανασηκώνω τηλέφωνο, προτιμώ να πάω εθελοντής στο Ιράκ!!"

What friends are for? Βέβαια ο Κώστας ήταν διπλανός μου στο σχολείο και τόσα χρόνια τα έχει δει όλα και τα έχει ακούσει όλα από μένα, πάντως girls σε αυτό το θέμα, τους έχω όλους τους γκόμενους στρωμένους: Αυτοί κρατάνε το ημερολόγιο του κύκλου και εγώ τα κουτάκια με τα προφυλακτικά, γιατί οι άντρες είναι ζώα σε αυτό το θέμα και κάνουν οποιοδήποτε καραγκιοζιλίκι για να μην το φορέσουν και ας λέει ο Ορλάντο ότι κόβουμε τις φλέβες μας για το σπέρμα τους, κάπου θα τα 'πινε το μεσημέρι πριν να γράψει το ποστ...

Όμως το κοριτσάκι που κατέγραφε την ανάπτυξη της καλλιέργειας της φακής, δε γινόταν να αφήσει το ζήτημα έτσι, να μείνει στο έλεος των ορμονών... Άρχισα να ψάχνω. Googlisa ad nauseam , έβρισκα τα γνωστά, μαύρη άγνοια, σκοτάδι και έρεβος για το φαινόμενο.

Αλλά μεταξύ άλλων ανακάλυψα και ένα γιατρό στην Αυστραλία που ασχολείται με το θέμα αλλά τη γνωριμία μαζί του την αφήνω για άλλο ποστ αλλά μαζί και κάτι που είναι πραγματικά σοκαριστικό.

9 στις 10 έρευνες για το PMS καταρρέουν γιατί οι γυναίκες τις εγκαταλείπουν στη μέση φοβούμενες ότι θα χαρακτηριστικούν τρελλές!!

Βρε κορίτσια, βρε κουτά, στο παρελθόν, κάποιοι επιστήμονες ( άντρες ως επι το πλείστον, γιαυτό τώρα μας κουνιούνται) έφτασαν στο σημείο να κάνουν στους εαυτούς τους ενέσεις για να δοκιμάσουν εμβόλια και εμείς οι ωραίες, που είμαστε σε θέση by default να τους στείλουμε εθελοντές στο Ιράκ αρνούμαστε να συμπληρώσουμε ένα γαμημένο ερωτηματολογιο για να βοηθήσουμε στην κατανόηση του ζητήματος;

Μα ν' αναφωνήσω έλεος τώρα ή να μην το αναφωνήσω; Στο επόμενο ποστ θα διηγηθώ, πώς παρακαλούσα γονυπετής τον Καθ.κ .Κρεατσά να συστήσει ομάδα στην Ελλάδα για τη μελέτη του φαινομένου, θέτοντας τον εαυτό μου πρώτο στη λίστα με τα πειραματόζωα και το πείραμα αναβλήθηκε για τους γνωστούς λόγους. Έλεος!

Όπως είπε ο κύριος Τζέυ, είναι Σισύφειος αγώνας το να προσπαθείς να αρνηθείς τη Φύση σου. Τη Φύση την ερευνάς, την παρατηρείς, τη μαθαίνεις για να συνάψεις τη συμφερότερη για σένα και τις ανάγκες σου συμφωνία μαζι της.

Το θέμα αυτό τό έχω λύσει :για μένα, το πιο αγαπημένο μου γκάτζετ, ακόμη και από αυτό το iPod είναι το ταμπόν. Θα στεναχωρηθώ όταν θα σταματήσω να το χρειάζομαι αλλά όταν έρθει αυτή η ώρα κάπως θα βρω να διαπραγματευτώ καλύτερα με τη μαμά Φύση τη νέα θέση μου στο βασίλειό της...εξάλλου όπου σταματάει η επιστημονική γνώση, αναλαμβάνει η Φιλοσοφία.

Αν δεν το λύσω, θα το φιλοσοφήσω!

Στο μεταξύ, προσπαθώ να βρω μια ομάδα γυναικών εθελοντριών για τη μελέτη του PMS. Σκεφτείτε το αλλά όχι πολύ ( ειδικά αν είστε σε φάση PMS :-) ) και γράψτε μου!

Υ.Γ. Ορλαντάκι. Κράτα μου, βρε φίλε, ένα μπουκαλάκι από το σπέρμα σου για το οποίο ερίζουν 10 σόγια, 2 ήπειροι και 5 Διεθνείς Οργανισμοί. Όχι, δεν το θέλω με την κλασσική μέθοδο, το μπουκαλάκι είναι μια χαρά. Και μιας και μιλάμε για το δικό σου, το περιζήτητο σπέρμα, μην το βάλεις το μπουκαλάκι σε καμία σακκούλα, θα σου στείλω το PhD μου να το τυλίξεις... γιατί το πήρα άλλωστε; Για κάτι περιζήτητους όρχεις σαν τους δικούς σου!

" Το καλύτερο που μπορεί να συμβεί σ'ενα κρουασσάν"

2006-04-30T19:34:00.000+03:00

Όταν ήμουν μικρή δεν μπορουσα να αποφασίσω ποιος από τους δύο μου άρεσε πιο πολύ, ο Κωνσταντίνος ή ο Μιχαήλ; Μιλάω για τους δυο ήρωες από " Τον Καιρό του Βουλγαροκτόνου". Ο Φίλεας Φόγκ τότε μου φαινόταν πολύ μεγάλος και πολύ αγγλοσάξωνας. Αλλά μου άρεσε. Ειδικά όταν μπήκε στη φωτιά και έσωσε την Ινδή από το βέβαιο χαμό! Ο Τρελλαντώνης ήταν μεγάλος μαλάκας γιατί όλο βασάνιζε την Πουλουδιά. Το ότι έχτισε το Μουσείο μετά και ανεβαίνουμε τώρα στην ταράτσα του και τρώμε κανένα κοψίδι δεν τον απαλλάσσει από τα εκλήματα που έκανε μικρός...

Ο Πλοίαρχος Νέμο. Αχ ο Πλοίαρχος Νέμο... Μυστηριώδης, γοητευτικός και του άρεσε η θάλασσα. Ο Μανωλιός που θα έπαιζε τον Ιησού και ο Αλέξης Ζορμπάς, εντελώς ντεκαβλέ. Ο δε Αλέξης Ζορμπάς μου έφερνε στο μυαλό τον Σπύρο Καλογήρου όταν χλιμίντριζε στη Μανταλένα και της φώναζε " Χμπρρρρρρ Μανταλένα... έλα να σε κεράσω ένα νερατζάκι!" Ούτε η Μανταλένα που ήταν ορφανή δεν του καθόταν, θα καθόμουν ποτέ εγώ σ'εναν άντρα σαν τον Αλέξη Ζορμπά που χλιμίντριζε δεξιά-αριστερά;

Στο άδολό μου το μυαλό τότε, οι κανονικοί οι άντρες ήταν όπως οι ήρωες του Καραγάτση,ιπποτικοί και τράβαγαν και τη σφαλιάρα τους όποτε χρειαζόταν. Ο Καραγάτσης πρέπει να ήταν άντρας της προκόπας γιαυτό οι ήρωές του ήξεραν τί ήθελαν και γιαυτό και δεν τα έσπαγαν στις ηρωίδες. Και η τρυφεράδα των ηρώων του Μυριβήλη με συγκινούσε. Ο ρομαντισμός των ηρώων του είχε μια αλήθεια. Όσες φορές και να διαβάσω τη " Μυστική Παπαρούνα" από τη " Ζωή εν Τάφω", μου έρχονται δάκρυα στα μάτια. Οι ήρωες του Έρμαν Έσσε, μ'εκαναν και κατάλαβα γιατί η ψυχανάλυση γεννήθηκε στην Κεντρική Ευρώπη και η μητρική της γλώσσα είναι η γερμανική...

Ο Οιδίποδας ως γκόμενος μου άρεσε πολύ αλλά όλο πήγαινε και έμπλεκε αυτό το παιδί, για να μη σχολιάσω την αδυναμία που είχε στη μάνα του...Δηλαδή έσπασε όλα τα κοντέρ σε αυτό το θέμα...Ο Κρέοντας πρέπει να είχε πρόβλημα στύσης όπως έχουν οι περισσότεροι ντε μεκ αυταρχικοί άντρες, ενώ ο Ορέστης αποτελεί μια πρώιμη απεικόνιση του σύγχρονου άντρα από 35-45 ετών: άβουλο μαλάκιον και ίσως ο πρώτος μετροσέξουαλ της Ιστορίας...Από τους σαιξπηρικούς ήρωες ο Όμπερον είναι μακράν ο καλλίτερος όμως ήταν τυχερός που πέτυχε την Τιτάνια και όχι εμένα, δηλαδή την Ελένη γιατί θα του έκανα ουκ ολίγα καψώνια γιατί τα σήκωνε το τομάρι του επειδή έναν παλιοχαρακτήρα τον είχε. Καλά ο Άμλετ στο φωτογραφικό μου λεξικό θα καταλάμβανε επαξίως το λήμμα "μαλάκας". Λέω να μην συνεχίσω με τον Οθέλλο, τον Πετρούκιο τον καράβλαχο, τον άλλο που φώναζε, " my horse, my horse, my kingdom for a horse". Δεν είναι κακά αγόρια αλλά εδώ λέμε να έχουμε ένα γκόμενο να μας ξεκουράζει όχι να μας αλλάζει τον αδόξαστο!

Τους ήρωες του Ντοστογιέφσκυ όχι να τους πηδήξω, ούτε να τους φτύσω δεν μου έκανε καρδιά. Ο Peter Klein στην " Τύφλωση" μου έβγαζε από μέσα μου τη Florence Nightingale. ΦΟ-ΒΕ-ΡΟΣ γκόμενος είναι ο Nicholas Urfe -από το The Magus βρε κουτά- αλλα άντε να βρεις τέτοιον γκόμενο στην αληθινή ζωή.

Τους ήρωες του Μαρκές και του Χέμινγουαιη τους έπαιρνα όλους και χαλαρα! Τον δε Χέμινγουαίη ίσαμε που τον παρακαλούσα να κάνει σεξ μαζί μου. Για κάτι Ορλάντους του Αριόστο και τέτοια φαίνομενα που περιγράφουν το PMS πριν το PMS μπει στη βιβλιογραφία δεν το συζητώ καθόλου. Δεν κάθομαι σε κάποιον άπλυτο μεσαιωνικό θρησκόληπτο ήρωα του Τσώσερ καλύτερα; Οι ήρωες της Μέρντοχ καλοί είναι αλλά όχι για σεξ. Είναι για να τους έχεις για φίλους και να τους παίρνεις τηλέφωνα μέσα στη νύχτα για να τους εξομολογηθείς τα γκομενικά σου.

Θα μπορούσα να πω και άλλα αλλά βαριέμαι. Το bottom line είναι ότι αφού δεν μπορείς να βρεις άντρα στη λογοτεχνία, σκεφτείτε τί γίνεται στην αληθινή ζωή.

Βέβαια, εγώ τον τέλειο άντρα τον βρήκα, χάρη στην Οιδίπα το κουτό που δεν γράφει τίποτε να δείτε τί ωραία τα λέει.

Ο ιδανικός άντρας για μένα -στη φάση που βρίσκομαι- λέγεται Πάμπλο Μιράγιες και είναι ο ήρωας του " Το Καλύτερο που μπορεί να συμβεί σ'ενα κρουασσάν".

Είναι πανέξυπνος, διαβασμένος, είναι το μαύρο πρόβατο στην οικογένειά του, ο μπαμπάς του δεν μπορεί να τον εκβιάσει με τα λεφτά του, είναι ανεξάρτητος, παθαίνει αλλεργία στις λέξεις γάμος και οικογένεια, του αρέσουν οι γυναίκες ελληνιστικού ρυθμού. Βέβαια είναι χοντρός, ατσούμπαλος και σαβουροφάγος αλλά δεν πειράζει, αυτά μπορώ να τα υποστώ. Το χασίς που καπνίζει μανιωδώς που τη σπάει αλλά κάτι θα γίνει και με αυτό. Ο Πάμπλο Μιράγιες είναι περσόνα bigger than life, ήσυχος επιφανειακά, βαριέται να κουνήσει το δαχτυλάκι του αλλά μεγάλος σαματατζής επί της ουσίας. Τη βρίσκει όταν συζητάει στο διαδίκτυο με κάποιους άλλους κουκουρούκου σ'ενα φιλοσοφικό κλάμπ που διατηρούν, είναι ούφο όπως οι Ηλεκτρολόγοι του ΕΜΠ ( έλα ρε Οιδίπα, μην το παίρνεις προσωπικά) αλλά ούφο αυτού του Σύμπαντος και όχι κάποιου παράλληλου όπως οι περισσότεροι ηλεκτρολόγοι του ΕΜΠ δηλαδή.

Ο Πάμπλο Μιράγιες είναι ο τέλειος άντρας.

Στην ταινία " Το Πορφυρό Ρόδο του Καίρου" η ηρωίδα καταφέρνει και μπαίνει στην οθόνη του κινηματογράφου.

Μήπως κάποιο κουτό ξέρει κάποιον τρόπο για να μπω στις σελίδες αυτού του βιβλίου;

Οι παλιές αγάπες πάνε στο ... Μουσείο;

2006-04-27T19:23:00.000+03:00

Θέλω να μαζέψω τις παλιές μου αγάπες. Όχι όλες. Αυτές για τις οποίες μόχθησα, αυτές για τις οποίες ήμουν " σοβαρή", άκουσα, συζήτησα, προσπάθησα να συντονιστώ με τις ανάγκες τους και τα όνειρά τους. Τις αγάπες στις οποίες δεν έπαιξα ούτε ένα παιχνίδι από αυτά που υποτίθεται πως παίζουν οι γυναίκες. Τις αγάπες στις οποίες έδειξα τον καλλίτερό μου εαυτό, τον πιο χαρούμενο, τον πιο αισιόδοξο.

Και σε μια κρίση φιλανθρωπίας δεν θέλω να τις ταπεινώσω... Μόνον -και ελλείψει κάποιου Άουσβιτς αυτό- να τις βάλω ΟΛΕΣ στο φούρνο των μικροκυμάτων και να τις εξαφανίσω. Όχι και να τις βάλω στο μουσείο και να το παίζω υπεράνω...

Όσοι μας πονούν πρέπει ΚΑΠΩΣ να το πληρώνουν, αλλιώς, ας γίνουμε στα γεράματα Χριστιανοί και να πηγαίνουμε στην εκκλησία πρόσφορα για τη σωτηρία της ψυχής τους.

Όσοι μας πόνεσαν, πρέπει κάπως να πονέσουν και αυτοί με τη σειρά τους. Έτσι δεν είναι;

Τώρα στα γεράματα, υιοθέτησα το "Οφθαλμον αντί Οφθαλμού" και ηρέμησε η ψυχούλα μου....

" Και δεν μου λες, στρατό έχεις πάει;"

2006-04-20T12:19:00.000+03:00

Ο απολογισμός του Πάρτυ!

Είναι φυσικό πολύς κόσμος να αντιμετωπίζει με επιφύλαξη μαζικές συναντήσεις ανθρώπων που έχουν γνωριστεί στο διαδίκτυο και ειδικά ανθρώπων που μοιράζονται συνειδητά ή όχι σημαντικό μέρος των σκέψεών τους. Την επιφύλαξη για το πάρτυ την είχα πάντως και πήγα περισσότερο για να συναντήσω κάποιους τους οποίους - για να μην κρυβόμαστε κιόλας- γνώριζα ήδη. Δηλαδή, πήγα για να πιώ τα ποτάκια μου με την πεθερούλα και τον πεθερούλη ( Άλμπεριχ και wife) που ξέρω ότι είναι άπαιχτα άτομα και τον κύριο Νόμπερον, τον αφασία και πόσο άσχημα να πέρναγα σε τέτοια φάση; Καλά θα πέρναγα.

Καμμία σχέση! Το πάρτυ είχε μεγάλη επιτυχία απ' όπου και να το δει κανείς. Καταρχάς δεν υπήρχε ΟΥΤΕ ΜΙΑ φάτσα που να μην σου προκαλεί το ενδιαφέρον να τη γνωρίσεις. Κάθε χαμογελαστή φάτσα σε προσκαλούσε και προκαλούσε να την πλησιάσεις, να συστηθείς για να μάθεις ποια/ποιος ήταν!

Γελαστές φάτσες, νειάτα ( κάτω από τα 30 οι πιο πολλοί), κοπέλες καρακουκλάρες, γελαστές, πρόσχαρες, ακομπλεξάριστες. Το μπλοκ των μεγαλύτερων, όλα τα λεφτά. Ροδιά και Επίκουρος είναι ΤΑ άτομα!

Από που να ξεκινήσω δεν ξέρω! Είμαι και από τη φύση μου γελαστερό αλλά δεν μπορούσα να μην σκάω από τα γέλια με τα διάφορα επιφωνήματα! " Η Ελένη του Ορλάντο; Θα σε σκίσω μωρή που τον μονοπωλείς!!" έφα η Μαριαλένα και με άρπαξε μετά και με πλάκωσε στα φιλιά! ΛΟΛ ! Ορλαντάκι, τέρμα τα χαχαχουχα γιατί με κατέστρεψες. Δε γίνεται να είμαι γνωστή ως " Η Ελένη του Ορλάντο"!!

Σόρρυ μάγκες αλλά τα κορίτσια της μπλογκόσφαιρας είναι καλύτερα από τ'αγόρια!! Η Μαριλένα, το Βατραχοκόριτσο, η Μαρκησία η Θεά της πίστας, το Κουκουμπίνι, η Λουκρητία που τους ήξερε όλους και όλα και την έψαχνε μανιωδώς και το Αθηναιουλίνι το κουτό, η Mindstripper, η φοβερή και τρομερή Composition Doll ( άκουσε το όνομα Ελένη και παραλίγο να πέσει κάτω από τα γέλια! ΛΟΛ ), το γλυκύτατο Χνούδι με την αναγεννησιακή κόμμωση, η μυστηριώδης Mourning Blade, η τρομερή Ροδιά!!

Το μπλοκ των gays Α-ΠΑΙ-ΧΤΟ!! Αγόρια σας παίρνω χαλαρά όλους αρκεί να το θελήσετε ΕΣΕΙΣ κάποτε!! Νανάκος, o Lolita ( φοβερός και στυλάτος τυπάς) και βέβαια ειμαι τεράστια φαν του Νίκου ( ξέρεις εσύ ποιος είσαι, βρε κουτό) και σιγά μην αφήσω να σε φάει από μένα η Μαρκησία και το Βατραχοκόριτσο! Έψαχνα τον κύριο Μανιφέστο για να τον φιλήσω αλλά δεν τον βρήκα! :-(

Ο κύριος Μακ Μανίας, έπρεπε να κάθεται πατριαρχικά στην πόρτα να του φιλάμε το χέρι μπαίνοντας! Καθόταν δίπλα στον ντισκ-τζόκεϋ και έκανε χαβαλέ. Μου χάρισε την ταμπακιέρα του και με έκανε σκόνη! Ευχαριστώ πολύ Μακ, είστε κύριος! Όλοι φοβεροί. Ο κύριος Άλομπαρ με τη φωτογραφική μηχανή, με κυνηγούσε να φωτογραφίσει τον Τσε, λέει, πάνω στο μπλουζάκι, ο κύριος Επίκουρος γλυκύτατος, ο κύριος Old Boy με τη φίλη του, πολύ σοβαρός αλλά όπως τον φανταζόμουν, Ο e-lawyer έμοιαζε σαν lawyer! Γλυκύτατος και ευγενέστατος! Ο Κοκοβιός! Κούκλος! Ο Σπύρος ο Vjay φοβερός τυπάς ( βγήκαμε και συνάδελφοι!!). Ο Αθήναιος στον κόσμο του, έψαχνε τη Λουκρητία, τη μία και την άλλη. Τυπικός μάγειρας! Ο Chaca-Khan, μιλάμε για την cult φάτσα της μπλογκόσφαιρας.Και φυσικά επειδή δεν μπορούν να είναι όλα τέλεια, υπήρξε και ένα νούμερο που ακούει στο όνομα Pestaola που νόμιζε ότι τον ξέρουν όλοι ενώ εκείνος ισχυριζόταν με μπλαζέ ( αλλά στην πραγματικότητα βλάκικο υφάκι) πως δε διαβάζει κανένα μας. Τσου ρε Λάκη.

Και τέλος ΟΜΟΛΟΓΩ πως για πρώτη φορά στη ζωή μου γύρισα και κοίταξα άντρα νεότερο και βρέθηκα να ρωτώ στο άσχετο : " Και δεν μου λες, στρατό έχεις πάει;". Οι πρώην γκόμενοι μου που βρίσκονται τώρα στα ΚΑΠΗ και θα το διαβάσουν αυτό θα χτυπήσουν κανένα εγκεφαλικό!!!

Crazy Monkey και εξυπνάκια φίλε του Crazy Monkey, Nio που κάπου θα σε βρω να σε στριμώξω εσένα, τώρα στη Μονεμβασιά θα είναι, στο Ηράκλειο, στην οικία του σπιτιού μου, φυλάξου γιατί δεν αστειεύομαι!!

Έχω αποφασίσει να μάθω βιολοντσέλο και θα το μάθω!!

Vague Tourist είχες πολύ καλή ιδέα.

Υ.Γ. Art Attack είσαι νούμερο που δεν ήρθες.

Το ποστ θα το συμπληρώνω καθώς θα θυμάμαι κι άλλα.

Στη φωτογραφία, η ταμπακιέρα που μου χάρισε ο κύριος Μακ Μανίας!

Ο Πρόβατος!!! Τυπάς! Μπεεεεεε

Ο iblog. Μα καλά πόσο χρονών είναι ο iblog? Αν και δεν εγκρίνω τα παιδιά να μένουν τόσο αργά έξω χάρηκα πολύ που το γνώρισα!!

Party!!!

2006-04-19T14:48:00.000+03:00

Μην και κανένα κουτούτσικο σκεφτεί να μην έρθει στο αποψινό πάρτυ, θα τα πάρω στο άδειο μου κεφάλι και θα το πλακώσω στα βυζοσκάμπιλα!!! Ανυπομονώ να φιλήσω σταυρωτά όλες και όλους. Θα με αναγνωρίσετε γιατί θα φοράω ένα μαύρο μπλουζάκι με τον Τσε το οποίο το αγόρασα όταν ο Στέφανος Μάνος μας έβαλε να υπογράψουμε ( σαν τους μαλάκες) το ιδρυτικό του κόμματος των Φιλελευθέρων. Το κόμμα πέθανε αλλά ο Τσε συνεχίζει να αναπαύεται στα στήθη μου...

Μάκια!

Boobs for Βeckett.

2006-04-16T10:24:00.000+03:00

με σόδα.

Το καλό με τον Σάμιουελ, είναι τον βρίσκεις ακόμα σε παράξενα μέρη. Τον ήξερα. Υπήρξαμε ανταγωνιστές, για τις χάρες μιας γυναίκας κάποτε. Εγώ κέρδισα τη γυναίκα, αυτός έγραψε το Ηappy Days (μόνο τον τίτλο ξέρω). Αμ το άλλο: αυτός τα κακάρωσε, εγώ είμαι ακόμα ζωντανός.

Για όσους πανηγύρισαν για την "ήττα" του Ντε Βιλπέν...

2006-04-12T10:26:00.000+03:00

Διάβασα αυτές τις μέρες ορισμένα κουτούτσικα να πανηγυρίζουν για την απόσυρση του νομοσχεδίου της " πρώτης απασχόλησης" και την ήττα του Ντομινίκ ντε Βιλπέν. Μάλλον τα κουτούτσικα αυτά δεν ξέρουν τί εστί αγορά εργασίας.

Γιαυτό λοιπόν, ας διαβάσουν το σημερινό άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην "Καθημερινή" μπας και ανοίξει το ματάκι τους. Και εγώ τυχαία το διάβασα, πήγα να αγοράσω την Traffic και είχε τελειώσει και δυστυχώς έπρεπε να διαβάσω "Κ". Αυτόν τον τύπο με το περίεργο όνομα που υπογράφει το άρθρο ουτε που τον είχα ξανακούσει να φανταστείτε αν έγραφε για ζώδια και για τον Τομ Φόρντ θα μου άρεσε πιο πολύ βέβαια.

Μεταφέρω την αποστροφή του επιλόγου: "Ο Αμερικανός πρόεδρος Θίοντορ Ρούσβελτ είχε πει κάποτε: «Οταν είναι να αποφασίσεις, το καλύτερο πράγμα είναι να πράξεις το σωστό. Το δεύτερο καλύτερο πράγμα είναι να πράξεις λάθος. Το χειρότερο όλων είναι να μην κάνεις τίποτε». Οι Γάλλοι αποφάσισαν το χειρότερο όλων. Να μην κάνουν τίποτε για την ανεργία των νέων. Ας ελπίσουμε ότι εδώ δεν θα κάνουμε τα ίδια λάθη..."

Υ.Γ. Ορλαντάααααααακι. Μήπως θα μπορούσες να τηλεφωνήσεις στον κύριο Φουκουγιάμα για να του ζητήσει το τηλέφωνο του Ντε Βιλπέν. Είναι ΕΝΤΕΛΩΣ ο τύπος μου και τώρα που το ταλαιπώρησαν τα άπλυτα τα Γαλλιά ίσως θέλει παρηγοριά στην πλούσια αγκαλιά μια ξανθιάς μεσογειακής ύπαρξης ελληνιστικού ρυθμού. Πες του ότι θα το πάω το κουτό στο ξενοδοχείο πάνω από τη Καλντέρα όπου κάνω τις κρυφές βρωμοδουλειές μου κ τα πιο άγρια, ξέρεις τι.

Είμαστε όμως έθνος ποιητών

2006-04-04T13:59:00.000+03:00

Οι γυναίκες της ζωής μου.

2006-04-04T02:41:00.000+03:00

με σόδα.

Έτσι και πιώ λίγο παραπάνω, μ' ενδιαφέρει αποκλειστικά ο εσωτερικός πλούτος των ανθρώπων. Κάνω τότε, εκτός από εμετό, υπέροχες φιλίες.

1965. 4 πμ. Στην ντάτσα του Σεργκέι. Ένα τσιγάρο δρόμος με το Λάντα έξω απ' την Μόσχα. Η Έλσα και η Μαρίνα. Πιστές φίλες μέχρι σήμερα.

1959. Λας Βέγκας. Ρεβέκα και Μαίρη-Αν. Μετά τη βάρδια. Στα αποδυτήρια του Ceasar's. Το μαρτίνι τους ήταν τέλειο.

Ασε τις φωτογραφήσεις και κοίτα να γ******ς!

2006-04-03T18:12:00.000+03:00

Σήμερα το μεσημέρι, ήρθα φάτσα-μπάτσα με την αποκαλυπτική αλήθεια. Γιατί δεν ξέρουν πώς να ~~γαμήσουν~~ να κάνουν έρωτα οι άντρες από 30-40 και οι ασχέτως ηλικίας άντρες που παρεπιδημούν στο Κολωνάκι και τα Β.Π.; Μα γιατί διαβάζουν αντρικά περιοδικά, βρε κουτά!! Το είχε πει σε ανύποπτο χρόνο ο Τσαγκαρουσιάνος: Οι αληθινοί άντρες, διαβάζουν τη " Γυναίκα" που έχει και σοβαρά πολιτικά θέματα.

Σήμερα, έφτασε στο γραφείο μου, κατόπιν παραγγελίας το Esquire η ελληνική έκδοση και αυτό γιατί η αχ κυρία Κωνσταντίνα μας, μας ξεγέλασε ότι τάχα μου το τεύχος φιλοξενούσε φωτογραφία του πιο cool μωρού της ελληνικής μπλογκόσφαιρας, του J95. Να εξηγούμαστε. Το πιο cool μωρό στην κατηγορία των μεγάλων είναι το Ορλαντάκι μου που είναι και σέξυ και πανέξυπνο και αισθηματίας. Κλείνει η παρένθεση.

Φυλλομέτρησα λοιπόν το περιοδικό και κατάλαβα γιατί όταν βρεθείς με κάποιον άντρα,συγκεκριμένης κοινωνικής προέλευσης, ξαπλώνει στο κρεβάτι και ανοίγει τα πόδια και περιμένει. Την πρώτη φορά που μου συνέβη, ομολογώ πως μπερδεύτηκα. "Κλέφτης-κλέφτης!!!! Κάποιος μου κλέβει το ρόλο!!!" αναφώνησα.

Εις μάτην. Το πήρα απόφαση. Τη σημερινή μέρα, αν πιστέψουμε το Esquire, οι άντρες φοράνε χρυσά δαχτυλίδια που γράφουν πάνω Louis Vuitton, μας κλέβουν τις κρέμες και στο σταυρό που σας κάνω και ας είμαι άθεη. Ο πιο άντρας σε όλο το περιοδικο ήταν το παιδί στη φωτογραφία που βλέπετε!!!

Μέχρι και για το ουίσκι ειχαν βάλει την Ελένη Ψυχούλη να συζητάει με τον Σταύρο Παρλιάρο και τον Μενέλαο Καραμαγκιώλη. Βρε κουτές, γιατί δεν με καλέσατε και μένα που το πίνω το σκατς σαν τη νεροφίδα και από τα μικράτα μου;

Ου να μου χαθείτε! Τσόλια. Γαμήσατε το σύμπαν με τη unisex αισθητική σας!

Όσο και να προσπαθείτε να μας πείσετε πως δεν υπάρχουν άντρες και γυναίκες, πως δεν υπάρχουν φύλα, σας σηκώνω το μεσαίο δάχτυλο στην πασίγνωστη χειρονομία, γνωστή και ως κωλοδάχτυλο( το διευκρινίζω για τα κουτά) και ένα σας λέω : Άντρες υπάρχουν και πολλοί, μόνο που δεν ντύνονται σαν το πλάσμα της φωτογραφίας και δεν φοράνε χρυσά δαχτυλίδια που γράφουν πάνω Louis Vuitton και κυρίως, δεν περιμένουν στο κρεβάτι με ανοιχτά τα πόδια να τους πηδήξουμε.

Τους άντρες αυτούς, δεν προφταίνουμε να σας τους στείλουμε για φωτογράφηση γιατί τους έχουμε κορώνες στα κεφάλια μας και πολύ απασχολημένους στα κρεβάτια μας! Σόρρυ!

Tου σπάσανε τον μπαγλαμά...

2006-04-03T15:09:00.000+03:00

"Norma"

2006-04-02T19:30:00.000+03:00

" Σε αυτό το δάσος, κατοικεί ο θάνατος, στα' λεγε η Νόρμα!", έσκουζε ο Φλάβιο στον Πολλιόνε στη δεύτερη σκηνή από την πρώτη πράξη της " Νόρμα" όταν όρμησε η Μ. μέσα στο γραφείο...

"Στα 'λεγα εγώ! "

" Φοβερός συγχρονισμός! Αυτό λέει τώρα, this very moment δηλαδή και ο Φλάβιο και αν ο Πολλιόνε δεν σκεφτόταν αποκλειστικώς με το κάτω κεφάλι, δε θα γινόντουσαν τόσο μούτι στο τέλος. Λες να είναι καρμικό που ήρθες αυτή τη στιγμή;", απάντησα εγώ χαχανίζοντας.

" Αυτές τις εξυπνάδες να τις λες στους φίλους σου τους μπλόγκερ! Κοίτα εδώ τί βρήκα! Μούφα η υπόθεση!" με αποστόμωσε η Μ. πετώντας μου έναν κίτρινο φάκελλο πάνω στο γραφείο. " Άνοιξε το φάκελο και δες!"

" Τί μου έλεγες; Ποια απ'ολες τις υποθέσεις είναι μούφα;"

" Η Επιχείρηση Βόλος, Ελένη. Άνοιξε το φάκελλο να δεις! Πέρασα σήμερα το πρωί από του Πάριου και βρήκα το φωτογράφο. Σκέφτηκα πως σε κάποια φωτογραφία εκείνης της βραδιάς θα είχε αρπάξει τους τύπους και θα βγάζαμε κάποια άκρη. Κοίτα τί λοιπόν, τί βρήκα!"

Σας το είχα πει ότι η Μ. δεν άφηνε τίποτε στην τύχη, όμως αυτή τη φορά είχε ξεπεράσει εαυτήν...Αμέσως κατάλαβα τί έδειχναν οι φωτογραφίες που είχε φέρει: τη στιγμή της αιφνιδιαστικής αναχώρησης. Τέσσερις τύποι, όρθιοι αρπάζουν τα παλτά τους. Στις επόμενες φωτογραφίες απομακρύνονται από το τραπέζι.

" Ωραία. Πού είναι η μούφα;"

"Κοίτα την τρίτη φωτογραφία, βρε κουτό! Κοίτα προσεκτικά! Βλέπεις; Βλέπεις το χέρι που κρατάει την κάρτα και είναι έτοιμο, μάλλον να την πετάξει; Ελενάκι θεόκουτο, η κάρτα δεν έπεσε από την τσέπη του τυπά αλλά την έριξε εκείνος! Την έριξε για να τη βρεις εσύ! Και να ήταν μόνον αυτό;"

"Μπάστα! Ωραία, ας δεχτούμε ότι έριξε την κάρτα επίτηδες, πού είναι η μούφα δεν καταλαβαίνω."

" Χα! Τηλεφώνησα στην ξαδέλφη μου τη Λιλή στο Βόλο και μου είπε ότι το κατάστημα των οργάνων του Γιάννη Παπαδόπουλου, έχει κλείσει εδώ και πέντε χρόνια. Πέντε ολόκληρα χρόνια, Ελένη. Και αυτός ο τύπος όχι μόνο κουβαλάει μια κάρτα από ένα μαγαζί που έχει κλείσει εδώ και πέντε χρόνια αλλά στη ρίχνει και στα πόδια σου επίτηδες;"

"Μάλιστα... Ε ναι... είναι κάπως περίεργο", απάντησα σκεφτικά. Άστο, τελειώνω τη δουλειά μου και θα περάσω απο το σπίτι σου αργότερα να το συζητήσουμε".

Ομολογώ ότι αυτή η εξέλιξη δεν μου άρεσε. Αν κάτι είχα χαρεί εκείνο το βράδυ, ήταν η αίσθηση του αυθόρμητου που είχα αποκομίσει. Όλα φάνηκαν ότι έγιναν τόσο απλά, χωρίς ανόητα παιχνίδια και περιστροφές, ήταν τόσο απλό γιαυτό και μου είχε φανεί τόσο όμορφο. Γνωρίσαμε κάποιους τύπους έξω, βρεθήκαμε να μιλάμε και να απολαμβάνουμε ο ένας την παρέα του άλλου. Τί πιο απλό; Τί πιο φυσιολογικό; Γιατί έπρεπε να περιπλακούν τα πράγματα και μάλιστα έτσι; Γιατί δεν πήρε την κάρτα μου ή πάλι γιατί δεν μου έδινε εκείνος τη δική του αλλά την άφησε να πέσει στα πόδια μου;

Αυτές οι σκέψεις, μου έφεραν ένα δυσάρεστο αίσθημα που το είχα ξανανιώσει πρόσφατα αλλά δεν μπορούσα να θυμηθώ πότε και με ποια αφορμή...

Δεν μπορεί, κάποιο λάκκο έχει η φάβα! Κάθισα στον υπολογιστή μου και άνοιξα τη σελίδα του google. Άρχισα να γεμίζω το κουτάκι της αναζήτησης με διάφορες παραμέτρους:

Γιάννης+Παπαδόπουλος+Βόλος. Τίποτα!
Γιάννης+Παπαδόπουλος+Βόλος+Μουσικά+Όργανα. Τίποτα!
Επισκευές+Παλαιά+ Μουσικά+Όργανα+Βόλος+ Γιάννης+Παπαδόπουλος.

Αχά!

Το google μου εδωσε πίσω μία μονο σελίδα! Αυτή!

Έλα μ**ί στον τόπο σου... Τί' ν' τούτο καλέ! Ποιος είναι αυτός που είναι ντυμένος γκουρού και τί όργανο είναι αυτό που παίζει; Για να δούμε τί έχει πιο μέσα... Πήρα το ποντίκι και έκανα κλικ στο σημείο που μου υποδείκνυε. Μόλις πάτησα εδώ μια δεύτερη έκπληξη με περίμενε...

Δεν είμαστε καλά! Χειροτερεύει το πράγμα! Ποιος είναι πάλι αυτός και τί είναι αυτά που βάζουν στο στόμα τους; Το ξέρω πως ίσως είμαι η τελευταία πάνω στον πλανήτη που έχω το δικαίωμα να κάνω κριτική σε αυτά που οι άλλοι βάζουν στο στόμα τους αλλά βρε παιδί μου τί είναι αυτά τα πράγματα και γιατί έχουν ντυθεί έτσι αυτά τα χριστιανά; Και τί είναι αυτή η πνευματική δοκιμασία; Λες να ασχολούνται με τα fractals; Αν ναι, χαλάλι τους το καραγκιοζιλίκι. Ας δούμε λοιπόν, την πνευματική δοκιμασία...

Μάλιστα. Αμ καλά το έλεγε η Ε. ότι τα παιδιά ήταν ταγάρια της Παντείου. Τί ερωτήσεις είναι αυτές; Αν διάκειμαι εχθρικά απέναντι στο ταντρικό σεξ; Είναι δυνατόν εγώ, δηλαδή η Ελένη να διάκειμαι εχθρικά απέναντι σε οποιοδήποτε είδους σεξ; Το άλλο με το στοματικό σεξ; Δηλαδή οι τύποι είναι εναντίον;
" Θεωρείς τη συζυγική πίστη αστική ηθική;" Όχι βέβαια, το συζυγικό σεξ όμως το θεωρώ μια ανωμαλία.
" Γνωρίζεις τους Happy Few;" Λιγότερο απ'όσα θα ήθελα...
"Φοράς φίρμες ;" Ο Τομ Φόρντ και ο Αρμάνι δεν είναι φίρμες, είναι θρησκεία.
" Είσαι χορτοφάγος;" Φαίνομαι για μαλάκας;
" Σε ποια ηλικία πρωτοδιάβασες Ριζοσπάστη;". Νομίζω στα 16 μου όταν γλυκοκοίταζα τον Κωστάκη αλλά και πάλι προσποιούμουν ότι διάβαζα το Ριζοσπάστη, τον έκοψα γιατί δεν είχε στήλη με κοσμικά και γιατί στο μεταξύ ο Κωστάκης δεν ήθελε να κάνουμε σεξ πριν παντρευτούμε, το έλεγε λέει ένα βιβλίο που τους είχαν μοιράσει στην ΚΝΕ με οδηγίες πως να μην το κάνουν.
" Ψήφισες ποτέ σου ΔΑΠ-ΝΔΦΚ;" Γιατί υπήρχε και τίποτε άλλο αξιόλογο τότε;
"Έχεις διαβάσει Μπερντιάγιεφ, Γιανναρά κλπ" Ναι έχω αλλά κάτσε να δω αν κοινοποιούν τα αποτελέσματα του τεστ πουθενά και το διαβάσει όλη η Αθήνα και μου περάσουν τα κουδούνια.
" Έχεις απαίτηση να κάνεις σεξ παραπάνω από μια φορά την εβδομάδα;" Αμάν! Πέσαμε πάλι σε θερμούς εραστές που το κάνουν κάθε Σάββατο, με κλειστά τα φώτα και κάτω από τα σκεπάσματα;;
" Έχεις μελετήσει το έργο της Δόμνας Σαμίου;" Το μελετώ νυχθημερόν.
" Λες " το ροκ" ή "η ροκ" " Να ρωτήσω τον πεθερούλη ποια είναι η σωστή απάντηση.
" Τί νούμερο παπούτσι φοράει ο Μικ Τζάγγερ;" , θα ρωτήσω τον κύριο Μακ Μανία.
Επίσης είμαι εναντίον του ευρωσυντάγματος και του κτηνώδους Διαφωτισμού, αναγνωρίζω το προσωπικό βίωμα ως τη μόνη αλήθεια, η κλασσική μουσική είναι μια μαλακία, τί να μας πει ο Μπετόβεν μπροστά στο Ρωμανό τον Μελωδό;

Νομίζω πως απάντησα σε όλες τις ερωτήσεις οι οποίες ήταν γελοίες μεν αλλά με είχε φάει η περιέργεια δε. Συμπλήρωσα τη φόρμα και την ξανακοίταζα και εκεί που ήμουν έτοιμη να πατήσω το ENTER για να φύγει, σταμάτησα.

Για μια στιγμή! Ας ανακεφαλαιώσω τί έχει συμβεί ως τώρα. Γνώρισα έναν άντρα που μου άρεσε και φάνηκε ότι του άρεσα. Απλό και ωραίο. Πρώτη εγώ, του ζήτησα να τον ξαναδώ. Αντί για απάντηση το βάζει στα πόδια και μου πετάει μια κάρτα η οποία κάρτα με βάζει σε όλη αυτή τη διαδικασία την οποία την κάνω για ποιο λόγο ακριβώς;

Μέχρι να τελειώσω την " ανακεφαλαίωση", είχα εκνευριστεί στ'αληθεια. Λέω ψέμματα. Δεν είχα εκνευριστεί. Είχα στεναχωρηθεί. Τελικά, πίστευα στην μαγική σκέψη. Πίστευα πως αν φιλήσω τον βάτραχο θα μεταμορφωθεί σε πρίγκηπα και επειδή ακριβώς το πίστευα είχα πάρει σβάρνα το δρόμο και τον ντουνιά και φίλαγα ότι βατράχι έβρισκα μπροστά μου. Έσκυβα, το μάζευα από τα λιμναζοντα νερά που κατοικούσε και το πλάκωνα στα φιλιά. Έμπαινα στον κόπο να ψάχνω, να τρέχω, να περνάω πνευματικές δοκιμασίες!! Και για ποιο λόγο; Για να καταφέρω το πιο απλό πράγμα του κόσμου;

Κοίταξα γύρω το γραφείο μου. Ακαταστασία, εφημερίδες και περιοδικά παντού, αποκόμματα, δοκίμια από φυλλάδια, φωτογραφίες και DVD, η δημιουργική ακαταστασία που τόσο αγαπώ στο γραφείο μας. Όλα αυτά γύρω μου δεν έγιναν με καμμία πίστη σε καμμία μαγική σκέψη. Δεν πάτησα κάποιο κουμπί για να τα φτιάξω και φυσικά δεν φίλησα κανένα βάτραχο.

"Live your myth in Volos, χωρίς εμένα, my boy", μονολόγησα καθώς έκλεινα τον υπολογιστή.

Σήκωσα το ακουστικό και τηλεφώνησα στην Ε. " Η επιχείρηση Βόλος ακυρώνεται, θα σου πω από κοντά το γιατί, να κανονίσουμε να πάμε καμμιά βόλτα κάπου αλλού..."
" Κρίμα και ήθελα να πιώ ούζο στο Βόλο, ρε Ελένη".

" Ούζο στο Βόλο; Και αν το πιούμε στη Λάρισα; Έχω μια φίλη εκεί, την Άννα. Κάτσε να της στείλω ένα e-mail..."

Do bee do bee doooo (F.Sinatra)

2006-03-31T11:54:00.000+03:00

"To be or not to be"
W.Shakespear

"To be is to do"
J.P.Sartre

"Αν κάποιος θέλει να γράψει ένα καλό σενάριο, είναι προτιμότερο, αντί να του δώσεις ένα έτοιμο, να τον μάθεις να φτιάχνει βάσεις δεδομένων."

Mao Zedong

Σχόλιον

2006-03-31T11:49:00.000+03:00

Αντιπαρέρχομαι τα ευφυολογήματα με αφορμήν αναξιόπιστη και αναξία λόγου δημοσιευθείσα ψευδοεπιστημονική έρευνα (αν και, όπως είπαμε, λέει κι ένα σωστό για τις γυναίκες), για να πω αυτό που προσπαθούσα να πω προηγουμένως και εσείς μέ εμποδίζατε.

Καταπληκτική, λοιπόν, η φωτογραφία με το αυτοκίνητο και το φυτό!

Δυστυχώς, ο σχολιασμός είναι ατυχής.

Μετά την θριαμβευτικήν αυτήν απόδειξιν της κατισχύσεως της Φύσεως της καθ' ημάς ανατολής επί της δυτικής τεχνολογικής ύβρεως, μετά την θαυμαστήν αυτήν μεταμόρφωσιν της δυτικής μηχανής σε σημείον του θείου κάλλους, έρχεστε και μάς κοπανάτε αφόρητα υπερφύαλον δυτικίζον στιχούργημα (έστω και προ νεωτέρου φωταδισμού), εις το οποίον ο στιχοπλόκος επαίρεται ότι το θείον κάλλος της αγαπημένης του (της δεύτερης αγαπημένης του, δηλαδή, μετά την ποιητική μεγαλωσύνη του εαυτού του) υπάρχει και θα υπάρχει μόνον και μόνον χάρις στους... στίχους του ιδίου! Ήμαρτον, Κύριε! (Εάν ήμουν ιεροεξεταστής, θα τό έκαιγα μόνον και μόνον για να τού τήν σπάσω!) Εντάξει, έχουν, έστω, δικαίωμα οι Σακαισπήροι να εκτοξεύουν και τέτοια. Συγκρίνετε ήθος, όμως, μια και ομιλούμε περί Φύσεως, με την στάσιν του Περικλέους Γιαννοπούλου, ο οποίος, προτού ενωθεί με τα ιερά ύδατα της Ελευσίνος, έκαψε όλα τα ανέκδοτα έργα του, λέγοντας ότι, αφού η Ελληνική Φύσις τά εγέννησε μία φορά, θα τά γεννήσει και πάλιν, όταν είναι ο καιρός. (Ίσως το 2088, οπότε και θα γίνει, όπως διαβάζω, ολική έκλειψη ηλίου στους Δελφούς και θα έλθουν, επιτέλους, φαντάζομαι, και οι θεοί με τα διαστημόπλοια.)

...
Το δε καλοκαίρι, χρησιμεύει μόνον για να μπορεί κανείς να ξυρίζεται χωρίς να πρέπει να ανάψει θερμοσίφωνα (ή έστω να ζεστάνει νερό στο μπρίκι).

Πού πήγε το "κάντε ένα σχόλιο";

2006-03-31T11:04:00.000+03:00

Πού πήγε το "κάντε ένα σχόλιο";
Εξαφανίστηκε· ειδικώς στις καινούργιες δημοσιεύσεις, είναι αδύνατον να κάνει κανείς σχόλιο.
Μήπως δεν βλέπω κάτι; Μήπως η προχθεσινή έκλειψη είχε επιπτώσεις;
Η Ελένη δυτικίζει ασυστόλως και δεν μπορώ να επέμβω. >:->

Προσθήκη:
Χμ, τώρα τό "0 comments" φαίνεται με την πρώτη, αλλά στα προηγούμενα όχι.
Τέλος πάντων, σχόλιο σε ξεχωριστό μήνυμα.

Προσθήκη 2:
Α, τώρα τό είδα· επενέβη η ίδια, ...βολταιρικώς από την ανάποδη! Καλά!

Εξυπνάδες.

2006-03-31T08:16:00.000+03:00

Μίμησις Duns.

O Περγκολέζι, συνέθεσε το Stabat Mater σε ηλικία 26 χρονών. Δύο μήνες μετά την ολοκλήρωσή του, πέθανε. Απο κατάθλιψη, υποστήριξαν κάποιοι.

Ο Πάμπλο Καζάλς άρχιζε τη μέρα του παίζοντας πάντα Μπαχ. Επί 70 συναπτά έτη.

Καθ'όλη τη διάρκεια των 11 χρόνων που έπασχε από παράνοια, έπαιζε πιάνο καθημερινά και επί ώρες. Με τους αγκώνες.
Ο Νίτσε.

Κάθε βράδι, τους παρακολουθούσε να μεθοκοπάνε μαζί στην "Ταβέρνα της Γοργόνας" και το πρωί να γυρίζουν σπίτι τρεκλίζοντας απαγγέλοντας ο ένας, στίχους του άλλου.
Το νήπιο Μίλτον, τον Σαίξπηρ και τον Μπέν Τζόνσον.

Κλείνω τα σχόλια γιατί βαριέμαι να απαντώ.
Εγώ, δηλαδή η Ελένη.

Υ.Γ. Οι κόρες του Μίλτον ήταν όλες αγράμματες. Όταν όμως πέθανε ο πατήρ αποφάσισαν να μάθουν γράμματα για να διαβάσουν τα έργα του. Ήταν όλα γραμμένα στα Λατινικά.

Υ.Γ.1. Και ένα για τον πεθερούλη που εντρυφεί στην αβασταχτη ελαφρότητα του είναι.

Ο Ηράκλειτος επέπληξε τον Ησίοδο: " Η φύση όλων των ημερών είναι μία και αυτή". Ο δεύτερος θεωρούσε ότι άλλες μέρες είναι καλές και άλλες κακές.
" It's always the same fucking day", είπε η Τζάνις Τζόπλιν, παίρνοντας ανοιχτά το μέρος του προσωκρατικού.

Μπουχαχαχαχα

Συνειρμοί.

2006-03-30T12:57:00.000+03:00

Σήμερα το πρωί περπατούσα στη γειτονιά μου και σκεφτόμουν τον άνθρωπο που έγραψε αυτό το κείμενο όταν έπεσα πάνω στο αυτοκίνητο της φωτογραφίας από το οποίο έχει φυτρώσει ένα αγριολούλουδο. Μια εικόνα ανέλπιστη. Ποιος θα το φανταζόταν...

Η επόμενη σκέψη ήταν ότι τα ευφυολογήματα είναι ωραία αλλά δεν συγκρίνονται με τα βαθιά αισθήματα που πηγάζουν από το βάθος μιας καρδιάς.

Η επόμενη σκέψη ήταν ότι έρχεται το Καλοκαίρι. Επιτέλους.

Μετά, θυμήθηκα το Σονέτο 18 του Σαίξπηρ.

ALERT!!! Νέα Ανθελληνική Συνομωσία.

2006-03-27T12:49:00.000+03:00

Ε όχι, αυτό παραπάει! Δεν φτάνει που οι ναινέκοι ευρωλιγούρηδες αμφισβητούν ότι η ελληνική γλώσσα αριθμεί περί τα 10 δισ ( σε ευρώ) λέξεις, τώρα αμφισβητούν και το IQ μας!!

Μόλις 18ους μας κατατάσσει το γελοίο αμερικανάκι που εξεπόνησε σχετική έρευνα. ( Όταν σας λέω εγώ κουτά...) Βέβαια το συγκεκριμένο αμερικανάκι είναι κάπως γελοίο, το γνωρίζουμε όλοι από τη μελέτη που είχε δημοσιεύσει πέρσι στην οποία ισχυριζόταν πως οι άντρες είναι εξυπνότεροι από τις γυναίκες.

Παρ'όλα αυτά όμως, πίσω από αυτήν τη έρευνα κρύβεται σίγουρα το αμερικανοεβραικό λόμπυ. Το καταγγέλλω και βγαίνω τώρα αμέσως στο Σύνταγμα να κάψω ένα σουτιέν.

Καλούμε τους Ιππότες του ΕΛ να αναλάβουν δράση.

Τρέξτε βρε κουτά! Μας κατέταξαν κάτω και από τους ψηφοφόροι του Μπερλουσκόνι!!!

Μαγειρικές συμβουλές

2006-03-22T19:12:00.000+02:00

1. Να προσέχετε πάντα την ποιότητα του κρέατος που αγοράζετε. Εαν είναι δυνατόν, διαλέγετέ το πάντα μόνοι σας απο τα κατεψυγμένα του σούπερ μάρκετ. Κρέας κακής ποιότητας μπορεί να αλλοιώσει τη γεύση του σκόρδου.

2. Κρατάτε πάντα το δεξί χέρι στεγνό για να κάνετε το σταυρό σας με σύννεση και ευλάβεια όταν αρχίζετε μια συνταγή.

3. Το τέλειο επιδόρπιο όπως το έφαγα στο Sherraton του Rio. Μπανάνα με nutella.

Ευχαριστώ το φίλο μου Αθήναιο για τις συμβουλές που μου έδωσε και που αγνοώ μέρες τώρα, για κακό του κεφαλιού μου.

Οι άντρες της ζωής μου.

2006-03-19T21:42:00.000+02:00

Σκέτο.

Μύκονος, Καλοκαίρι 2000.
Όταν γνώρισα τον Παύλο είχε κλειστεί στον εαυτό του πληγωμένος και προδομένος απο τις γυναίκες.

Όμως, η αγάπη μου και η αφοσίωσή μου τον μεταμόρφωσε.

Οι γυναίκες της ζωής μου.

2006-03-18T14:16:00.000+02:00

με σόδα.

Παρίσι 1958. Με τη Ζωή είχαμε μια σχέση ζεστή,

κι όταν κουραζόμαστε το ρίχναμε στις τρέλες.

Γιατί ζούμε;

2006-03-16T20:11:00.000+02:00

Θα σε κάνω εγω μία καμπάνια...

Λοιπόν Ορλάντο να κλείσουμε τα γραφεία PR-Media-Entertainment και να ανοίξουμε σουβλατζίδικο γιατί μετά από αυτό που είδα σήμερα, δεν πιάνουμε μία και ούτε πρόκειται να φτάσουμε σε αυτά τα ασύλληπτα μεγέθη επικοινωνιακής τακτικής...Όχι τίποτε άλλο αλλά προχθές ο Αθήναιος είχε ανεβάσει flyer για να μας δείξει τον βλάχο που πούλαγε σουβλάκια με φωτογραφίες ερωτιδέων. Κοιτάξτε εδώ...

Αλλά να τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Πρόσφατα άλλαξα κουρτίνες στο σαλόνι και μοιραία έπρεπε να αγοράσω καινούργια βιβλία που να έχουν εξώφυλλα το χρώμα των οποίων να ταιριάζει με τις καινούργιες κουρτίνες... Τ' άλλα τα πέταξα ή λέω να τα κάψω στο τζάκι. Θα δούμε.

Έδωσα λοιπόν ραντεβού με την Οιδίπα έξω από την "Πολιτεία", τη βλέπω να με περιμένει σκασμένη στα γέλια κοιτώντας ένα χαρτί που ήταν πεσμένο στο πεζοδρόμιο, στο παρτέρι με το δεντράκι. " Ελένη κοίτα! Τί διαφημίζει; Sex Shop?"

Σκύβω και τί να δω. Το flyer που βλέπετε...

Προσέξτε την έμφαση που δίδεται στην παραπλάνηση του...ταχυδρόμου! Ενώ όλα τα λεφτά είναι το CD με τον τίτλο Άγιος Βαλεντίνος με εικόνες ζωντανές!!!!!

" Μάθε για κάθε προιόν πώς το κάνει"

Έλα Μ**ί στον τόπο σου...

Baby love...

2006-03-13T23:08:00.000+02:00

Μόλις κατάλαβα γιατί στους άντρες αρέσουν οι μικρότερες... :-)

Έκκληση για βοήθεια...

2006-03-13T16:00:00.000+02:00

Έκκληση για βοήθεια...

Αχ! Σας παρακαλώ ακούστε προσεκτικά αυτό το ηχογραφημένο μήνυμα! Ό,τι στοιχεία μας δώσετε για τον εντοπισμό των τεσσάρων (4) παιδιών από το Βόλο θα είναι καλοδεχούμενα. Έχουμε καιρό μέχρι την Παρασκευή το βράδυ.

Εγώ, δηλαδή η Ελένη.

"Cosi fan tutte"

2006-03-11T14:23:00.000+02:00

Χθες το απόγευμα το Τριτο Πρόγραμμα μετέδοσε την όπερα " Cos? fan tutte" το πασίγνωστο και καθόλου βαρετό έργο του Μότζαρτ με την πολύπλοκη υπόθεση. Ομως, ησυχάστε βρε κουτά. Δεν την άκουσα, γιατί βαριόμουν. Αμέσως να ανησυχήσετε...

Μόλις έκλεισα το ράδιο( sic) χτύπησε το τηλέφωνο. 'Ηταν η φίλη μου η γλυκομίλητη Ε.: " Ξύπνησες μωρή; Απόψε κερνάς Πάριο για τη δουλειά που πήρες, το υποσχέθηκες, μουλάρα". Το είχα υποσχεθεί πράγματι και δεν ξέρω τί σκεφτόμουν όταν έδινα την υπόσχεση. Το θέμα ήταν ότι pacta sunt servanta όπως θα έλεγαν ο Old Boy και ο e-lawyer-και σε αυτό τουλάχιστον θα συμφωνούσαν.

Γενικά περνάω μια περίοδο flat, θα την έλεγα εως και ντεκαβλέ αν και η περίοδος αυτή δεν έχει να κάνει με το σεξ που έτσι και αλλιώς υφισταται μέσω των fuck buddies αλλά και αυτό έχει καταντήσει άνοστο σαν φιλέτο σε γουώκ, ένα κίνητρο για να αποτριχώνω συστηματικά τα πόδια μου. Το φλατ έχει να κάνει με άλλα πράγματα. Με τη δουλειά που μεγαλώνει και εμένα αυτό με φοβίζει γιατί ακόμη να πιστεψω ότι είμαι εγώ που έχω καταφέρει όλα αυτά, όλο νομίζω ότι βλέπω κάποια άλλη μέσα στα παπούτσια μου, έχει να κάνει με το PMS που αγριεύει ως φαινόμενο μετά τα 35, απορώ με τους μαλάκες του γιατρούς πλέον. Κάθονται και ψάχνουν να βρουν φάρμακα για να αδυνατίζεις τρώγοντας ένα αρνί στην καθισιά και με τα σοβαρά ούτε που ασχολούνται. Έχει βέβαια να κάνει με το γεγονός ότι ψάχνω ένα γκόμενο που να είναι εντελώς "φεύγα", σαν και μένα δηλαδή και τον βρίσκω μόνο στα βιβλία ή όταν τον βρίσκω είναι καπαρωμένος. Κοινώς διάγω μια περίοδο, γάμα τα με μεγάλα γράμματα και αυτό που μου έλειπε ήταν να ακούσω τον Παπάριο να τραγουδάει " Το παλιό κρεβάτι θα το κάνω στάχτη".

Παρ'ολα αυτά όμως, φόρεσα το μαύρο στενό και ξώβυζο Tom Ford που αν με έβλεπε ο Τομ με αυτό θα το κοβε το πουστριλίκι for good, εδώ παραλίγο να γίνω λεσβία εγώ που με έβλεπα στον καθρέφτη για να φτιάξω μαζί μου- αλλά και πάλι ήμουν η πιο άσχημη της παρέας. Έχω σαν αρχή να έχω όμορφες κολλητές για να μην εφησυχάζω και πλακώνομαι στις μάσες γιατί η μάσα φέρνει κιλά και τα κιλά, πολλά κιλά κακία...

Σε αυτή τη φάση λοιπόν που εγώ ήμουν " Γαμήστε μας και αφήστε μας" μπήκαμε τέσσερα λουλούδια του μπαχτσέ στο Μέγαρο της Ιεράς Οδού. Φυσικά, δεν χρειάζεται να πω ότι κορίτσια σαν και μας τα πάνε τσιφ για την πίστα αν και το ματάκι μου πήρε τη Μ να χώνει κάτι χαρτονομίσματα στον μαιτρ. Η Μ. ποτέ δεν αφήνει πράγματα στην τύχη...

Προσπάθησα να δείχνω κεφάτη γιατί το μάτι της Ε δεν με άφηνε ρούπι. " Τί έχεις;" με ρώταγε σιωπηλά. " Τίποτε, βαριέμαι" απαντουσα χαλαρααααα στο σιωπηλό και εγώ.

Έριξα ένα βλέμμα γύρω μου και παραλίγο να αποφασίσω να αρχίσω στα κοντά 36 μου τα ναρκωτικά. Μια θάλασσα από μωβ γραβάτες μου θόλωσε το βλέμμα . Δίπλα μας, κάτι 30 φεύγα μας έκοβαν για το " βαλάντιο τους". " Σάλτα και γαμήσου ρε φλώρε που τολμάς και σηκώνεις τα μάτια σου πάνω μου, καράβλαχε" μου ήρθε να του πω αλλά θα με πέρναγαν για τρελλή. Ο ένας, είχε σίγουρα κομπρέσσορα γιατί κάθε τόσο πεταγόταν έξω, μάλλον για να δει αν ήταν εκεί το αυτοκίνητο. Εκτός αν είχε προστάτη και πήγαινε στην τουαλέτα, αλλά δε νομίζω. Αγορίνα μου, έτσι είναι όταν τα φράγκα είναι του μπαμπά. Έχεις άγχος μην τα χάσεις γιατί δεν ξέρεις πως βγαίνουν. Ο άλλος είχε μια κοιλιά πω πω...35ρης με μια κοιλια και ύφος " συμβούλου" σε γραφείο πολιτικού του βεληνεκούς του Γεράσιμου Γιακουμάτου. Αν τον γυρνούσες ανάποδα θα έπεφταν από την τσέπη βροχή τα ανορθόγραφα χαρτάκια με τα διάφορα ρουσφέτια.Θέλησα να του πω να μου κρατήσει ένα περτεκαλί με βούλες από αυτό που θα βγάλει απο΄την κοιλιά του. Γιατί είχα βγει έξω και δεν καθόμουν να γράψω καμια μαλακία στο μπλογκ όπως κάνω τώρα καλή ώρα;

Στο σημείο που και επισήμως θεωρούσαν εαυτήν μια μέλλουσα ναρκομανή η Ε μου κάνει νόημα να κοιτάξω πίσω διαγωνίως και αριστερά. Τί έγινε ρε παιδιά; Τέσσερις τύποι από το πουθενά, χωρίς μώβ γραβάτα (!) με μαύρα ζιβάγκο και τζην παντελόνια είχαν αράξει χαλαροί και συζητούσαν παριστάνοντας ότι δεν τους ενδιαφέρουν δρώμενα γύρω τους... " Σε τα μας, κορίτσια;Αυτά εμείς τα κάναμε στο Λύκειο". Αρκεστηκα να γυρίσω να τους κοιτάξω αναιδώς με το θράσσος της μουλάρας που το παίζει κάτι που κάτα βάθος δεν είναι.

" Τίποτε της Παντείου θα είναι" γνωμάτευσε η Μ. "Από αυτούς που ακόμη διαβάζουν Καστοριάδη και Σάκη Καραγιωρα " συμπληρώνει. Η αλήθεια είναι ότι με νταλικέρη έχω πάει αλλά δεν έχω ξεπέσει ποτέ τόσο χαμηλά ώστε να πάω με νούμερο της Παντείου οπότε δεν ήξερα και πώς ήταν αυτοί οι τύποι. " Δεν μου φαινόντουσαν τέτοιοι. " Μπααα τίποτε ταγάρια που διαβάζουν τη Φιλοκαλία, μου φαίνονται εμένα"είπε η Ε. " Πού ξέρεις εσύ μωρή τη Φιλοκαλία;"σκάσαμε στα γέλια οι υπολοιπες." Καλα δεν θυμάστε τον σεξομανή, παρτουζιάρη τύπο που τα είχα πέρσυ και ήταν κατηχητής στον Άγιο Θεράποντα;"μας θύμισε η ψηλή. Ξεχνιέται αυτός ο τύπος;

"Μου αρέσει που τους σχολιάζουμε όλους. Όλοι χάλια! Ενώ εμείς ε; Τέλειες! Αστές στα πρόθυρα του πρόζακ που για να γιορτάσουμε μια επαγγελματική επιτυχία ερχόμαστε στον Παπάριο" αντεπιτίθεμαι εγώ. Η Ε τα παίρνει στο κρανίο " Ελένη, τί σου συμβαίνει επιτέλους, σταμάτα τη γκρίνια, τα έχεις όλα στη ζωή σου" Εκεί που είμαι έτοιμη να της ρίξω ΤΟ χέσιμο γιαυτό το " τα έχεις όλα στη ζωή σου" μας πλησιάζει ο ένας από τους τύπους.

" Καλησπέρα. Ξέρετε παρατηρήσαμε ότι μας κοιτάτε και γελάτε και αναρρωτιόμαστε αν γνωριζόμαστε"
Έτσι που ήμουν αρπαγμένη του απαντώ απότομα : " 'Οχι δεν γνωριζόμαστε ειδικά αν είστε ο πρόεδρος της Λέσχης Πολιτικού Προβληματισμού " Νίκος Πουλαντζάς" και έχετε έρθει εδώ για την ετήσιο χορό του συλλόγου σας".

Τότε συνέβη το εξής εντελώς μα εντελώς αναπάντεχο. Ο τύπος έσκασε στα γέλια!!! Κατάλαβε το αστείο!!! Συνειδητοποιείτε τώρα τί σας λέω; Έμεινα να τον κοιτάω εμβρόνητη. "Όχι, είμαστε οι Φίλοι της Λέσχης " 30ρες σε απόγνωση" απάντησε πρόσχαρα. Ήταν οι σειρά μας να σκάσουμε ομαδικώς στα γέλια. Απίστευτο, πότε ήταν η τελευταία φορά που με είχε κάνει κάποιος να γελάσω από κοντά και όχι από το διαδίκτυο; Επειδή στη ζωή μου αρέσει να απλουστεύω τις διαδικασίες πέρασα αμέσως στο προκείμενο. " Μόνοι σας είστε; Δεν έρχεστε εδώ να καθίσουμε όλοι μαζί;". Ήταν η σειρά του να μας κοιτάξει εξεταστικά, μας ζύγιζε. Δεν είμαστε καλά! Τί κοιτάς ρε Πουλαντζά; Φαίνεται πως την ίδια σκέψη έκανε κ η Ε " Μην μας κοιτάς έτσι χρυσέ μου, θα μας βασκάνεις!" Γέλασε. Γέλαγε και ωραία ο άτιμος. Πράγματι σε λίγο οι παρέες μας είχαν γίνει μία και είχαν αρχίσει οι διερευνητικοί διάλογοι.

Οι τύποι ήταν από το Βόλο και είχαν έρθει να ακούσουν λέει μια συναυλία στην Αθήνα.

" Και εδώ τώρα τί κάνετε; Ανθρωπολογική Έρευνα; Δεν φαίνεστε μπουζουκόβιοι" είπα εγώ στον ένα τον πιο σιωπηλό.
" Δηλαδή εσείς είστε μπουζουκόβιες;"
" Όχι εμείς όντως έχουμε έρθει για ανθρωπολογική έρευνα στη ζούγκλα με τα δίποδα" του είπα ανασηκώνοντας το φρύδι ειρωνικά...
" Και το φουστάνι αυτό δηλαδή είναι στολή παραλλαγής;"

1-0

" Για δες" λέει η Ε " Και εγώ που νόμιζα ότι ο Βόλος βγάζει μονον καλά μήλα"
" Συμβαίνει.Και μεις νομίζαμε ότι μόνον ο Βόλος βγάζει καλές πατάτες αλλά βγαίνουν και αλλού απ'ότι βλέπουμε" της απάντησε ο ψηλός της παρέας...

2-0

Βρε βρε βρε...είδες για να περιτρυγυρίζεσαι από ντεκαβλέ ηλίθιους τί παθαίνεις; Σκουριάζεις... Δυο γκολάκια μας έχωσε η Νίκη Βόλου μέσα στη Λεωφόρο και μάλιστα μέσα σ'ενα πεντάλεπτο... Ευτυχώς που η 13 είχε πάει για ποπ-κορν και μαλλί της γριάς και έτσι δεν είχαμε μάρτυρες στο σκηνικό αυτό, κοιταχτήκαμε όμως αναμεταξύ μας με αμηχανία.Την κατάσταση την έσωσε, όπως πάντα η Μ. "Εντάξει, δεν έχετε έρθει για ανθρωπολογική έρευνα, δεν είστε μπουζουκόβιοι, ας πούμε ότι βαριέστε όπως και εμείς"

Ήταν η σειρά τους να κοιταχτούν με αμηχανία.
- " Φαίνεται;" είπε ο ψηλός της παρέας.
- "Νομίζω πως οι ομοιοπαθείς φέρουν στο κούτελο ένα αόρατο στους άλλους μότο"είπα εγώ
-" Και τί λεει αυτό ;"
-" Ξέρω εγώ; I am on prozac too, ίσως".

Ανακουφιστικό το γέλιο που ακολούθησε και κάπως έτσι τα εξεταστικά βλέμματα μεταμορφώθηκαν σε φιλικά." Δεν είστε τόσο κακές τελικά" απεφάνθη ο σοβαρός της παρέας και εκεί που πήγε ν' αρπαχτεί η Ε παρενέβην εγώ και το έσωσα το παιχνίδι οριστικώς " Έχει δίκιο. Τώρα με τη γρίπη των πουλερικών, έχω παρατηρήσει ότι με κοιτούν με μάτι γεμάτι φόβο". Ελενάρα Βαζέχα! Το βαλες το γκολ από τη σέντρα! Από την εποχή του πολέμου της Τροίας ένα καλό αυτοσαρκαστικό ισούται με 5 μαζεμένα γκολ μαζί.

Στο μεταξύ είχε βγει ο Πάριος στη σκηνή και είμασταν τυχεροί γιατί είχε πετύχει τις δόσεις και ήταν μέσα στη χαρά. Κάτι άλλα βράδια κλαίει και σου σπαράζει την ψυχή. Είχα χαλαρώσει απίστευτα, αφού είχα βγάλει τις τακούνες κάτω απο το τραπέζι και καθόμουν πάνω στα πόδια μου σταυροπόδι. Κρίμα που είχα βάλει το στενό με το ντεκολτέ και όχι το ωραίο μου το τζην. Αφήστε που φοβόμουν μην φύγει κανένα στήθος από το ντεκολτέ και σκοτώσει κανένα παιδί βολιώτικο, γλυκός θάνατος, δε λέω αλλά από τότε που ο Σάκης έχει μπει φυλακή έχω συνειδητοποιήσει την έννοια της αστικής ευθύνης πιο πολύ από ποτέ...

Κοίτα όμως κάτι πράγματα...Όλοι μας ξέραμε πως κακώς είμασταν εκεί, κατά βάθος θέλαμε κάτι άλλο, κάπου αλλού και όμως για κάποιον λόγο που υπόσχομαι στον εαυτό μου να διερευνήσω τους επόμενους μήνες, λες και τιμωρούσαμε τους εαυτούς μας με το να κάνουμε πράγματα που κατά βάθος σαρκάζουμε. Έχει γίνει ο αυτοσαρκασμός το άλλοθι της δειλίας μας; Μάλλον φταίει ότι δεν παραδεχόμαστε ποτέ ότι δεν μας αρέσει που ζούμε μόνοι μας, τις περισσοτερες φορές είναι βολικό βέβαια αλλά το βολικό είναι ο εχθρός της ευτυχίας.

Μα τι έπαθα; Λίγο ακόμη και θα νομίσετε ότι διαβάζετε το μπλογκ του Γεωργίου Χοιροβοσκού...

Εκείνη τη στιγμή δεν ξέρω τί μου ήρθε, γύρισα στον σιωπηλό και τον ρώτησα " Πότε θα ξανάρθεις στην Αθήνα, θέλω να σε ξαναδώ..." Αμάν! Πώς μου ξέφυγε εμένα αυτό; Μα είπα κάτι τέτοιο;;Εγώ;;; Ευτυχώς η Ελένη Βαζέχα ανέλαβε αμέσως δράση: " Βλέπεις,ψάχνω παρέα για να πάω στο διαγωνισμό της Ευροβίζιον" χαχάνισα βέβαιη ότι το είχα σώσει αυτό και τον εγωισμό μου μαζί. Με κοίταξε και χαμογέλασε μυστηριωδώς. " Δεν ξέρω. Κάποια στιγμή θα ξαναέρθω"

Είδες Γεώργιε γιατί δεν ρίχνω ποτέ τα μούτρα μου; Γιατί όλοι τους είναι ίδιοι και πάνε να στο γυρίσουν καπάκι.

Βρήκε όμως άνθρωπο να τρομάξει, ο σιωπηλός." Και να μην έρθει εσύ, θα έρθω εγώ στο Βόλο να σε βρω, θέλω στ'αλήθεια να σε ξαναδώ αλλά κάτσε να σου δώσω πρώτα μια κάρτα μου" . Έμεινε να με κοιτάει άφωνος εν' όσω έψαχνα την τσάντα μου.

Εκείνη την ώρα η ορχήστρα έκανε το τρυκ του ρολογιού. Είχε πάει τρεις. Ο σιωπηλός, πετάχτηκε από τη θέση του και φώναξε στους άλλους " Το ρολόι χτύπησε τρεις! Φεύγουμε τώρα! Σηκωθείτε αμέσως!"

Και πριν να καταλάβουμε τί έγινε οι τύποι ειχαν γίνει καπνός λες και φοβήθηκαν μη λυθούν τα μάγια και μεταμορφωθεί η άμαξα σε κολοκύθα! Πάνω στη βιασύνη του όμως και έτσι όπως άρπαξε το παλτό του ο σιωπηλός, έπεσε από την τσεπη του ένα χαρτί. Ήταν μια επαγγελματική κάρτα:

"Γιάννης Παπαδόπουλος, Επισκευές μουσικών οργάνων"

Πλατεία Δημοκρατίας 3 - Βόλος.

" Μα δεν έλεγαν κανέναν από αυτούς Γιάννη" , παρατήρησε σωστά η Μ. "Κάτι μου θυμίζει αυτό το όνομα. Κάποιος παλιός μουσικός δεν είναι αυτός; "
" Ετοιμαστείτε. Το άλλο Σαββατοκύριακο ανεβαίνουμε στο Βόλο" είπα με ύφος που δεν σήκωνε αντίρρηση.
" Και πού θα τους βρούμε ρε Ελένη μέσα σε μια ολόκληρη πόλη;Θα ανακρίνουμε τον τύπο που επισκευάζει μπαγλαμάδες;" ( αυτή ήταν η Ε όπως καταλάβατε...)
" Μην ανησυχείτε. Θα τους βρούμε. Έχω μία ιδέα..."

Alert!!! Ο ελληνισμός κινδυνεύει. Yanni the Greek is innocent!

2006-03-08T21:56:00.000+02:00

Την ώρα που οι ευρωλιγούρηδες του διευθυντηρίου των Βρυξελλών αποπροσανατολίζουν το λαό βάζοντάς τον να ασχολείται με επουσιώδη θέματα όπως η συνταγματική αναθεώρηση, το ασφαλιστικό κ η γρίπη των πουλερικών, οι αμερικανοεβραιοσιωνιστομασόνοι του κερατά εξυφαίνουν άλλη μια συνωμοσία εναντίον του ελληνισμού, της πατρίδος μας κ ίσως κ του Αρχιεπισκόπου μας.

Την ώρα που εσύ λαέ, πέταγες αμέριμνος το χαρταετό ( κινεζικής καταγωγής έθιμο-το καταγγέλω) ο συμπατριώτης μας και κορυφαίος καλλιτέχνης Γιάννης Χρυσομάλλης, κατά κόσμον Yanni υφίστατο την κακοποίηση ενός εκ των δαχτύλων των Θείων Χεριών του από τυχάρπαστο τσουλί ( a girlfriend, that is) στην κατοικία του στη Φλόριντα όπου περνάει ατέλειωτες ώρες ατενίζοντας τη θάλασσα και νοσταλγώντας την υπέροχη και πανέμορφη Καλαμάτα μας και όπως ήταν φυσικό τα πήρε και τράβηξε δυό ξεγυρισμένες μπούφλες στο τσουλί γιατί έτσι γαμεί η Καλαμάτα στο φινάλε-φινάλε.

Το τυχάρπαστο τσουλί ( the girlfriend that is) τον κατήγγειλε στην αστυνομία ότι τάχα μου την κακοποίησε ( δυο μπούφλες υπόθεση ήταν αλλά στην εποχή του κτηνώδους Διαφωτισμού αυτό το λέμε κακοποίηση). Αυτό που στη Δύση συνιστά ποινικό αδίκημα, στην καθ'ημάς Αγία Ανατολή συνιστά μια απλή αμαρτία από την οποία καθαρίζεις με δυο μετάνοιες ( ΤΜ Τζώρτζ).

Όπως δήλωσε και ο ένδοξος πατριώτη μας "At a more appropriate time and place, I hope and pray I will have an opportunity to address my fans and colleagues all over the world."

Εν αναμονή του διαγγέλματος του λοιπόν, καλώ όλους τους ΕΛληνες πατριώτες να υπογράψουν το petition στο δικτυακό τόπο www.yanniisinnocentyoumotherfuckers.com.

Αυτή η συνωμοσία των αμερικανοσιωνιστών δεν πρέπει να περάσει.

" Εγώ πλερώνω για τα μάτια που αγαπώ..."

2006-03-06T20:06:00.000+02:00

Δεν θα το πιστέψετε αλλά υπάρχουν και πιο γελοία δίλημματα από το " Κιθαρίστας ή ντάμερ;" και το " Μάνος ή Μίκης;" Το δίλημμα αυτό είναι το γλυκούλι κλισεδάκι που μας αναπαρήγαγε με χαριτωμένο τρόπο προχθές ο θείος μου ο Ορλάντο. "Οδαλίσκη ή Ανεξάρτητη;"

Λοιπόν θειούλη, όταν ήμουν στο Γυμνάσιο είχα ένα συμμαθητή που καθόταν στο πίσω θρανίο. Ήταν καλό παιδί, με τρόπους, πάντα καθαρός και στην τρίχα, απλά ντυμένος, αλλά περιποιημένος, έπαιζε και μπάσκετ και εμένα μου έτρεχαν τα σάλια που τον έβλεπα αλλά εκείνος με είχε στην κατηγορία one of the boys. Δηλαδή με αποκαλούσε " Έλα ρε μαλάκα" και μαζί μου καθόταν να συζητάει για μπάσκετ και για τις άλλες τις γκόμενες, που ήταν όλες στο στυλ γυναίκας που με αηδίαζε από τα μικράτα μου: πανηλίθιες, ντεκαβλέ( όλες οι χαζές είναι ντεκαβλέ), φορούσαν ροζ πουκάμισα, είχαν τετράδια με ζωγραφιές Sarah Key, έσκουζαν με το παραμικρό " άχου τι γλυκούλι", χωρίς χόμπυ, χωρίς άποψη, 15 χρονών μουλάρες και δεν είχαν ακούσει καν τον Σεξτο τον Εμπειρικό ( αυτό δεν το λέω ειρωνικά, πιστεύω ότι όποιος τελειώνει το σχολείο πρέπει να έχει μάθει να βλέπει και πέρα από τη μύτη του) και που νόμιζαν ότι είναι και ωραίες. Δεν ήταν ωραίες, τυχερές ήταν γιατί τότε εγώ ήμουν τόσο απορροφημένη απο το διάβασμα που δεν είχα σκεφτεί καν να κοιτάξω τον καθρέφτη να δω τι εντύπωση έκανα, το δε σεξ ως χόμπυ μου ήταν παγερώς αδιάφορο μέχρι που τελείωσα το σχολείο. Μετά, όταν η ανακάλυψη του καθρέφτη συνέπεσε με την ανακάλυψη του σεξ, το ξεφτύλισα βέβαια αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Που λες θειούλη, τελειώσαμε το σχολείο, σπουδές, εξωτερικά είχα χαθεί για λίγο με τον τύπο αν και μάθαινα τα νέα του και έστελνε ο ένας στον άλλον χαιρετισμούς. Ένα μεσημέρι πριν 8 χρόνια περπατώντας στο Κολωνάκι έξω από μια οικοδομή, ακούω την χαρακτηριστική φωνη, μπαίνω μέσα και τον βλέπω όπως ακριβώς τον θυμόμουν, μόνο που τώρα είχε γίνει και τοπ πολιτικός μηχανικός σ'ενα γνωστό γραφείο των Αθηνών. Μόλις με είδε θειούλη έμεινε άναυδος, άρχισε να ψελλίζει ότι είχα γίνει πολύ όμορφη και ότι τρόμαξε να με γνωρίσει. Μην στα πολυλογώ αρχίσαμε να βγαίνουμε πολύ συχνά στο φιλικό και να τηλεφωνιόμαστε καθημερινά. Ήταν η σειρά μου να του λέω τα γκομενικά μου, τα επαγγελματικά μου και να τον βλέπω να τα παίρνει στο κρανίο όταν έβλεπε το κινητό να χτυπάει με λύσσα και μενα να το απαντώ στο στυλ " Έλα Κώστα μου", " Έλα Βασίλη μου"" Έλα Γιώργο μου"... " Μα με πόσους βγαίνεις επιτέλους;" ρώταγε τσαντισμένος " Όχι πως μου πέφτει λόγος αλλά πρόσεξε μην μπλέξεις με κανένα χλεχλε". Επειδή ο τύπος ήταν "Εγώ πλερώνω για τα μάτια που αγαπώ" με είχε στα πούπουλα και να φανταστείς πως ήταν και συγκρατημένος γιατί στην τελική ήμασταν φίλοι και όχι ζευγάρι. ΄Εβρεχε και με έπαιρνε τηλέφωνο " Έλα μωρό,( έτσι με αποκαλούσε) μην και βγεις για ταξί, θα έρθω να σε πάρω εγώ να σε πάω σπίτι" " Μωρό, είμαι κουρασμένος και σκασμένος και θέλω να βγω, διάλεξε το τοπ εστιατόριο και στις 9 θα είμαι στο σπίτι σου να σε πάρω" " Ρε μωρό, ξέρεις τί έχω πεθυμήσει; Να τα σπάσω στα μπουζούκια. Το βράδυ θα περάσω στις 10 να πάμε πρώτα από τα Deals να δείξουμε την ομορφιά μας ( να δείξει εμένα δηλαδή) και μετά συνεχίζουμε" και τέτοια πολλά. Το κορυφαίο; Ένα βράδι που ήμασταν έξω και έβρεχε πάρα πολύ και έψαχνα εγώ τρόπο να φτάσω στο πεζοδρόμιο χωρίς να βρέξω τα mules και ήρθε ο ιππότης και με πήγε κουβαλητή στα χέρια μέσα στο εστιατόριο. Όλες οι γυναίκες τον κοίταζαν και έλιωναν και όλοι οι άντρες τον κοίταζαν με μίσος και αυτός φούσκωνε σαν το παγώνι...Κατάλαβες γιατί κατάσταση μιλάμε, έτσι θειούλη;

Περάσαμε ως φίλοι κολλητοί καμια διετία, εγώ έβλεπα θειούλη ότι του έτρεχαν τα σάλια αλλά δεν έκανα καμιά κίνηση.Εξάλλου οι αληθινοι άντρες, δεν περιμένουν από τη γυναίκα να κάνει την πρώτη κίνηση. Έτσι δεν είναι; Θα μπορούσα να σου πω πολλά γιαυτό το χρονικό διάστημα που περάσαμε ως " φίλοι". Πέρα από την πλάκα, υπήρχαν άπειρες στιγμές ανθρώπινης επαφής και ζεστασιάς και βέβαια γελάγαμε μαζί πάρα μα πάρα πολύ! Έπειτα, ομολογώ ότι μου άρεσε πολύ που παρατηρούσε τις λεπτομέρειες πάνω μου και άλλοτε τις επαινούσε και άλλοτε έκανε παρατηρήσεις, τις περισσότερες φορές εύστοχες. Α ναι! Τώρα θυμήθηκα. Μια φορά είχε στείλει λουλούδια στην κωμμώτριά μου γιατί με είχε πείσει να μην κόψω τα μαλλιά μου που της ζητούσα. Το έκανε λέει για πλάκα αλλά περιττό να πω ότι λιποθύμησε σύσσωμο το κωμμωτήριο στα βάθη του Κολωνακίου...

Μην τα πολυλογώ τελικά, μια από τις πιο σοφές παροιμίες είναι αυτή που λέει ότι " ο καλός ο φίλος, στο κρεβάτι φαίνεται" γιατί που λες, ένα βράδι που ο δικός σου ήταν σκασμένος από υδραυλικούς και μπετατζήδες και δεν ξέρω εγώ τί άλλο, ήρθε σπίτι μου ένα μάτσο νεύρα, τον είδα και τρόμαξα και ταράχτηκα και εγώ η ίδια κιόλας. Του έφτιαξα να φάει, κάθισα δίπλα του, ακούμπισα το πηγούνι μου στο μπράτσο του και άρχισα να του χαιδεύω τα μαλλιά και να του μιλάω όπως δεν του μιλούσα συνήθως αλλά τα είχα και εγώ παίξει από το θέαμα που παρουσίαζε. Λοιπόν έφυγε μετά από δύο μέρες από το σπίτι μου και με το ζόρι γιατί η συνεταίρος μου με απείλησε μεσω... SMS ότι αν δεν εμφανιζόμουν θα ειδοποιούσε την αστυνομία. Το καλύτερο κρεβάτι του σύμπαντος κόσμου( αν πρόσεξες δεν χρησιμοποιώ τη λέξη σεξ) και αυτό το λέει κάποια που το σύνθημά της ειναι " το καλύτερο κρεβάτι είναι αυτό που δεν έχουμε κάνει ακόμη".

Μετά από αυτό περάσαμε και επισήμως στη φάση της απόλυτης μαλακίας... " Θα χαλάσουμε τη φιλία μας" να λέει αυτός" Ναι δεν είναι σωστό", να υπερθεματίζω εγώ και πριν να προφτάσω να τελειώσω τη φράση, βρισκόμουν να βλέπω αστράκια ανάσκελα και αυτό συνεχίστηκε για καιρό, έχοντας και δυο μας στο ενδιάμεσο διάφορους στη ζωή μας. Πολύ εγωισμός και από τις δύο πλευρές, θειούλη γιατί όσο περνούσε ο καιρός και τα αισθήματα φούντωναν αλλά κανείς δεν έριχνε τα μούτρα του να πει στον άλλον ότι ήθελε αυτόν και κανέναν άλλο άρχισαν τα σπαστικά. Κάποια στιγμή γνωρίζει κάποια που έπαιρνε Νομπέλ ασημαντότητας με τη σουηδική ακαδημία να χειροκροτεί σύσσωμη και όρθια. Μου το λέει και τότε κόβουμε τις πολλές εξόδους μαζί. Βέβαια θειούλη, επειδή οι άντρες είστε ζώα και σκέφτεστε κυρίως με το κάτω κεφαλι κάθε τρεις και λίγο στην πόρτα μου ήταν για να μην πω σο κρεβάτι μου. Και εκεί δυστυχώς δεν τον πάτησα στο λαιμό. Μετά κανά εξάμηνο " ένα βράδυ που βρεχε, που βρεχε μονότονα" ο δικός σου ήρθε να μου πει ότι παντρεύεται την ασήμαντη και θεώρησε σωστό να μου αναλύσει το γιατί κάνοντας τη σύγκριση μαζί μου. Εντάξει, δεν θα τον αδικήσω που με έβαλε στην ίδια ζυγαριά με το thing. Μου είπε λίγο πολύ τα εξής ότι εγώ είμαι πιο έξυπνη και πιο μορφωμένη από αυτόν και ότι δουλεύω πολύ και ότι είμαι ανεξάρτητη και δείχνω ότι δεν χρειάζομαι ποτέ τίποτε ( η αλήθεια είναι ότι δεν δείχνω ότι χρειάζεται να με πηγαίνουν στα μπουζούκια...) και αυτός θέλει μια γυναίκα απλή, που να χαίρεται με τα απλά ( δηλαδή με τη Βίσση...) και να μην τον προβληματίζει και να γυρίζει σπίτι και να τον περιμένει με τις παντόφλες στο χέρι και να μην είναι καρριερίστρια. Οκ. Του δώσαμε την ευχή μας και πήγε στο καλό.

Πήγε; Μουαχαχαχα που λεει και ο κύριος Μακ Μανίας. Κάτσε να βγω μια στιγμή στο παράθυρο να δω μήπως κάθεται στο αυτοκίνητο απέξω από το σπίτι μου καπνίζοντας γιατί έχει πέσει στην αντίληψή μου ότι περνάει πολλά βραδάκια έτσι...

Θειούλη, άλλα βραδάκια τηλεφωνεί για να με ρωτήσει πόσην ώρα τσιγαρίζουν τον κιμά για τα μακαρόνια... Βλέπεις, το Νομπέλ ασημαντότητας τον είχε πάρει χαμπάρι και έγινε καθρέφτης στο " εγώ πληρώνω για τα μάτια που αγαπώ".Τον δούλεψε πολύ καλά μέχρι να παντρευτούν. Του έλεγε κάτι μούφες ότι της έκαναν προτάσεις για καλές δουλειές και αυτή δεν τις δεχόταν για να είναι τ'απογεύματα σπίτι και ό,τι άλλο ήθελε αυτός να ακούσει. Μόλις τον έδεσε τον μαλάκα άλλαξε και τον έχει τώρα να βάζει πλυντήρια και να μαγειρεύει και να την περιμένει σπίτι να γυρίσει από τη φοβερή και τρομερή καρριέρα της executive secretary...Executive secretary. Για φαντάσου! Αναρρωτιέμαι ποιος πληρώνει το thing για να του φέρνει τον καφέ γιατί ξέχασα να σου πω ότι από εμφάνιση είναι σαν τις κομπάρσες που παίζουν τις μπατσίνες στα σήριαλ του Φώσκολου.Πάντως άξιο το Νομπέλ και respect στη Σουηδική Ακαδημία που της το απένειμε.

Όταν περνάει από εδώ, με κοιτάει σαν σκύλος αλλά εγώ με το βλέμμα του σηκώνω το μεσαίο δάχτυλο στη χαρακτηριστική χειρονομία. Έχω σκεφτεί να του πω διάφορα χοντρά. Ας πούμε να του προτείνω να προσλάβω το thing για τηλεφωνήτρια στην εταιρεία για να τη στέλνω σπίτι στην ώρα της για του φτιάχνει κανένα φαγητό αλλά βλέπεις μαζί του δεν πηδιόμουν απλώς και τον σέβομαι. Κακώς. Έπρεπε να τον κάνω να αισθάνεται άντρας όχι μόνον στο κρεβάτι αλλά με το να παριστάνω τη γάτα νυχθημερόν και πως το είπες εσυ; Α ναι. Να δείχνω ότι ξέρω να παίρνω.

Δηλαδή, έπρεπε παριστάνω ένα άλογο τετράποδο...

Παρακάτω είναι μια shopping list με αυτά που θέλω να βρω στην πόρτα μου τους επόμενους μήνες για να μη λες ότι δεν προσπαθώ να μάθω να παίρνω.

* Shopping List*

Ένα ζευγάρι στήθη σαν της κυρίας στη φωτογραφία δεξιά. Έχω ήδη ένα ζευγάρι σαν της κυρίας στα αριστερά και αληθινά, όχι πλαστικά. Νομίζω πως το δίκαιο είναι να πληρώσει ένα στήθος ο θειούλης και ένα ο πεθερούλης.

Αυτό το gadget που είδα στο τέλειο μπλογκ pestaola.

Μιά Jaguar Roadster του '56 σε Βritish Racing Green σαν και αυτή που είδα πέρσυ στο ράλλυ αντίκα της ΦΙΛΠΑ και δεν την έχω ξεχάσει από τότε...

Ένα γυμνό πορτραίτο μου ζωγραφισμένο από τον Jeff Kοοns να το βάλω πάνω από το τζάκι γιατί βαρέθηκα το βαλσαμωμένο κεφάλι βίσσωνα ( αυτο θα το πληρώσει ο πεθερούλης να το ευχαριστηθεί)

Αυτόν να μου μαγειρεύει αλλά φιμωμένο γιατί μιλάει πολύ.

Τον Πάριο να μου τραγουδάει prive " απόψε, που να βρίσκεσαι πες μου που πας και τι κάνεις απόψε" γιατί όλο πάω και μπλέκω και γιατί τελικά αυτο το μέτριο τραγούδι καταφέρνει να έχει πάντα για τη ζωή μου ένα ιδιαίτερο νόημα.

Και φυσικά, έπεται και συνέχεια στη wish list...

* Θειούλη, φαντάζεσαι σκηνικά στις Πρωτοχρονιές του μέλλοντος; Να σκύβω να σου φιλώ το χέρι για να σου ευχηθώ " Καλή Χρονιά"...

Αποτέφρωση νεκρών: άλλη μια παγίδα του κτηνώδους Διαφωτισμού.

2006-03-04T10:26:00.000+02:00

Σήμερα, σας αποκαλύπτω μια πολύ σωστή παρατήρηση ενός φωτισμένου Ελληνόπουλου σχετικά με την νέα απόπειρα των Διαφωτιστών, της Δύσης και των ναινέκων που έχουν αλώσει το ελληνικό Κυνοβούλιο ( το πιάνετε το υπονοούμενο;) με σκοπό καταστρέψουν την Χριστιανική μας Πατρίδα όμως, όπως θα έλεγε ο Αρχιεπισκοπός μας, no pasaran!

Εύγε παλικάρι μου! Να σε χαίρεται η μανούλα σου!
Κάτω οι Κινέζοι!

"Ο ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΜΕ ΤΗΝ
ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΟΤΙ ΘΑ ΕΚΛΕΙΨΟΥΝ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΑ
ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΑΥΤΟΝ.
ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΙ ΘΑ ΑΝΑΣΚΑΠΤΟΥΝ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΘΑ ΒΡΙΣΚΟΥΝ
ΟΣΤΑ ΠΟΥ ΝΑ ΣΥΝΔΕΟΥΝ ΤΟ ΑΠΩΤΑΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ ΜΕ ΤΗΝ
ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ (καί ελληνογενή) ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ.
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΕΦΙΑΛΤΗ ΔΙΟΤΙ, ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΥΨΗΛΗΣ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ ΚΑΙ ΑΣΙΑΤΩΝ - ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΦΡΩΝΟΥΝ
ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΤΟΥΣ ΘΑΒΟΥΝ -, ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΟΙ ΘΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ
ΜΕ ΤΙΣ "ΘΕΩΡΙΕΣ" ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΚΑΤΟΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ ΑΠΟ ΑΛΛΟΓΕΝΕΣ ΚΑΙ
ΑΛΛΟΦΥΛΟ ΔΝΑ, ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΓΗΓΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΧΘΟΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ
ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ.

ΣΤΟ ΜΕΛΛΩΝ, ΤΑ 12 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΜΕΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΥ ΤΟΥ ΑΙΜΟΥ (τουλάχιστον)
ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΙ.

ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΜΥΘΟΣ, ΨΙΘΥΡΟΣ ΚΑΙ ΚΑΚΟ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΠΟΙΟΥ
ΠΑΡΑΦΟΥΣΚΩΜΕΝΟΥ ΜΑΡΟΚΙΝΟΥ, ΚΙΝΕΖΟΥ ή ΤΑΫΛΑΝΔΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΖΕΙ ΚΑΙ ΘΑ
ΧΑΙΡΕΤΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΦΥΣΗ ΣΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ (καί ίσως καί
χιλιάδες) ΧΡΟΝΙΑ".

Από εδώ.

Ψαρίλα;

2006-03-03T23:43:00.000+02:00

http://www.riechmichund.com/

Υπάρχουν πολλά πράγματα στον κόσμο που δεν καταλαβαίνω. Και άλλα που εύχομαι να είχα σκεφτεί εγώ πρώτος. Αυτό είναι ένα από αυτά...

Αύξηση μετοχικού κεφαλαίου

2006-03-02T16:02:00.000+02:00

Σύντομη αγγελία εν αναμονή της ΚΔΩΑ

2006-02-27T13:44:00.000+02:00

Η αναγνώστρια, η μηχανικός, η σκεπτόμενη ύπαρξη μα πάνω απ’ όλα ο άνθρωπος Οιδίπα αναζητά έτερο άνθρωπο που πραγματοποίησε τα ακόλουθα (η σειρά με την οποία αναφέρονται είναι ενδεικτική) :

-αγόρασε το «Σπίτι από φύλλα»
-διάβασε το προαναφερθέν βιβλίο
-είναι σε θέση να εξηγήσει σε απλά ελληνικά τον κακό χαμό που γίνεται στο ίντερνετ εξωτερικού για το συγκεκριμένο πόνημα-φόρα, αναλύσεις επί αναλύσεων, συμβολισμοί και δε συμμαζεύεται.

(και καλώς σάς ήρθα :-))

Έτσι κάνουν οι άντρες

2006-02-25T22:52:00.000+02:00

Κλικάρετε εδώ για το καλλίτερο pre-nup...

Έχει 4 σελίδες, μη νομίσετε πως τελείωσε στην πρώτη.

Το αφιερώνω στην Ελένη αυτό. Ο μάγκας είναι και αντισυμβατικός αλλά και χιούμορ έχει.

ΚΔΩΑ

2006-02-25T21:41:00.000+02:00

Το αφήνω μετέωρο για να έρθω αύριο -όταν ξυπνήσω απο τα αποψινά όργια, εννοείται - να διδάξω τον Ορλάντο το κουτό (που το έγραψε ΚΔΟΑ) περί της μυστικής οργάνωσης που είχε ιδρύσει ο Πάνος Κουτρουμπούσης. Εν ολίγοις, καπαρώνω το θέμα.

Πού το πάω, πού το φέρνω όλο στους Happy Few κολλάω... Εμ ήταν ( και μερικοί είναι ακόμη) ωραίοι γκόμενοι, όλοι τους και κυρίως αντι-ταγαρέ.

"Μου'φαγες όλα τα δαχτυλίδια..."

2006-02-25T14:03:00.000+02:00

Happy Few: το κίνημα.

2006-02-23T23:45:00.000+02:00

Αφιερωμένο στον 45 άρη που με καταπιέζει. Το κουτό. Και μην πει πως όποιος αγαπάει παιδεύει, γιατί θα του απαντήσω...

Έχει και μουσικούλα, very happy few...

Τσακνοπέμπτη

2006-02-23T19:16:00.000+02:00

Eγώ, πάντα τέτοια μέρα την τελευταία δεκαπενταετία, επειδή είμαι τύπος πολύ του εντέχνου και του επαναστατικού συνάμα, το τσακνίζω, παρακολουθώ δηλαδή τον πολυαγαπημένο μου Διονύση Τσακνή.

"This love is silent".

2006-02-21T23:11:00.000+02:00

Σιγομουρμουρίζει όμως...

Δαμάζοντας τα κύματα

2006-02-21T20:34:00.000+02:00

"Είμαι μικρός και δεν χωρώ τον αναστέναγμό μου"

Te dashuroj

2006-02-18T15:30:00.000+02:00

Κοιτάξτε ωρέ bloggers τί χέρια φτιάχνει το γιαπί, το πιλοφόρι, το μυστρί...

" Θέλω να σε παντρευτώ, Ελενάκι ζηλευτό..."

2006-02-14T20:57:00.000+02:00

Ο κόσμος των μπλογκ μ’εχει συγκλονίσει. Δεν έχω καταφέρει να αποφασίσω ποιος είναι πιο μορφωμένος. 'Ολοι είναι τόσο πολύ... Αποφάσισα να παραδειγματιστώ και εγώ και να αρχίσω τα δειλά μου βήματα στο χώρο των Γραμμάτων και των Τεχνών. Στο πρώτο μου έργο, εμπνέομαι από το δράμα του δυτικού άντρα όπως αυτό εκφράζεται στις αγωνιώδεις προσπάθειες του Πλωτινακίου μας να φτιάξει τη γυναίκα της ζωής του.

Εσείς είστε όλοι Δανοί. Εμείς εδώ στην Ταβέρνα είμαστε όλοι Πλωτίνοι.

'Ηθελα το πρώτο μου επίσημο έργο να είναι άτιτλο αλλά δεν θέλω να το μπερδέψετε με το άτιτλο έργο του μέλλοντα πεθερούλη μου. Αφήστε που τα περισσότερα είστε κουτά και δεν θα καταλάβετε τί θέλει να πει η καλλιτέχνης, δηλαδή εγώ η Ελένη.

Το έργο μου έχει τίτλο « Σπουδή σε μωβ γραμμούλα, εγγραμμένη στον εν δυνάμει τετραγωνισμένο κύκλο του πεπρωμένου». Η μωβ γραμμούλα συμβολίζει τη μωβ γραμμούλα βρε κουτά, ενώ ο κύκλος που συμβολίζει από την εποχή των αρχαίων κινέζων το συναίσθημα, είναι εγκλωβισμένος στο τετράγωνο του «Κτηνώδους Διαφωτισμού» όπως θα έλεγαν οι φωτισμένοι ανθρώποι της Πατρίδος μας.

Στο έργο περιέλαβα μια αυτοπροσωπογραφία της καλλιτέχνιδας (δηλαδή έχω ζωγραφίσει τον εαυτό μου with my very hands ) για να έχει το Πλωτινάκι ένα σωστό πρότυπο στη δημιουργία της τέλειας γυναίκας. Στα χέρια μου κρατώ καδραρισμένη την κάρτα που μου έστειλε για του Αγίου Βαλεντίνου ο Κινέζος με τον οποίο κάνω cyber-sex. Αλβέριχε, τί λέει η καρτούλα;

Eat my dust Art Attack...

Τελος, επειδή είμαι πολύ trendy συνοδεύω αυτην την καλλιτεχνία μ’ένα τραγούδι στο οποίο εφήρμοσα την τεχνική OULIPO. Πήρα το πασίγνωστο «Πένθιμο Εμβατήριο για δύο τρομπόνια και ένα αφρικανικό μονόχορδο» του Καρλ Μαρία φον Φίχτενμπεργκ και το ανέβασα 69 ημιτόνια και βγήκε το τραγούδι που μπορεί να ακούσετε εδώ.

Προσοχή όμως, να το ακούσετε απαλά γιατί τα 69 ημιτόνια το έκαναν πολύ παθιάρικο και κινδυνεύετε όλοι να αφήσετε τον κομπιούτερα τρέχοντας και να πάτε να κάνετε και λίγο σεξ και όχι τίποτε άλλο αλλά μπορεί να σας αρέσει και μετά τέρμα το μπλογκιν. Φοβάμαι πως στο τέλος θα μείνω μόνη μου να τα λέω με τον κύριο Δήμου και τον Ορλάντο το κουτό που δεν είμαστε απλά συνάδελφοι αλλά ζούμε και τα ίδια δράματα.

Είμαστε και τα δυο μας δύο μοναχικά κυκλάκια εγκλωβισμένα στο τετράγωνο του κτηνώδους Διαφωτισμού. Αυτός με την ανορεξική και εγώ με τον executive που τον έχω για αξεσουάρ για τα events αλλά που πρέπει να του κάθομαι και μια φορά στις 365 μέρες. Όμως, για τον Ορλάντο το κουτό, τον executive και τον γκόμενο που κατά βάθος γουστάρω - αλβανικής καταγωγής που είναι ο μόνος νορμάλ άντρας που έχω γνωρίσει την τελευταία διετία και είναι εργοδηγός στην πολυκατοικία που χτίζεται απέναντι που τον βλέπω κάθε πρωί και βάζω στον καφέ ό,τι βάζουν στα ροφήματα στο στρατό για να μπορέσω να δουλέψω αλλά επειδή είμαι μια καρακατίνα κομπλάρω να τα φτιάξω μαζί του γιατι θα φάω πόρτα από την κοσμική Αθήνα, οπότε τρώω στη μάπα τον executive...Ίσως αν ψήφιζα Συνασπισμό να μην είχα τέτοια κολλήματα. Τί λέτε γιαυτό; Για όλα αυτά τα δράματα λοιπόν και μερικά ακόμη θα σας πω άλλη φορά. Old Boy αν μου φας το θέμα με τον αλβανό γκόμενο θα σε τσακίσω.

Άσχετο. Μήπως ξέρει κανείς πώς λέμε στ' αλβανικά το "Voulez vous coucher avec moi? "

Πάω να ξυλιάσω για να ξεχάσω. Ραντεβού στο Rock n'Roll.

Ευχαριστώ πολύ τους δύο disc jockey της μπλογκόσφαιρας που με βοήθησαν στην εφαρμογή της μεθόδου OULIPO στο κομμάτι του von Fichtenbergh.

Οι γυναίκες της ζωής μου.

2006-02-12T23:42:00.000+02:00

με σόδα.

Ό,τι ξέρω από μουσική, μου το έμαθε η Μαρία.

Είχε την απίστευτη ικανότητα να ακροάται, συγκεντρωμένη απόλυτα, ακόμα κι όταν ήμουν παρών.

Άραγε σήμερα ακούει;

Βιέννη, 1960.

Der Rosenkavalier

2006-02-11T11:39:00.000+02:00

Σήμερα το πρωί άκουγα στο Τρίτο Πρόγραμμα " Τον Ιππότη με το Ρόδο" του Στράους.Η όπερα αυτή συχνά γίνεται αντικείμενο σάτιρας επειδή έχει πολύπλοκη υπόθεση.Μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ, στην επίσημη σελίδα της Μετροπόλιταν Όπερα αλλά επειδή δεν θα καταλάβετε τίποτε έτσι που οι γυναίκες ντυνονται άντρες και οι άντρες γυναίκες, θα σας την εξηγήσω εγώ την υπόθεση.

Ήταν μία, η ηρωίδα, που για κάποιον λόγο που δεν κατάλαβα ντυνόταν άντρας, όχι μόνιμα, απλά φορούσε αντρικά ρούχα και έκανε την πλάκα της, τότε οι εποχές δεν ήταν όπως η σημερινή που όλα είναι πανεύκολα για τις γυναίκες, υπήρχαν περιορισμοί. Κάποιος όμως ήξερε αυτήν τη μία και τα έλεγαν και όλας σε πολύ ζεστή ατμόσφαιρα καθώς υπήρχε και μια έλξη. Επειδή αυτή του είχε εμπιστοσύνη, του είχε πει γιαυτό που έκανε με τα αντρικά ρούχα οπότε αυτός που τη γούσταρε την τύπισσα τί πάει και κάνει νομίζετε; Για να της κολλήσει εκ του ασφαλούς ( προσέξτε αυτό το σημείο γιατί γιαυτόν το λόγο γίνονται όλα) πάει και ντύνεται εξωτική γυναίκα για να κολλήσει στον άντρα που δεν ήταν άντρας αλλά γυναίκα!

Ούτε στα μπλογκ δεν γίνονται τέτοια, που πήγε και το σκέφτηκε αυτός ο Στράους;

Η τύπισσα όμως που ντυνόταν τύπος, ήταν απλά κουκουρούκου δεν ήταν και καμια ηλίθια, γιατί άλλο το κουκουρούκου άλλο το ηλίθια, οπότε το κατάλαβε αμέσως, δηλαδή πιο αμέσως δεν γινόταν αλλά επειδή κι άν έχουν δει τα μάτια της κολλήματα από άντρες αυτό ήταν το πιο πρωτότυπο και χιουμοριστικό που της είχε συμβεί. Από τις άριες που ακολουθούν ο θεατής καταλαβαίνει ότι είχε φάση η όλη φάση, ήταν δηλαδή γουστόζικη.

Λοιπόν, μην τα πολυλογώ. Η τύπισσα που ντυνόταν άντρας και ο εξωτικός τύπος που ντυνόταν εξωτική γυναίκα, στο τελος της πρώτης πράξης γίνονται μούτι όπως ήταν αναμενόμενο γιατί άλλο πράγμα το να πεις δυο μαλακίες ως γυναίκα όταν δεν είσαι και άλλο να στην πέφτει ο άντρας που δεν είναι άντρας επειδή το ξέρει ότι δεν είσαι γυναίκα αλλά είτε είναι ντυμένος άντρας είτε όχι δεν καταλαβαίνει Χριστό γενικώς. Τα πράγματα παίρνουν επικίνδυνη τροπή. Εκεί λοιπόν που έγιναν μούτι η γυναίκα που δεν ήταν γυναίκα αλλά άντρας την έτζασε την κατάλληλη στιγμή και καλά έκανε γιατί θα του τον έπαιρνε ο διάολος τον πατέρα. Στο τέλος της πρώτης πράξης επειδή η γυναίκα που δεν ήταν γυναίκα αλλά άντρας και είχε κολλήσει στον άντρα που δεν ήταν άντρας αλλά γυναίκα την έκανε την κατάλληλη στιγμή, δηλαδή δεν το παραγάμησε το θέμα, η γυναίκα που ντυνόταν άντρας και που ήταν γατόνι και τα είχε καταλάβει από την αρχή έκανε τον μαλάκα αφενός γιατί ο άλλος το σταμάτησε in time και αφετέρου γιατί κατα βάθος τον γούσταρε πολύ τον τύπο.

Στη δεύτερη πράξη περίμενουμε όλοι τα πράγματα να γίνουν πιο απλά σε αυτή τη μυστήρια όπερα και να ηρεμήσουν οι ήρωες. Η τύπισσα συνέχισε την πλάκα της αλλά δεν ενοχλούσε και κανέναν. Ήσυχη καθόταν εξάλλου δεν μασκαρευόταν για να την πέφτει στους άλλους όπως ο εξωτικός που ντυνόταν ξωτικιά. Ο άλλος όμως; Κόβει η πουτάνα το γαμήσι; Αμ δεν το κόβει. Τί να κάνει, τί να κάνει. Στην αρχή επιχείρησε να εμφανιστεί ξανά ως γυναίκα αλλά έφαγε ροχάλα από εκείνες και κατάλαβε ότι δεν τον έπαιρνε και έπρεπε να εφεύρει κάτι καινούργιο. Να γινόταν Χρυσή Βροχή σαν το Δία; Ταύρος να απαγάγει την Ευρώπη; Να την έριχνε σε βαθύ ύπνο και να την έκρυβε σε ένα βουνό περικυκλωμένη από φωτιές σαν την Βρουχλίνδη των Νιμπελούγκεν ένα πράγμα; Αυτό το τελευταίο πολύ θα του άρεσε να μπορούσε να το κάνει. Δικιά του, κοιμισμένη και περικυκλωμένη από φωτιές. Ο ορισμός του " εκ του ασφαλούς".

Πώς να παίξει λοιπόν που τον τρώει ο κώλος του αλλά το θέλει σταθερά εκ του ασφαλούς ( να το ξανά το ασφαλες) το παιχνίδι; Δηλαδή, θέλει να το εκτονώνει το ντέρτι αλλά χωρίς επιπλοκές. Παραμένει άντρας αλλά φοράει άλλα ρούχα, κάποιου άλλου και να τος! Πλευρίζει πάλι τον άντρα που δεν ήταν άντρας αλλά γυναίκα. Πιο έξυπνο αυτή τη φορά γιατί την ήξερε καλά αυτήν που ντυνόταν άντρας. Σου λέει εγώ θα την πλευρίσω, θα κουνήσω την ουρίτσα μου κατά πως ξέρω και επειδή εκείνη είναι εκδηλωτική και δεν θα αντέξει, θα τη βάλω στο τριπάκι. Και όταν χοντρύνουν πάλι τα πράγματα, την κάνουμε. Εξάλλου, την πρώτη φορά, πέτυχε το κόλπο. Θα τον ξανακάνει τον μαλάκα η τύπισσα. Εδώ ο συνθέτης δίνει και μια χιουμοριστική διάσταση και σχολιάζει τον τύπο και τις αυθαίρετες σκέψεις που κάνει. Πιστευει ας πούμε , αυθαιρέτως ότι επειδή η τύπισσα που ντύνεται άντρας είναι επικοινωνιακός τύπος κάθεται και λέει τις σκέψεις της παντού με τον ίδιο τρόπο που τις λέει σε εκείνον,δεν του έχει περάσει από το μυαλό ότι ορισμένα τα έχει πει μόνον σε εκείνον, οπότε κάθεται και τις αραδιάζει σαν τον ηλίθιο δεξιά αριστερά και τις χρησιμοποιεί στις περσόνες που ενδύεται. Αυτό είναι και λίγο προσβλητικό γιαυτό και τα διηγούνται αυτά τα 2 όμποε αλλά δεν γαμιέται, ο έρωτας είναι από τη φύση του κανιβαλικός.

Σε αυτό το σημείο έχουμε το γνωστό ορχηστρικό Intermezzo. Τα έγχορδα διηγούνται την πλοκή και μας προετοιμάζουν γιαυτό που αναμένουμε όλοι. Ότι δηλαδή η γυναίκα που γινόταν άντρας μπαίνει στο τριπάκι και κου του λου που.

Έλα όμως που ο Στράους είναι μεγάλος καλλιτέχνης και τη φέρνει την ανατροπή.

Στην τέλος της δεύτερης πράξης αντί να τσιμπήσει η τύπισσα, ο τύπος παίρνει τ'αρχίδια του γιατί δεν ξέρει ότι οι καλύτερες οι στρατηγικές καταρρέουν όταν δεν υπάρχει και κάποιο ρίσκο involved. Ο τύπος ήθελε να είναι risk-free Παρ'τα τρία μου τώρα τύπε εξωτικέ και κάτσε και βράσε στο ζουμί σου και εσύ, μόνον εμείς θα βράζουμε; Σωστή η τυπισσα που ντυνόταν άντρας imho, γιατί άλλο το να σε γαμήσει ο Χ κοινή συναινέσει και να σου αρέσει και άλλο το να σε πηγαίνει γαμιώντας. Huge difference.

Τί γίνεται στην τρίτη πράξη; Μα γίνεται αυτό που καταλαβαίνετε όλοι πως θα γίνει. Ναι, αυτό ακριβώς που φαντάζεστε είναι αυτό που θα γίνει.

Ωραίο πράγμα η όπερα, ωραίο και το Τρίτο Πρόγραμμα.

Οι γυναίκες της ζωής μου μέρος ?

2006-02-10T12:34:00.000+02:00

Πιστεύω, μερικές φορές, πως το μεγάλο πρόβλημα αυτού του κόσμου είναι πως εμείς οι άνδρες είμαστε πολύ απλά πλάσματα. Ένα παράδειγμα. Τον τελευταίο αιώνα το ανδρικό ντύσιμο ήταν ένα. Το κοστούμι. Μπορεί να κάνουμε μαγκιές στο γιακά, στο κούμπωμα και στο χρώμα, αλλά βασικά, όσοι γουστάρουμε να βγαίνουμε έξω και να είμαστε κούκλοι θα φορέσουμε, λίγο πολύ τα ίδια που φόραγε και ο παπούς μας.

Ας πάρουμε τώρα τη μέση γυναίκα... Χάος. Όσοι είχαν σε κάποια φάση της ζωής τους τη χαρά να ζήσουν με κάποια γυναίκα (οι φίλοι απο το μπακουροσάιτ εξαιρούνται, συγνώμη μάγκες αλλά με τέτοιες συμβουλές μόνο τη σαβούρα θα τραβάτε) ξέρουν πως δεν υπάρχει περίπτωση μια γυναίκα να ξέρει τι θέλει να φορέσει.

Το πρόβλημα δεν είναι ποιοτικό. Ούτε καν ποσοτικό. Είναι θέμα νοοτροπίας.

Άλλο ένα παράδειγμα. Όταν ο μέσος άντρας γυρνάει για να βρεί γυναίκα, τι ψάχνει; Βυζάκια. Κωλαράκι. Μεσούλα. Ματάκια. Μαλλιά. Μυαλό (με ή ανευ, εξαρτάται από τον άντρα αυτό). Ρώτα έναν οποιονδήποτε άντρα τι γυναίκα του αρέσει και θα σου πει πως του αρέσουν οι ξανθές, οι βυζαρούδες, οι αδύνατες, οι χοντρές, οι ψηλές, οι κοντές...

Μια οποιαδήποτε γυναίκα όμως δε δουλεύει έτσι. Οι γυναίκες μπορεί να σαλιαρίζουν με άσχετους και μετρίου γκομενικού διαμετρήματος άντρες, όπως πχ ο Tom Ford που είναι και καράφλας. Τους αρέσουν άσχετα πράγματα. Οι δυναμικοί. Οι ευαίσθητοι. Οι κακοχαρακτήρες. Οι αλήτες. Οι επιτυχημένοι. Γιατί;

Λοιπόν, θα σας πω ένα μεγάλο μυστικό. Μετά απο 50 χρόνια σε αυτό τον πλανήτη, 2 από τα οποία πνευματικά ενήλικος, το κατάλαβα.

Οι γυναίκες δεν ξέρουν τι θέλουν. Γιατί το μυαλό τους, φίλοι άντρες, είναι ΠΟΛΥ πιο ανεπτυγμένο από το δικό μας. Είναι, δηλαδή, πολύ πιο έξυπνες, για να το πω απλά να το καταλάβουν οι φίλοι από το μπακουροσάιτ. Μας κάνουν ό,τι θέλουν επειδή εμείς είμαστε ΒΛΑΚΕΣ! ΗΛΙΘΙΟΙ! Και καλά κάνουν! Μας αξίζει!

Και θα πω εδώ και κάτι άλλο. Όποιος άντρας 'ωριμάσει' από το επίπεδο βυζάκι κωλαράκι και τέτοια επιφανιακά, θα υποφέρει. Αν κάποιος φίλος σας σας πει, δηλαδή, πως δεν τον νοιάζει τι γυναίκα θα βρει, αρκεί να είναι καλός άνθρωπος ή αφοσιωμένη γυναίκα, κάνετε έρανο να βγάλετε το παιδί στα μπουζούκια γιατί επέρχεται επική καταστροφή. Σιγά μην κερδίσουμε εμείς στο παιχνίδι των γυναικών!

Ένας άντρας δεν είναι άντρας μέχρι να κλάψει. Αυτό δε μας το μαθαίνει ο πατέρας μας, μας το μαθαίνουν οι γυναίκες, και τους χρωστάμε μεγάλη χάρη. Γι αυτό, συντρόφια, αντί να βρίζετε την κάθε μια που σας πλήγωσε και σας έκανε να κλάψετε, χαμογελάστε, πάρτε την τηλέφωνο και πείτε της ευχαριστώ που σας έκανε επιτέλους άντρες.

Και μετά πάρτε τηλέφωνο τη μελαχροινή, βυζαρού, αδύνατη και ψηλή που σας κόλαγε τόσους μήνες και δώστε της πάλι τα πάντα, γιατί ρε καριόληδες τι αξία έχει η ζωή χωρίς πάθος; Πώς θα ξέρεις ότι είσαι πραγματικά ευτυχισμένος αν δεν έχεις κλάψει ρε;

Μπαρ Φλωμπέρ...

2006-02-09T17:03:00.000+02:00

Πιστεύω ότι ο συγγραφέας και ηθοποιός Χριστόφορος Παπακαλιάτης είναι ανάμεσά μας και κρατάει blog με το ψευδώνυμο Αλέξης Σταμάτης. Θα εκπλαγεί ο αμφιβληστροειδής σας, η ίριδα, μέχρι και το οπτικό σας νεύρο θα έλεγα, όταν σας αποκαλυφθεί η πρωτότυπη ιδέα ότι τα μυστικά κρύβονται εκεί που δεν μπορεί να τα δει κανείς...

Αλλά το σχόλιο το παίρνω πίσω μετά την αντίδρασή του γιατί το χιούμορ αφοπλίζει πάραυτα το οπτικό μου νεύρο. Αν ήταν άλλος, θα πλάκωνε τα μπινελίκια. Σσσσσαπώ στον Αλέξη Σταμάτη!

Το καλύτερο ψευδώνυμο της πιάτσας

2006-02-09T12:52:00.000+02:00

" ΜΟΥΝΟΧΕΙΛΟ ΕΓΚΥΜΟΝΟΥΣΑΣ "

Σχολιάζει στο τελευταίο post του Νίκου Δήμου. Παρακαλείται η κυρά-Γοργόνα να της/του απευθύνει πρόσκληση άμεσα. Ευχαριστώ.

Νουνουνού ...Νουνουνού, βρε τί κάνει το Νουνού...

2006-02-08T17:39:00.000+02:00

Εγώ σας το είπα ότι από γυναίκες πάει μόνο με ξανθές...

Από εδώ.

Γοργόνα, καταγγέλλω τον Art Attack για plagiarism.

Το Δράμα του Δυτικού Άντρα.

2006-02-06T18:02:00.000+02:00

Έκαψα εγώ το σουτιέν μου για να διαμαρτυρηθώ για την παρακμή του Διαφωτισμού και νόμιζαν κάποιοι ότι έκανα πλάκα. Ορίστε. Είδατε τί τραβάει ο Πλωτίνος Παπακαλιάτης; Προσπαθεί να δημιουργήσει τη γυναίκα τη ζωής του και δεν του "κάθεται".

Πώς να σου βγει, βρε παλικάρι μου;

Δεν ξέρεις τι φταίει; Ο υποσυνείδητος φοβος σου για τις έξυπνες και ανεξάρτητες γυναίκες, βρε κουτό.Γιαυτό μπροστά σου ξεπροβάλει η νοικοκυρούλα. 'Ομως, μην νιώθεις άσχημα!!!! Δεν είσαι ο μόνος. Θα έλεγα δε, ότι ανήκεις στην πλειοψηφία των ανδρών γιαυτό σου συνιστώ τούτο. Άσε τις κατασκευές των θηλυκών Φρανκενστάιν και κοίτα να μάθεις να κάνεις καλό κρεβάτι γιατί το κρεβάτι ,το οποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή και από τα ίδια τα φράγκα, είναι το μόνο που μπορεί να κρατήσει μια γυναίκα δίπλα σ'εναν άντρα τη σήμερον ημέρα, μιας και όλα τα υπόλοιπα τα κάνουμε πολύ καλά και από μονες μας και μην πεις τίποτε για δονητές γιατί θα ανεβάσω ανάλυση για το θέμα που θα αναγκάσει τον εισαγγελέα να μεταμορφωθεί σε μουλά και να μας το κόψει το Ιnternet στην Ελλάδα για πάντα...

Σκίσε τα πτυχία και γίνε επιβήτορας, Πλωτίνε μου.

Αυτήν την απλή αλήθεια να ξέρατε οι άντρες και εμείς τα νέα κορίτσια δεν θα καταλήγαμε κάθε τόσο στην αγκαλιά των εξηντάρηδων που μπορεί να έχουν όλα τα κακά του κόσμου αλλά κακά τα ψέμματα, στο σεξ, είναι άφταστοι μιας και είναι το μόνο που τους απασχολεί...

Να ναι που έχουν αρχίσει να διακρίνουν τον Άγιο Πέτρο από τη γωνία να τους κάνει νοήματα; Να ναι που δεν ξέρουν αν την επομένη θα τους ξανασηκωθεί και αυτό τους κάνει κάθε φορά όλο και πιο επικούς και δοτικούς και δεν σε αφήνουν να σηκωθείς από το κρεβάτι αν δεν βεβαιωθούν ότι έχεις τελειώσει 15 φορές ;Και ξέρουν και πότε το κάνεις fake, οι άτιμοι...Εμ τόσα χρόνια στα θρανία.

Bέβαια έχουν και ένα ελαττωματάκι. Έχει αρχίσει το... Έμενταλ και ξεχνούν τί κάνουν με τα παντελόνια κατεβασμένα και σε ρωτούν κάθε τρεις και λίγο τί σου κάνουν και αυτό ανώνυμε εξηντάρη που με διαβάζεις ευλαβικά, το ξέρω, να το κοψεις, σε παρακαλώ, γιατί είναι εντελώς ντεκαβλέ.

Δεν ξέρω, αλλά μπορεί να ανεβάσω κάποιο ποστ για να αναπτύξω τα ερωτήματα αυτά και τον προβληματισμό μου, που λυσσάξατε όλοι σας με τη Δανία πια λες και δεν έχουμε σοβαρότερα θέματα να μας απασχολήσουν...

Είναι που δεν έχετε κοιμηθεί ποτέ με Άραβα, βρε κουτά γιαυτό τους φοβάστε, ρωτήστε και μας...

Κορίτσια όλα τα λεφτά ο Άραβας στο ρίχνει το χαστούκι και την ανάποδη στο κωλομέρι ακριβως την κατάλληλη στιγμή.

Αμ στην Ινδία; Ο Ινδός ανάβει το ναργιλέ στο ενδιάμεσο για να σου δώσει χρόνο να προλάβεις να τον "συναντήσεις". Αυτοί είναι πολιτισμοί βρε κουτά, οχι τα viagra των διαφωτιστών...

Αλλά για τις φυλές στα κρεβάτια, σε προσεχές ποστ...

Η φωτογραφία είναι από το μπλογκ "Τα μυστικά του Κόλπου". Μου ήρθε κόλπος όταν είδα αυτό το κορίτσι κάτω από το όνομα ενός Διαφωτιστή. Ντροπή σου, Πάνο. Θα έρθω στη Θεσσαλονίκη να σε κάνω spank. Αναδημοσιεύω τη φωτογραφία για να αποκαταστήσω το κορίτσι. Τέτοια κορίτσια τάζει ο Αλλάχ στους Άραβες γιαυτό ζηλεύουν οι Διαφωτιστές-παύλα- καταναλωτές του viagra.

Όλες οι γυναίκες της ζωής μου ΙΙ

2006-02-06T13:39:00.000+02:00

Δεν μπορώ να καταλάβω πού στράβωσε το πείραμα.Αφού τα είχα υπολογίσει όλα.

Αποδείξεις...

2006-02-05T12:02:00.000+02:00

Αφού υπάρχει και φωτογραφία.

Κόκκινο

2006-02-04T18:50:00.000+02:00

Έπιασε κόκκινο στο ύψος της Πανόρμου την Αφροδίτη Μάνου.

Ααααχχχχχ

2006-02-04T00:43:00.000+02:00

Βααααχχχχχ.

Λέω να παντρευτώ. Πού θα βρω καλύτερη, άλλωστε;

Και μετά;

Κρυφακούει

2006-02-03T18:32:00.000+02:00

Eπιτέλους, ποιός κρυφακούει αυτόν τον τόπο;

Ποιός νομίζεις ότι είσαι ;

2006-02-03T10:19:00.000+02:00

Παλιοπούστη αμερικάνε και παρακολουθείς την κυβέρνησή μου ; Μπορεί να είναι άθλια κυβέρνηση, αλλά είναι δικιά μου, σκατογαμημένε. Γαμώ τα μακ ντόναλντς σου και τα τι-τζι-άϊ φράϊντειζ και κάθε μαλακία που μου πασάρεις. Γουστάρεις να επανέλθουμε στο κλίμα της δεκαετίας του 1980 ; Γουστάρεις να καίγονται σημαίες της πατρίδας σου στους δρόμους και να πετάγονται αυγά στα starbucks ; Δε φτάνει που έχεις καταστρέψει τόσο κόσμο, καταστρέφεις και την ησυχία μου ; Μου θυμίζεις κατεστραμμένο σπιτικό που για να μην αντιμετωπίσει τα προβλήματα που έχει, ασχολείται με τους άλλους. Παράτα με ήσυχο, κωλορουφιάνε. Κοίτα το βλαμμένο πρόεδρό σου και δέξου τη βοήθεια από τον Τσάβεζ και τον Φιντέλ, αυτοί είναι πολύ καλύτεροι από σένα. Άντε, μη σε γαμήσω.

Εικαστική παρέμβαση: "Μ**ί καλλιγραφία".

2006-02-02T21:15:00.000+02:00

Έφτασε πλέον ο κόμπος στο χτένι. Ήρθε η ώρα να συνταχτώ εμπράκτως με τις εμπνευσμένες φωνές της χώρας και να καταγγείλω μαζί τους τη Δύση και το ιδεολογικό τερατούργημα που λέγεται Διαφωτισμός. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν ο ισχυρισμός του Art Attack ότι συνευρέθη μαζί μου στη μάνα του ελληνορθόδοξου πολιτισμού , τη Θεσσαλονίκη μας , κάτι που δεν είναι βεβαίως αληθές.

Το συγκεκριμένο επεισόδιο, είναι ενδεικτικό της χρεοκοπημένης δυτικής λογικής που εκπορνεύει την αλήθεια του προσώπου με σκοπό την καθολική του αναίρεση και έχει ως σύμπτωμα, ως μέσο αλλά και ως τελικό αποτέλεσμα θα έλεγα, την εμπορευματοποίηση της θείας φύσης του έρωτα, της μοναδικότητας του προσώπου, το μηδενισμό της ηθικής όπως αυτή σφυρηλατήθηκε στις κομμούνες και τα κοινόβια και το χειρότερο; Την ιδεολογικοποίηση της παρτούζας, του στοματικού έρωτα (της πίπας ντε! Μου κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε!) και γενικά του σεξ το οποίο εκτός της Εκκλησίας μας, συνιστά μια από τις καταπτυστες δυτικές πρακτικές που ακυρώνουν τη μία και μοναδική αλήθεια του πρόσωπου και που στοχεύουν να κάνουν τη νεολαία μας μαλθακή και ομοφυλόφιλη.

Είναι τυχαίο που το ποστ του Art Attack εμφανίζεται σε μια περίοδο κρίσιμη για τον ελληνορθόδοξο ελληνισμό μας; Το πιάνετε το υπονοούμενο; Ό,τι δεν κατάφερε να καταστρέψει ο δυτικός και ανήθικος κοινοβουλευτισμός των ευρολιγούρηδων ναινέκων που επιβλήθηκε δια της βίας καταστρέφοντας τις παραδοσιακές μας κοινότητες, όπου κουμάντο έκανε ο παπάς και ο προεστός, κυρίως ο παπάς , δίνοντας δικαίωμα ψήφου (δηλαδή άποψης!!!!) στην κάθε τσουτσού, θα το ισοπεδώσει το περίφημο αντικομμουνιστικό μνημόνιο το οποίο θέλει να μας κάνει να ξεχάσουμε το ποσο ευεργέτησε τη χώρα αυτή ο κομμουνισμός.

Τα ίδια άνομα αντιεθνικά, αντιχριστιανικά συμφέροντα εξυπηρετεί και η επικείμενη αναθεώρηση του Συντάγματος που έχει μονον ένα στόχο : να εγκαταστήσει στη χώρα μας ιδιωτικά πανεπιστήμια και να αφήσει του ξένους επενδυτές, όλοι τους εβραικής καταγωγής, να υφαρπάξουν για ένα κομμάτι ψωμί τη σωρεία της έρευνας που παράγουν σήμερα τα δημόσια πανεπιστήμια μας και να κλέψουν τις διδακτορικές διατριβές που εκπόνησαν μόλις πριν από 50 χρόνια -χθες δηλαδή- αλλά τις διδάσκουν ακόμη, οι δημόσιοι υπάλληλοι καθηγητές μας, μιας και η επιστήμη δεν έχει κάνει βήμα απο τη στιγμή που αυτοί έγιναν διδάκτορες.

Επί τη ευκαιρία, καταγγέλω και τον Bill Gates, τον Internet Explorer και τη Microsoft γιατί σήμερα που μιλάμε, τώρα που σας γράφω, this very moment, ποιος θα είχε σπίτι του υπολογιστή αν δεν υπήρχε το LINUX?

Για να μην προχωρήσω και παρακάτω. Τί να μας πει ο Βάγκνερ μπροστά στο Βαμβακάρη; Τί να μας πει ο Μοτζαρτ μπροστά στο Ρωμανό τον Μελωδό;

Γιαυτό λοιπόν, στη Δυτική και ως εκ τούτου έκφυλη τέχνη ( με μικρό ταυ) του Art Attack απαντώ με Τέχνη και εγώ. Στο κολάζ βλέπετε μια εμπνευσμένη Eλληνοπούλα-παύλα- Χριστιανοπούλα να καίει ένα χαρακτηριστικό σύμβολο του δυτικού ευδαιμονισμού που θέλει τη γυναίκα επιστήμονα, βουλευτή, επιχειρηματία, αντί για μια νοικοκυρούλα, υποτακτική γκέισσα, μπροστά στο αρχαιότερο μνημείο της δυτικής παρακμής το οποίο θα έπρεπε να είχαμε κατεδαφίσει αν δεν είχε καθαγιαστεί και εξελληνιστεί με την έστω και σύντομη μετατροπή του σε εκκλησία, με μουσική υπόκρουση μιας γνωστής και χιλιοτραγουδισμένης επιτυχίας του εθνικού μας συνθέτη Μίκη που φέτος θα γιορτάσει στο Club 22 και για εκατομμυριοστή φορά την τελευταία διετία, τα 80ά του Γενέθλια .Θα είμαστε όλοι εκεί.

Το έργο έχει τον τίτλο " Μ**ί Καλλιγραφία". Δείτε πρώτα ως μ**ί, μετά ως καλλιγραφία και τέλος, ως σύνολο, χαιδεύοντας διακριτικά, με το ποντικάκι σας το έργο.

Ευχαριστώ τον ανώνυμο θαυμαστή μου που με βοήθησε στη δημιουργία αυτού του καλλιτεχνήματος και για να του δείξω την ευγνωμοσύνη μου, κατά την τελετή του εκατομμυριοστού εορτασμού των γενεθλίων του Μίκη στο Club 22, θα του απονείμω ένα μαύρο δαντελένιο σουτιέν από την προσωπική μου συλλογή, για να μεταφέρει το laptop του όταν πηγαίνει εκδρομές αν και θα πέφτει λιγο μεγάλο στο laptop. Μάκια βρε ζημιάρη ανώνυμε!

Αν δεν παίξει με τη μία, κάνουμε δεξί κλικ και play.

Γεια

2006-02-02T18:43:00.000+02:00

Γεια σου πουτάνα Vodafone
με τον λευκό σου κρόταφον.

Νηπιακές αρρώστιες...

2006-02-01T11:21:00.000+02:00

Shitto

Θυμάμαι

2006-01-31T18:21:00.000+02:00

«Θυμάμαι στα Γαυγάμηλα
τσιμπούκια απαράμιλλα».
Μέγας Αλέκος

10 χρόνια

2006-01-31T02:22:00.000+02:00

Ελληνική Φυλή τι φωνάζεις; Μπήκαν κλέφτες στο μανδρί;
Εάν Σού βαστά έμπα διώχτους.

Ελληνική Φυλή είσαι ΑΝΗΘΙΚΟΣ: διότι θέλεις οι Φραγκικοί Στρατοί
και Στόλοι να Σού φυλάν τ' αμπέλια ΣΟΥ.

(Περικλής Γιαννόπουλος, "Έκκλησις προς το Πανελλήνιο Κοινό", 1907)

"Τελεία και παύλα...

2006-01-30T12:10:00.000+02:00

Γιωργάκη είσαι κάβλα! "

Οι άντρες της ζωής μου.

2006-01-29T21:59:00.000+02:00

Οι γυναίκες της ζωής μου

2006-01-29T21:14:00.000+02:00

Innocent and Sweet	Fighter Femme	Hidden Beauty
Mystery Woman	Dominatrix	Slave
Naughty Office Girl	Goth Kid's dream	Goddess
Pierced Princess	Temptress	Dark Goddess
Smart and Sexy	Nature Girl

Όλες οι γυναίκες της ζωής μου

2006-01-29T14:52:00.000+02:00

παραδόξως, επέμεναν να είναι κάτι άλλο απ' αυτό που εγώ φανταζόμουν ότι έβλεπα.

Τώρα φτιάχνω μια δικιά μου.

Οι γυναίκες της ζωής του.

2006-01-28T20:55:00.000+02:00

Δεν τον βοήθησαν να λύσει τα μυστήρια της ζωής,όμως,τον έκαναν σοφότερο. Έναν αληθινό γκουρού.

Αγγίζουμε απαλά την εικόνα με το ποντίκι...

Οι γυναίκες της ζωής μου.

2006-01-27T23:41:00.000+02:00

με σόδα.

Οι γυναίκες ήταν πάντοτε για μένα ένα μυστήριο. Δυστυχώς η Ντομινίκ (δεξιά) δεν έκανε τίποτα για να με βοηθήσει. Αριστερά η καλή μου φίλη Τζέην. [5πμ, Μασσαλία 23/06/1966.]

Fractals

2006-01-26T11:36:00.000+02:00

Δε λέω, συγκινήθηκα που (άλλος ένας) άντρας χρησιμοποίησε την ερωτική γλώσσα των μαθηματικών για να κάνει τη ψυχή μιας κοπελιάς να φτερουγίσει.

Με κάθε σεβασμό όμως, φίλη Ελένη, να μου επιτρέψεις να αποκαλέσω το συνάδελφο κοσμηματοπώλη 'ερασιτέχνη'. Από τη στιγμή που υπάρχει χιόνι, είναι προφανές πως αυτό που θα έπρεπε να έχει σταλθει είναι το λεγόμενο "Koch Curve" ή "Koch Snowflake".

...το οποίο μάλιστα καταφέρνει να συνδιάσει τη χιονονιφάδα με το Magen David.

Πνευματικό γκομενιλίκι από το Tiffany όμως...

2006-01-25T23:42:00.000+02:00

Αυτό το έχω κρατήσει ως σουβενίρ από μια "προηγουμενη ζωή". Το έλαβα ως ραβασάκι μια μέρα που κλαιγόμουν για το χιόνι. Στο mailbox μου προσγειώθηκε ως απάντηση αυτό:

Take this:

Z₁=Z+C

and map it in complex space, and what do you get...

Sheer beauty...

Exit Poll

2006-01-25T22:08:00.000+02:00

Χαικού I

2006-01-24T21:20:00.000+02:00

Σκίσε με, ν'αλλάξω ράφτη.

Από εδώ και μην πεταχτεί κανείς εξυπνάκιας να μου πει πως είναι gay. Είναι bisexual.

Χαικού (διορθωμένο)

2006-01-24T21:03:00.000+02:00

(Μια καθαρά φορμαλιστική σύνοψη προηγούμενων δημοσιευμάτων του παρόντος ιστολογίου)

Πού να 'ναι τώρα, η γνωστή ηθοποιός,η Ντέβιν Λέην?

Δύσκολες ώρες.

2006-01-24T10:19:00.000+02:00

Έχει περάσει καιρός από τότε.

Μαρωνίτης. Σε ασανσέρ, για τις ανάγκες της εκπομπής της ΕΡΤ, η "ποίηση στο ασανσέρ". Ουισκάρα στο χέρι.

[ σκύβει το κεφάλι ] Βγάλε [ εκπνοή - παύση ] τις κάλτσες σου [ συνέχεια εκπνοής - παύση ] για να μπορείς [ εισπνοή - μικρή παύση - μας κοιτάει στα μάτια - με αποφασιστικότητα: ] ελεύθερα να κλάσεις.

Τέλος εκπομπής.

Δικό του ή; Ξέρει κανείς;

Η εκπομπή θησαυρίστηκε στο δεύτερο "συλλεκτικό" VCD, "best of the best όλα" που διανεμόταν δωρεάν με την εφημερίδα Το Πρώτο Θέμα.

Μαύρος

2006-01-23T20:51:00.000+02:00

«Πράσινο δέντρο, στον ίσκιο μαύρος
ο παιδικός φαλλός».

Δημήτρης Μαρωνίτης

Η Καικιλία Βολάνζ στη Μαρκησία ντε Μαρτέιγ....

2006-01-23T15:50:00.000+02:00

Αγαπητή Κυρία.

Σήμερα αρχίζουν οι χειμερινές εκπτώσεις. Τί με συμβουλεύετε να αγοράσω;

Βόρεια Προάστεια, 23 Ιανουαρίου 200....

Η Μαρκησία Ντε Μαρτέιγ στην Καικιλία Βολάνζ....

2006-01-23T15:45:00.000+02:00

Αγαπητή μου Καικιλία.

Διάβασα με προσοχή το γράμμα σου και έχω να σε συμβουλεύσω τούτο: τώρα στις εκπτώσεις να αγοράσεις τα πάντα εκτός από πνευματικό γκομενιλίκι...

Ivory Tower, 23 Ιανουαρίου 200....

Σκληρή κριτική...

2006-01-22T11:26:00.000+02:00

Όλα τα όμορφα πλάσματα της Φύσης ζουν ανεξάρτητα και ελεύθερα και κυρίως, πολύ μακριά μας. Μας αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι. Μας πλησιάζουν μόνον όταν θέλουν να πεθάνουν δηλώνοντας έτσι, με τον πλέον εύγλωττο τρόπο, τη γνώμη τους για το είδος μας.

Η φωτογραφία, από τον δικτυακό τόπο του BBCNews.

Έβδομη Τέχνη.

2006-01-21T18:31:00.000+02:00

Αφού δε μου λέτε γιατί οι άντρες πάνε στους οίκους ανοχής ( ο/η Id λέει ότι πάνε να πηδήξουν και εγώ νόμιζα πως πάνε να διαλογιστούν) , μήπως μπορείτε να μου πείτε γιατί ένας κομψός άντρας (το λέω ως κοπλιμέντο το κομψός) που είναι φανερό ότι το λαικό το έχει μόνον ακουστά και αυτό όχι τόσο καλά, ισχυρίζεται ότι τον συγκινεί η ηθοποιός Τίνα Σπάθη;

Εντάξει, πλάκα σας κάνω. Λέτε να μην ξέρω την απάντηση στην ερώτηση αυτή; Απλά, προσπαθούσα να ανοίξω το κείμενο πιασιάρικα. Τελικά η μπλογκόσφαιρα τα'χει παίξει τελευταίως. Τα διλήμματά της είναι του νηπιαγωγείου. Μάνος ή Μίκης; Μανάρα ή Τίνα Σπάθη; Κιθαρίστας ή ντράμερ; Αρκετά με αυτά όμως. Όλο για σεξ θα μιλάμε;

Σάββατο βράδυ απόψε και οι σικάτοι αστοί και αστές δεν βγαίνουν από το σπίτι τους για να μη βρεθούν να διασκεδάζουν στο ίδιο κλάμπ με την οικιακή τους βοηθό, γιαυτό σκέφτηκα να σας προτείνω κάποιες ταινίες δράσης και περιπέτειας που είναι ό,τι πρέπει για ένα χειμωνιάτικο σαββατιάτικο βράδυ στο σπίτι.

Μου αρέσουν πολύ οι ταινίες δράσης και περιπέτειας. Έχω δει πάρα πολλές και τις συλλέγω κι όλας. Εαν και η συλλογή μου είναι πλούσια και η παραγωγή του είδους ακόμη πλουσιότερη δεν μου ήταν δύσκολο να διαλέξω τρεις αγαπημένες μου ταινίες.

Η πλέον αγαπημένη ταινία δράσης και περιπέτειας είναι βέβαια η "Euphoria" του σκηνοθέτη Brad Armstrong με πρωταγωνίστρια την κουκλάρα Sydnee Steele. Η ταινία αυτή θα αρέσει πολύ στους επικούς-παύλα- βαγκνερικούς τύπους, ενώ δεν θα αφήσει ασυγκίνητους τους λάτρεις του black metal και βέβαια της επιστημονικής φαντασίας!

Οι άσχετοι του είδους ( π.χ. οι λάτρεις Τίνας Σπάθη,Tracey Lords κλπ) ειρωνεύονται τις ταινίες δράσης και περιπέτειας ως μη έχουσες υπόθεση, υπονοώντας ότι η υπόθεση δεν είναι σημαντική στις ταινίες αυτές. Μου-α-χα-χά- με γαλλικό αξάν, s'il vous plait. Με αυτήν εδώ την ταινία, θα σας φύγει ο τάκος. Εξάλλου, πρόκειται για ένα έργο που έχει σαρώσει τα βραβεία σε έξι κατηγορίες . Την Sydnee Steele την έχουμε απολαύσει και σε άλλες ταινίες του συζύγου της Brad Armstrong αλλά εδώ είναι πραγματικά μια θεά, με υπέροχα μακριά μαλλιά και κορμί κόλαση. Μην φανταστείτε ότι πρόκειται για καμία θολοκουλτούρα πασπαλισμένη με ολίγη δράση. Καμία σχέση. Η ταινία είναι δράσης και μάλιστα ωμής. Οι σκηνές δεν προβάλλονται στον τοίχο ως σκιές και άλλα τέτοια του νηπιαγωγείου. Από μόνες τους αποτελούν μικρά video clip μιας και εκτυλίσσονται με δυνατή πανκ-ροκ μουσική υπόκρουση και βέβαια είναι εντελώς ενταγμένες μέσα στην υπόθεση.

Πιστεύω ότι σημαντικός παράγοντας επιτυχίας της ταινίας αυτής, είναι το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης, σκηνοθετεί την ίδια του τη γυναίκα και ως εκ τούτου την αποθεώνει. Πέραν ότι είναι μια πολυ καλή ταινία δράσης και περιπέτειας, σας τη συστήνω απερίφραστα γιατί μόλις τη δείτε θα μπείτε στον πειρασμό να αρχίσετε να σκηνοθετείτε την καθημερινότητά σας και να της δίνετε μια επική διάσταση. Με τα διλήμματα που βλέπω ότι σας ταλανίζουν, νομίζω πως το χρειάζεστε επειγόντως.

Η δεύτερη ταινία δράσης και περιπέτειας που συστήνω, θα κάνει appeal στους μυστικιστές και τις θρησκευτικές φύσεις της μπλογκόσφαιρας και δεν είναι άλλη από το "Klimax x: The Nectar of the Gods", του "κακού" παιδιού της 7ης Τέχνης Chris Kramski. Όσοι διαβάζετε τον Guardian θα γνωρίζετε τα έργα και τις ημέρες αυτού του controversial καλλιτέχνη. Ομολογώ ότι ο Kramski μου δημιουργεί μια αμηχανία, ίσως δεν είναι ο τύπος της δράσης που μου αρέσει. Το extreme για το extreme. Στον Armstrong το extreme έρχεται φυσικά, προκύπτει. Δεν ξεκινάνε οι ήρωες την περιπέτεια με σκοπό να σκοτωθούν. Στον Kramski τους βλέπεις ότι από την αρχή, με το που σχεδιάζουν την επιχείρηση είναι αποφασισμένοι να γίνουν κομμάτια. Λάθος αυτό, IMHO. Μου θυμίζει τις ερμηνείες του Κιμούλη στον "Οιδίποδα Τύραννο" και τον " Μάκβεθ". Είναι ο Μάκβεθ τρελλος από την πρώτη πράξη; έχει συνειδητοποιήσει ο Οιδίποδας το ανοσιουργημά του από την εισαγωγή που απευθύνεται στους Ικέτες; Ας σοβαρευτούμε παρακαλώ.Στις ταινίες δράσης και περιπέτειας εκεί είναι το σασπένς. Να δεις τί θα γίνει. Θα φάει ο ένας τον άλλον ή απλά θα πιούν ένα καφέ;

Έπειτα, ένα δεύτερο ελάττωμα που βρίσκω στις ταινίες του Kramski, αλλά αυτό άπτεται του προσωπικού μου γούστου, είναι ότι δεν μπορώ να ταυτιστώ με τις πρωταγωνίστριες. Πλατινέ ξανθές, χωρίς μακριά μαλλιά, μπουζουκογκόμενες σκέτες, σίγουρα όμως έχουν ένα τεράστιο κοινό. Μου αρέσει που έχουν προβληματισμούς όμως. Να, στην ταινία η ιστορία, πλέκεται γύρω από μία θρησκεία που προάγει την καλωσύνη και την αγάπη η οποία όμως κινδυνεύει απο μία αίρεση που ευαγγελίζεται ότι η σωτηρία έρχεται μέσα από τον πόνο. Η πρωθιέρεια της καλής θρησκείας ( τη βλέπετε στη φωτό) αναλαμβάνει να σώσει την Οικουμένη.

Τρίτη ταινία, για τους στυλάτους. The Dod Walker του John Leslie. Ωραία ταινία αναμφισβήτητα, διαβάστε και την κριτική στο IMDΒ. Δεν τη βάζω number one στις προτάσεις μου γιατί στις ταινίες δράσεις μου αρέσει λίγο το επικό και το γκροτέσκο και αυτή εδώ είναι "τζαζ" δεν ξέρω πώς αλλιώς να σας το πω. Βραβευμένη και αυτή η ταινία, εννοείται.

Εαν δεν βρείτε κάποια ταινία από αυτές στο DVD Club της γειτονίας σας, μένετε Αθήνα και δεν έχετε δώσει ρεπό στον οδηγό σας, ευχαρίστως να μου το στείλετε για να σας τη δανείσω.

Εγώ απόψε την κάνω νωρίς. Θα κουρνιάσω δίπλα στο τζάκι μ'ενα ποτήρι κόκκινο κρασί να διαβάσω " Ρουμπαγιάτ"...

Οι γυναίκες της ζωής μου.

2006-01-20T10:11:00.000+02:00

Με σόδα.

Αυτή η φωτογραφία μου χει μείνει, αλλά την Λένα την ερωτεύτηκα όταν την είδα να χειρίζεται το μπουζόκλειδο.

Χριστιανόπουλα ΙΙ

2006-01-19T18:37:00.000+02:00

Πριν λίγους μήνες έμαθα για την ύπαρξη αυτού του δίσκου, που κυκλοφόρησε πριν τρεις μήνες, και περιέχει ποιήματα του Gerard Manley Hopkins μελοποιημένα από τον Sean O'Leary.
To αποτέλεσμα δυσκολεύομαι πολύ να το χαρακτηρίσω επιτυχημένο, και μάλλον ο Hopkins δεν επιδέχεται τέτοιου είδους μελοποίηση. Εν πάσει περιπτώσει το ποίημα που ακούγεται στο δείγμα είναι το The Wreck Of The Deutschland.

THOU mastering me
God! giver of breath and bread;
World's strand, sway of the sea;
Lord of living and dead;
Thou hast bound bones and veins in me, fastened me flesh,
And after it almost unmade, what with dread,
Thy doing: and dost thou touch me afresh?
Over again I feel thy finger and find thee.

Η ζωή και η ποίηση του Hopkins αποτελούν ένα αδιάσπαστο σύνολο υποταγμένο στην εσωτερική του έφεση να υμνήσει τη δόξα του Θεού και να ακολουθήσει το παράδειγμα του Χριστού (Selected Poems of G.M. Hopkins, James Reeves (ed.), Heinemann).

H ποίησή του είναι ένας ύμνος στην μοναδικότητα των απτών όντων, μέσα από το βλέμμα του πιστού.

Each mortal thing does one thing and the same:
Deals out that being indoors each one dwells;

Η οπτική του αυτή απέναντι στην φύση πηγάζει από την πίστη του στην ιδέα της "haecceitas" (αυτότητα/ thisness -από εδώ βγαίνει και ο εκκεντρικός), έννοια που εισήγαγε ο σχολαστικός φιλόσοφος και θεολόγος του μεσαίωνα Duns Scotus ,ο οποίος αρνείται ότι η ύλη είναι η αρχή της διαφορετικότητας, και θεωρεί ότι η μοναδικότητα κάθε όντος καθορίζεται από μια ενύπαρκτη ιδιότητα την οποία ονομάζει αυτότητα.

We all have our price

2006-01-19T18:29:00.000+02:00

Από το site του Bill Drummond , ο οποίος ξεκίνησε σαν μουσικός, εξελίχθηκε σε στοργικό μάνατζερ (συμβούλευσε τον Julian Cope να αυτοκτονήσει για να ανέβουν οι πωλήσεις των Teardrop Explodes ) και αργότερα ,αφού ανέβηκε στην κορυφή των charts με ένα μπανάλ ποπ κομμάτι ,γραμμένο ακριβώς για το σκοπό αυτό, εξέδωσε λεπτομερέστατο manual για το πως ανεβαίνεις στην κορυφή των charts με ένα μπανάλ πόπ κομμάτι.
Στη συνέχεια σχημάτισε τους πολύ καλούς KLF, αλλά σύντομα βαρέθηκε. Η διάλυση του γκρουπ ανακοινώθηκε με θεαματικό τρόπο στη διάρκεια του Brit Awards -on camera και ενώπιον των μεγάλων της μουσικής βιομηχανίας- όπου ο Drummond,αφού το γκρούπ έπαιξε ένα θανατηφόρο thrash στα 200 bpm αντί του αναμενόμενου hit των KLF, έβγαλε ένα πολυβόλο και άρχισε να πυροβολεί (ρεαλίστικότατα) προς το κοινό- ευτυχώς με άσφαιρα πυρά.
Ακολούθησε η ίδρυση των K Foundation που επιδόθηκαν στην οργάνωση εμπνευσμένων performances, όπως η διακωμώδηση των βραβείων Turner, με την προσφορά διπλάσιου χρηματικού επάθλου (40.000 λίρες) στον χειρότερο καλλιτέχνη (που θα έπρεπε να αποδεχτεί τον τίτλο για να το εισπράξει), ή το τελετουργικό κάψιμο 1.000.000 (πραγματικών & δικών του) λιρών.

Έχει επίσης κάνει κινηματογράφο (The Rites of Mu) και έχει γράψει αρκετά ακόμα βιβλία, όπως το Bad Wisdom, με τις ταξιδιωτικές εμπειρίες δύο μουσικών ( ο άλλος είναι ο Mark Manning) που πηγαίνουν στον βόρειο πόλο, για να θυσιάσουν μια φωτογραφία του Elvis, και το (επίσης ταξιδιωτικό) Wild Highway, πάλι σε συνεργασία με τον Manning, με τις εμπειρίες τους από το Ζαϊρ, στη διάρκεια του πρόσφατου εμφύλιου.

Στην φωτογραφία o Drummond σε πόζα που θυμίζει κάπως Oscar Wilde.

Σπάσε τα ποτήρια !

2006-01-19T13:01:00.000+02:00

Γέμισε, πλανεύτρα, τα ποτήρια ολονών μας. Σήμερα κερνάω εγώ, που γύρισα από τα ξένα. Κοίτα γύρω σου τις φάτσες. Κάτι σου θυμίζουν αλλά δεν είσαι βέβαιη. Μα απορώ γιατί, αφού όλοι γνωστοί είμεθα σ' αυτό το μαγαζί. Να, εκεί πέρα κάθεται ο φιλόσοφος καθηγητής. Παραδίπλα ο τεχνοκράτης ιδεολόγος. Κι εκείνη η κυρία στη γωνία που κοιτάζει κάτι λευκώματα, γνωστή μου φαίνεται κι αυτή. Και τα αγαπημένα πολύχρωμα παιδιά, φίλοι κι αυτοί, τελευταίας εσοδείας. Έλειψα τόσο, αλλά χάρηκα που σας είδα και πάλι έτσι, μονιασμένους, μελαγχολικούς κι αγαπημένους. Θέλω να μεθύσω μαζί σας απόψε και να κάψω τα σωθικά μου. Να σας δείξω το νέο μου τατουάζ που χτύπησα στο στήθος με το όνομα μιας μελαμψής βραζιλιάνας στο Ρίο. Την ουλή στο πόδι από έναν καυγά στον Παναμά. Τη φωτογραφία των παιδιών μου που έχω να δω κάτι μήνες. Την πρώην γυναίκα μου που γαμιέται με άλλον, αλλά εγώ τη θεωρώ δική μου ακόμη. Γέμισε τα γαμημένα, Γοργόνα μου, τρύπια νομίζω πως είναι. Βάλε και λίγο Τσιτσάνη να ακούσουμε. Σαν το στέκι σου, κανένα στον κόσμο δεν υπάρχει.

Χριστιανόπουλα.

2006-01-19T12:55:00.000+02:00

Δεν είναι η αγαπημένη μου τράπουλα ταρό όμως η συγκεκριμένη κάρτα ερμηνεύει τους "Εραστες" με τον πιο εύστοχο τρόπο.

Τί γαλήνια ερωτική σκηνή. Το μοντέλο ποζάρει όλο αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στο ζωγράφο- εραστή.

Τί είναι αυτά τα σημάδια στην πλάτη και τα πόδια της γυναίκας; Σημάδια από μαστίγιο είναι;

Τα ταρό είναι αρχαιότατα και συμβολίζουν αρχέτυπα βάρβαρα και απολίτιστα. Ευτυχώς που στη συνέχεια ήρθε ο Χριστιανισμός και αποκατέστησε τις ερωτικές σχέσεις άπαξ και δια παντός διδάσκοντας ότι μέσα στις σχέσεις υπάρχει ισότητα και από τότε, οι "βουρδουλιές" στην πλάτη δεν είναι πλέον απόλυτα ανάλογες του πάθους και της πολυπλοκότητας μιας ερωτικής σχέσης...δεν εκφράζουν καν το τίμημα που διαλέγεις να καταβάλεις, τις ονομάσαμε βίτσιο και έτσι τις στιγμές που σε ζορίζει " όλο αυτό" είναι πρόβλημά σου, είναι που αρνείσαι να εκλογικεύσεις και να "βάλεις μυαλό". Απαλλάξου από τα "βίτσια" σου για να σωθείς. Δες το θέμα απλά, μην το βλέπεις σαν κάτι πολύπλοκο και μυστήριο.Είναι απλά ένα βίτσιο. Το λύσαμε και αυτό. Άλλο.

Η κάρτα των Εραστών είναι από την τράπουλα των ερωτικών ταρό του Milo Manara.

Χριστιανό-πουλος redux

2006-01-19T12:28:00.000+02:00

Υπάρχει βεβαίως και το άλλο αθάνατο επίγραμμα του Ντίνου Χριστιανόπουλου, το οποίο, ανεβαίνοντας στην καρέκλα μου, θα απαγγείλω από μνήμης:

Με ένα Λουκά
και μ' έναν Νίκο
έφτιαξα ένα λουκάνικο.

Επιστρέφοντας στη θέση μου και παίρνοντας μια γουλιά Glenlivet προτείνω να γυρίσουμε καλύτερα στον Ελύτη και πώς τρίβεται στα σεντόνια του στο Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου. Παρεμπιπτόντως, να και μια ερώτηση για το σπίτι: εκτός από το Καραγάτσειο φολκλόρ, τα σύγχρονα εξυπνόπαιδα καθώς και τα πρόστυχα και άκομψα, σχεδόν κακόγουστα, Ερωτικά του Ρίτσου, έχετε παρατηρήσει πόσο λίγο (καλό) σεξ υπάρχει στη νεοελληνική λογοτεχνία; Η γενικευμένη σοβαροφάνειά της θα φταίει.

Υπογεγραμμένη

2006-01-19T10:32:00.000+02:00

Ίσως θα μπορούσαμε να τής απαγγείλουμε Ντίνο Χριστιανόπουλο:

Μην καταργείτε την υπογεγραμμένη
ιδίως κάτω από το ωμέγα

Είναι κρίμα να εκλείψει
η πιο μικρή ασέλγεια
του αλφαβήτου μας

(Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Μην καταργείτε την υπογεγραμμένη», εκδ. «Διαγώνιος»)

[Δυστυχώς, αυτή η παραδόπιστη Γοργόνα, αντί να αφήσει το "Universal (Unicode UTF-8)", όταν έφτιαχνε την ταβέρνα (στο "Settings | Formatting | Encoding"), τό έκανε "Greek (ISO-8859-7)"· τώρα δεν γίνεται τίποτε· εάν τό άλλαζε δεν θα φαινόταν ό,τι έχει γραφεί μέχρι τώρα. (Αυτό μάλλον λέγεται "ευνουχισμός τών τόνων".) :-P ]

Με λένε Αρτέμη.

2006-01-18T19:21:00.000+02:00

Κι αν αντί να το αναλύουμε, το κάναμε, αυτό δεν ειναι καλύτερο από το να θυμόμαστε τι είπε ο Ελύτης για την πίπα και το πισωκολλητό;

Καλά τα λέω ή μήπως έγινα αισχρός;

Και ένα τεστ. Σκοπεύω, τους επόμενους 5/6 μήνες να το κάνω. Ποιον ποιητή μου προτείνετε να απαγγείλω την κρίσιμη στιγμή ώστε να εντυπωσιαστεί η γυνή και να εκστασιαστεί με την κουλτούρα μου; Σκέφτηκα Ρίτσο αλλά μάλλον πολύ μπαναλ μου φαίνεται! Σας έρχεται στο μυαλό κανένα ποίημα με πολλά φωνήεντα;

Ποίηση

2006-01-18T00:04:00.000+02:00

Αγαπητή Ωραία Ελένη,

Ο προικισμένος γνωστός σας μού θύμισε το περίφημο άσμα "Το παλαμάρι" των Kafrillion (άλμπουμ "Μπες-βγες", 1997):

Άμα έχεις παλαμάρι
τι την θέλεις την Φερράρι
Κι άμα έχεις ψ**ή σαΐνι
τι την θες την Λαμποργκίνι

Αυτό το έχω και σε mp3.

Όσο για τον Κητς, μού θύμισε τον Ομάρ Καγιάμ ("Ρουμπαγιάτ", εκδ. "Ερατώ", 1997):

Αυγή αυγή θα σηκωθώ γλυκό κρασάκι νά 'βρω.
Δός μου το χρώμα σου, ω καρπέ του Μάη, κεράσι μαύρο.
Εσένα, ψεύτρα Λογική, στο πρόσωπό σου φτύνω.
Κρασί, να βαριοκοιμηθεί το λογικό το μαύρο.

Αυτό δεν το έχω σε mp3.

Επ'αμοιβή...

2006-01-17T20:58:00.000+02:00

Αφού έτσι και αλλιώς, οι περισσότεροι άντρες ακόμη και την κυρά τους με τον παρά τους τη γαμούν, γέρασα και ακόμη δεν κατάλαβα γιατί τόσοι πολλοί άντρες έχουν κόλλημα με τον πληρωμένο έρωτα. Δεν τους κατακρίνω. Ακριβώς το αντίθετο! Έχω σε πολύ μεγάλη εκτίμηση αυτούς που ξέρουν ότι για να γαμήσουν,πρέπει να πληρώσουν. Είναι όμως η αυτογνωσία που τους οδηγεί στην πόρτα του οίκου ανοχής ή κάτι άλλο;

Δεν το ξέρω και αυτό είναι που θέλω να μάθω. Είναι ένα θέμα όμως που το σκέφτομαι από την προηγούμενη Πέμπτη που διάβασα στο LiFO για τους τύπους που διατηρούν ένα site όπου καταγράφουν τις εντυπώσεις τους από τους οίκους ανοχής που επισκέπτονται.Ένας από αυτούς μάλιστα λέει ότι επισκέπτεται από τα 14 του οίκους ανοχής ακατάπαυστα, ίσως για τις ανάγκες του site του. Κάτι σα γευσιγνωσία οίκων ανοχής ένα πράγμα. Στο site μπορείτε να διαβάσετε και τη συνέντευξη που έδωσαν.

Κάποτε είχα ένα σοβαρό δεσμό μ’έναν τέτοιο τύπο. Μέρος της προσωπικής του μυθολογίας ήταν ότι είχε κοιμηθεί με όλες τις πουτάνες της Αθήνας και τις μισές της Νέας Υόρκης και φυσικά δεν έλεγε ψέμματα. Η αλήθεια είναι ότι ο τύπος αυτός είχε πολλά πράγματα για τα οποία μπορούσε να είναι περήφανος. Είχε γίνει πάμπλουτος από το μηδέν, ήταν υπερβολικά διαβασμένος και βέβαια ήταν πολύ ευφυής.Την ιστορία με τον Keats που έγραψα το πρωί αυτός μου την είχε πει και αυτός μ’εμαθε να σκέφτομαι συνδυαστικά και να συνδέω τις γνώσεις που είχα μεταξύ τους. Θεωρούσα τις διηγήσεις για τους οίκους ανοχής απόλυτα συμβατές με το χαρακτήρα του και δεν με εντυπωσίαζαν ιδιαιτέρως. Αυτό που με εντυπωσίασε όμως με τον «ειδικό επί των οίκων ανοχής» ήταν το πόσο μέτριος εραστής ήταν ως προς το τεχνικό μέρος της υπόθεσης. Από ενθουσιασμό άλλο τίποτε και παραδέχομαι ότι δεν είχε κανένα πρόβλημα και να του δείξεις. Κανένα κόμπλεξ στο «δείξε μου γιατί εσύ φαίνεται ότι το ξέρεις καλύτερα».Μάθαινε και αμέσως. Ε βεβαια, το CalTech δεν το τελειώνει κανείς τυχαία... Όμως τί διάολο έκανε με τόσες γυναίκες; Ή δεν έπρεπε να μου κάνει εντύπωση; Πάλι δεν ξέρω. Είναι όλοι οι θαμώνες των οίκων ανοχής μέτριοι εραστές τους οποίους πρέπει να τους εκπαιδεύεις και από πάνω ή απλά είχα πέσει στην περίπτωση; Ελπίζω το δεύτερο.

Στον αντίποδα βρισκόταν ένας άλλος γκόμενος που γνώρισα πρόπερσυ και στον οποίο θ’αναφερθώ μόνο και μόνο για να μη λένε ότι οι γυναίκες δε μιλάνε ποτέ για τις περιπτώσεις που για να πάρουν σεξ έχουν καταβάλει κάποιο είδος αμοιβής.

Αυτός επαίρονταν ότι δεν είχε πληρώσει ποτέ για να πηδήξει. Στην πορεία διαπίστωσα ότι δεν είχε πληρώσει ποτέ για να φάει, για να κοιμηθεί, ότι δεν πλήρωνε τη γραμματέα του,τη γυναίκα που του καθάριζε το σπίτι, την εταιρεία που του μετέφερε τα εμπορεύματα στην Ελλάδα ( ήταν πρώην νταλικέρης και νυν εισαγωγέας,όχι παίζουμε?), μια εταιρεία που την είχε μια γυναίκα βέβαια

Ήταν ένας τύπος που ναι μεν δεν είχε πληρώσει ποτέ για να πηδήξει αλλά πηδούσε για να πάρει αυτά για τα οποία οι άλλοι πλήρωναν.Φοβερό;

Ήταν και πολύ ωραίος άντρας, αντικειμενικά. Αρχετυπικά αρσενικός. Και φυσικά ως εραστής ήταν όλα τα λεφτά. Το υπηρετούσε το σεξ. Δεν έκανε σεξ για τον εαυτό του, το έκανε ως παροχή υπηρεσιών και ήταν άψογος, «άριστα εύγε μετά πολλών επαίνων». Βέβαια κατά τα άλλα ήταν το απόλυτο μπάζο. Πιο αμόρφωτο και άξεστο άνθρωπο δεν είχα συναντήσει στη ζωή μου. Στην αρχή, η γνωριμία μας δεν τράβαγε. Λογικο ήταν γιατί δεν είχα καταλάβει πώς παιζόταν το παιχνίδι. Είχε πει ότι ήθελε να εκλεγεί νομαρχιακός σύμβουλος στα Χανιά και νόμιζα πως με είχε πλευρίσει γιαυτό. Σκέφτηκα πως θα είχε ακούσει ότι το consulting είναι δαπανηρό και είπε να τη βγάλει φτηνά. Όμως, ευτυχώς για μένα, δεν είχε καταλάβει ακριβώς τί δουλειά έκανα. Αυτός απλά αποφάσισε ότι είχε γίνει πλέον επιχειρηματίας και προεστός και έπρεπε να κόψει τις μπαρόβιες και τις τραγουδίστριες και να βρει μια πιο μαζεμένη γκόμενα για να κάνει appeal στον μέσο οικογενειάρχη ψηφοφόρο, εάν αυτή έμενε και στην Αθήνα, ακόμη καλύτερα για να μην την έχει και στα πόδια του.

Ρε μπας και τον μανατζάριζε ο James Carville πίσω από την πλάτη μου;

Όταν όμως άρχισα να τον τσιμπάω να μου λέει ψέμματα και να ψυλλιάζομαι τι γίνεται με τη γραμματέα, την καθαρίστρια, τη μεταφορέα και δεν ξέρω εγώ ποια άλλη, άρχισα τις ερωτήσεις και τότε λοιπόν άρχισε να επιδεικνύει τον αξιέπαινο αυτό ζήλο στο κρεβάτι. Έπαθα την πλάκα του βίου μου. Οικτίρω τον εαυτό μου που δεν κατάλαβα από την αρχή πώς πήγαινε το πράγμα. Όταν όμως το κατάλαβα, το ξεφτύλισα. Και προς τι; Τσάμπα πράμα!! Ούτε να τον έχω στα πόδια μου, ούτε τίποτε.

Επειδή ήταν κοινωνικός και το ‘παιζε προεστός, τα Σαββατοκύριακα ήθελε να κατεβαίνω στα Χανιά για να βγαίνουμε. Κανένα πρόβλημα.Το’χα βρει το κόλπο. Την Τετάρτη το βράδυ και αφού είχα πρώτα κανονίσει τις δουλειές μου, τον έπαιρνα τηλέφωνο μιξοκλαίοντας. « Δεν κατεβαίνω, δεν μ’αγαπάς, με απατάς με άλλες, θα γελάνε μαζί μου στα Χανιά. Δεν έρχομαι, δεν είμαι ψυχολογικά καλά. Νεό κορίτσι να κοιμάμαι μόνη μου και εσύ να γυρίζεις στα Χανιά.Δεν θα έρθω». Δεν χρειαζόταν να πω παραπάνω από 2 φορές ότι δεν θα κατέβαινα το σαββατοκύριακο.Το έπαιρνε το μήνυμα και μαζί με το μήνυμα έπαιρνε και το τελευταίο αεροπλάνο και το ίδιο βράδυ ήταν εδώ.

Του άλλαξα τον αδόξαστο του ανθρώπου. Slave labor σκέτο και είχα αρχίσει να διασκεδάζω πολύ γιατί κατάλαβα ότι είχε αρχίσει «τα βερεσέδια» στις άλλες. Ε πού να βγει κιόλας, μεσήλικας άνθρωπος.Από Τετάρτη βράδυ μέχρι Δευτέρα ξημερώματα ήταν στην πρίζα. Το κατάλαβα ότι του είχα δημιουργήσει πρόβλημα γιατί η γραμματέας άρχισε να μην τον δίνει στο τηλέφωνο και μια φορά στο σπίτι η Αλβανίδα μου έβγαλε γλώσσα: « Δεν είσαι εσύ το αφεντικό εδώ μέσα» .Σωστά, εγώ απλά μπορώ να πληρώνω τη θέση στο κρεβάτι του «αφεντικού σου», εσένα το «βαλάντιό» σου φτάνει μέχρι τη θέση πάνω στο πλυντήριο, της άλλης το «βαλάντιο» φτάνει μέχρι τη θέση πάνω στο γραφείο και πάει λέγοντας.

Σκληρό πράγμα ο καπιταλισμός τελικά.Ούτε να γαμηθείς σαν άνθρωπος δεν μπορείς εάν δεν έχεις να πληρώσεις σε κάποιο σκληρό νόμισμα.

Μην τα πολυλογώ. Επειδή είχα επηρρεαστεί από το ?Pretty Woman? σκέφτηκα προς στιγμήν να κάνω μια απόπειρα να τον εξανθρωπίσω. Με σκληρές διαπραγματεύσεις του είχα βγάλει τις 3 από τις 4 χρυσές καδένες που φόραγε και τα 2 από τα 4 δαχτυλίδια. Ούτε η Παναγία της Τήνου τόσα χρυσαφικά. Όμως δεν έπαιρνε βελτίωση. Στο μεταξύ είχα ακούσει και από τον πρώην που πλήρωνε, πόσο λάθος είναι να ερωτευθείς μια πουτάνα και με πολύ βαριά καρδιά, διέλυσα ένα από τα πιο διασκεδαστικά deal που έχω κάνει στη ζωή μου.

Πάντως και οι δύο αυτοί κύριοι εάν και τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, είχαν κοινό μότο :

« Όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες».

Ψέμματα;

Χαίρετε

2006-01-17T17:37:00.000+02:00

Εγώ απλώς για τα ποτά είμαι εδώ -- καλά ακούγονται.

Το ισραηλινό κόκκινο, να υποθέσω;

"Don't breathe on me, it comes like ice..."

2006-01-17T11:20:00.000+02:00

Τυχερός αυτός ο Keats που έζησε 200 χρόνια μετά από την παρέα της "Mermaid Tavern" και βρέθηκε να την υμνεί εξ αποστάσεως και μέσα από τα ποιήματά του. Λέω πως είναι τυχερός γιατί εάν ζούσε εκείνη τη χρονική περίοδο τότε θα είχε φάει "χοντρή πόρτα" από τα μέλη του club και ειδικά από τον ιδρυτή του, τον Ralegh και θα καθόταν να τους κοιτάει από το παράθυρο να συζητούν, να πίνουν και να χλευάζουν τους πάντες και τα πάντα και ιδιαίτερα τη Βίβλο...

Ο Keats ανήκε στην κατηγορία εκείνη των ανθρώπων που έδειχνε μεγάλη εχθρότητα προς τις νέες ανακαλύψεις των Φυσικών Επιστημών (ήταν κλάδος της Φιλοσοφίας τότε) γιατί του χαλούσαν, λέει, τη μαγεία της Φύσης. Λύσσα κακιά είχε με τη Φιλοσοφία και τις ανακαλύψεις. Να τι λεει στη " Λάμια".

Do not all charms fly
At the mere touch of cold philosophy?
There was an awful rainbow once in heaven:
We know her woof, her texture; she is given
In the dull catalogue of common things.
Philosophy will clip an Angel’s wings,
Conquer all mysteries by rule and line,
Empty the haunted air, and gnomed mine?

Γιαυτό σας λέω. Τυχερός ο Keats. Να πέταγε κανένα τέτοιο στο club κ αμέσως ο Ralegh με τον Johnson θα έπεφταν στα γόνατα να του κάνουν λεζάντα να χορέψει το « Δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω»...

Αλλά και με τα ουράνια τόξα είχε ένα κόλλημα όπως φαίνεται και στο ποίημα. Μάλιστα εξαιτίας των ουράνιων τόξων είχε ανοίξει βεντέτα ( μόνος του βέβαια) με τον Νεύτωνα τον οποίο κατηγορούσε ότι χάλασε όλη τη μαγεία και την ομορφιά τους με το να εξηγήσει το φαινόμενο με την ανάλυση του φωτός!

Η υποκατάσταση της σκέψης με κάθε είδους πίστη είναι βέβαια μια παλιά ιστορία, μόνο που στην εποχή του Keats τα πράγματα είχαν αρχίσει να παίρνουν ένα σοβαρό δρόμο και η ανθρώπινη σκέψη να ξεκολλάει από τον ουρανό και να εστιάζει - επιτέλους- στον άνθρωπο και τότε είναι που εμφανίστηκε αυτή η επιχειρηματολογία. Η Επιστήμη που χαλάει τη μαγεία της Φύσης, η Επιστήμη που καταστρέφει την Ποίηση και τη Μαγεία των πραγμάτων...

Τη βεντέτα μεταξύ Ποίησης και Επιστήμης δεν την άρχισε μόνος του ο Keats. Στο γνωστό "Immortal Dinner" του Benjamin Heydon στο οποίο παραβρέθηκαν ο Keats, o Wordsworth και Lamb, ο πρώτος την έπεσε στο δεύτερο επειδή δεν τους ακολούθησε στην πρόποση για τη
"Σύγχιση των Μαθηματικών και του Νεύτωνα" ( "Confusion on Mathematics and Newton").

Φαίνεται πάντως πώς η αντιεπιστημονική υστερία εμφανίζεται στην Ιστορία κυκλικά και σήμερα βρισκόμαστε ξανά στο peak ενός τέτοιου κύκλου με τις διάφορες μεταμοντέρνες θεωρίες που κυκλοφορούν και εξαπλώνονται. Εάν ζούσε σήμερα ο Keats, θα άφηνε τους θρήνους για τα δήθεν χαμένα ουράνια τόξα και θα ισχυριζόταν και αυτός ότι οι επιστημονικοί νόμοι είναι προιόντα κοινωνικών συμβάσεων.

Δεν μπορώ να πάρω στα σοβαρά τον Keats. Όχι τόσο γιατί αυτά που έλεγε αλλά βασικώς γιατί στο στο "Immortal Dinner" έπινε μαζί με τους άλλους νερό...

Πώς μπορείς να πάρεις σοβαρά ανθρώπους που στοχάζονται την ποίηση της φύσης πίνοντας νερό;

Λέγεται ότι οι τελευταίες λέξεις του Keats ήταν : "Don't breathe on me, it comes like ice..."

Και γι αυτό ο Νεύτωνας είχε κάποια εξήγηση...

" Η Ταβέρνα της Γοργόνας"

2006-01-16T18:30:00.000+02:00

Κάποτε, δεν θυμάμαι και εγώ ακριβώς πότε ακριβώς , πάνε χρόνια πάντως, είχα ακούσει σε μία συνέντευξη του, τον Μάνο Χατζιδάκι να μιλάει για την παρέα του και τις συναντήσεις τους στο " Ζόναρς" και το " Μπραζίλιαν". Έλεγε λοιπόν ο μακαρίτης ότι του άρεσε να παρατηρεί πως το δεός και η λαχτάρα που είχαν στα μάτια οι προσκεκλημένοι στην παρέα τους, μεταμορφωνόταν σε απογοήτευση όταν άκουγαν τις πεζές τους συζητήσεις. Δεν τον πίστεψα. Δεν ήταν δυνατόν ο Χατζιδάκις, ο Γκάτσος, ο Κουν όταν συναντιόντουσαν , να συζητούσαν για την αύξηση του ΦΠΑ στις οικοδομές και εαν ήταν δυνατόν αυτό να συμβαίνει, τότε ειλικρινά δεν με ενδιέφερε να το μάθω.

Το ίδιο αισθάνεται αρκετός κόσμος για μια άλλη διάσημη λογοτεχνική παρέα η οποία γύρω στα 1603, με πρωτοβουλία του Sir Walter Ralegh ξεκίνησε τις συναντήσεις της σε μία pub που λεγόταν "Mermaid Tavern" και βρισκόταν στο Cheapside του Λονδίνου . Το λογοτεχνικό αυτό club είχε την ονομασία "Friday Street Club" γιατί η pub είχε πρόσβαση από τις οδούς Friday Street και Bread Street. Τα μέλη του κλαμπ αυτού αγγίζουν τα όρια του μυθικού και η συμμετοχή των περισσοτέρων από τις διασημότητες το όνομα των οποίων ακολουθεί, δεν έχει απολύτως εξακριβωθεί. Ο Ben Johnson, o John Fletcher, o John Donne, o Robert Herrick και βέβαια, ο William Shakespeare.

Ο θρύλος της "Ταβέρνας της Γοργόνας" επιβίωσε στο έργο του Ben Johnson "Inviting a Friend to Supper" του Beaumont στο "Mr. Francis Beaumont's Letter to Ben Jonson" και διακόσια χρόνια μετά στους στίχους του Keats " Lines on the Mermaid Tavern".

Η διαδικτυακή αυτή pub έχει μια μικρή ιδιομορφία. Η ιδιοκτήτης της, δηλαδή εγώ, "η γοργόνα", δεν γνωρίζω τις ταυτότητες των μελών του club η ανωνυμία των οποίων έχει εξασφαλιστεί μέσα από ένα σύστημα προσκλήσεων που δημιουργήθηκε γιαυτόν ακριβώς το σκοπό. Οι θαμώνες της με γνωρίζουν, εγώ πάλι όχι.

Η "Ταβέρνα της Γοργόνας" είναι το μπαρ που πάντα ονειρευόμουν να αποκτήσω, με πελατεία που ναι μεν έχω διαλέξει εγώ, αλλά που δεν γνωρίζω απολύτως τίποτε γιαυτήν και είναι σίγουρο πως εδώ μέσα, θα περάσω πολύ καλά.

"Η Γοργόνα".

Για τον θρύλο της "Mermaid Tavern" μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ.